Στην αποβάθρα

Όλο αποφεύγω κι αναβάλλω αυτό το τελευταίο κείμενο της χρονιάς. Δεν τα
καταφέρνω στους αποχαιρετισμούς. Άβουλος στέκομαι δίπλα στο τρένο του χρόνου
που φεύγει κι ούτε ένα μαντίλι δεν βρίσκω, τα χείλη ένα «γεια» να ψελλίσουν
ανίκανα, το χέρι δεν έχει τον τρόπο να σηκωθεί σε αποχαιρετισμό. Κάθομαι στην
αποβάθρα, ακίνητος ακούω τα τραγούδια της περασμένης της χρονιάς απ’ τα
μεγάφωνα, αδιάφορα βλέπω στα παράθυρα της απερχόμενης αμαξοστοιχίας να με
χαιρετάνε πρόσωπα αγαπημένα, βλέμματα που λάμπανε κάποτε σαν τον ήλιο στον
καθρέφτη της θάλασσας και τώρα ένα με τον συννεφιασμένο ουρανό.

Δεν τα καταφέρνω στους αποχαιρετισμούς. Δεν αποχωρίζομαι τίποτα, αλλά ούτε και
το κρατάω συντροφιά. «Πού πάει τότε ο καιρός που φεύγει;». Πού κατοικούν οι
στιγμές που πέρασαν αστραπιαία, αλλά (ίσως και γι’ αυτό) χάραξαν στην ψυχή
ανεξίτηλο σημάδι; Πού είναι τα πρωινά στην παραλία της νεότητός μου με το
ροδαλό ενδομήτριο φως; Ποτέ δεν τα αποχαιρέτησα. Τα άφησα άναυδα να με κοιτούν
καθώς απομακρύνονταν στο τούνελ του καιρού κι εγώ σκληρός κι αδιάφορος να
ονειρεύομαι τον καινούργιο μου τον χρόνο.

Δεν τα καταφέρνω στους αποχαιρετισμούς. Άλλωστε δεν έχω καιρό. Ετοιμάζομαι για
τα καλωσορίσματα. Έχω να στρώσω το σπίτι για την υποδοχή του νέου έτους.
Ελπίδα, υγεία, ειρήνη, ευτυχία, αγάπη κι όλα αυτά που ποτέ και σε κανένα χρόνο
πριν δεν ήρθαν μαζεμένα, αλλά και κάτι, όπως πάντα κρυφό κι ανεκτίμητο, που το
βράδυ ψιθυρίζω και παρακαλάω τον χρόνο να μου φέρει. Να μάθω ν’ αποχαιρετάω
γλυκά και παρήγορα όλα αυτά που φεύγουν, γιατί μόνο τότε μπορούν να ξανάρθουν
και να ζήσουμε πάλι μαζί κάτω απ’ το μέλι του φωτός.

Ευτυχισμένος ο καινούργιος.

Σαν τα παιδικά μας χρόνια.