ΔHMHTPHΣ MAPAΓKΟΠΟYΛΟΣ «Δεν πιστεύω στα πανάκριβα φεστιβάλ»

Δημήτρης Μαραγκόπουλος: «Δεν πιστεύω στα πανάκριβα φεστιβάλ. Καμιά φορά μάλιστα τα οικονομικά εμπόδια σε αναγκάζουν να βρεις λύσεις που μπορεί να είναι πολύ πιο ευφάνταστες. Βέβαια, υπάρχει κάποιο όριο κάτω από το οποίο αν πέσεις, το φεστιβάλ καταρρέει και καταντάει ένα φτωχικό, μικρό, περιφερειακό θεσμικό γεγονός»

Το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου του Βόλου εισέρχεται στην όγδοη
διοργάνωσή του. H επιτυχία του είναι αναμφισβήτητη. Στον συνθέτη Δημήτρη
Μαραγκόπουλο, την ψυχή του, επικεφαλής του Δημοτικού Ωδείου του Βόλου από το
1988 και του Κέντρου Μουσικού Θεάτρου του Βόλου από το 1994, πολλά οφείλει η
μουσική αναγέννηση της πόλης η οποία διαθέτει αυτή τη στιγμή εκτός από έναν
στεριωμένο φεστιβαλικό θεσμό και δύο συμφωνικές ορχήστρες.

Μαθητής του Γιάννη A. Παπαϊωάννου, με μουσικές σπουδές στο Βερολίνο, ο
Δημήτρης Μαραγκόπουλος ανήκει στην ομάδα των συνθετών που ξεπετάχτηκαν από το
Τρίτο Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι και από την κοσμαγάπητη «Λιλιπούπολη».
Έχοντας, παράλληλα, αναλάβει από το 1993 τη διεύθυνση του Μουσικού Αναλογίου
του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» και από το 1997 του Κύκλου «Γέφυρες» του
Μεγάρου Μουσικής, «χαμηλού προφίλ» αλλά αποφασιστικής, καθώς φαίνεται, πυγμής,
επιδίδεται σε αξιομνημόνευτη δραστηριότητα.

Ειδωθήκαμε στο γραφείο του στο Μέγαρο, λίγο πριν πάρει την άγουσα στον Βόλο.

Πραγματοποιήσατε τα όνειρα που είχατε κάνει όταν ξεκινούσατε το Φεστιβάλ;

«Έγιναν πράγματα που δεν είχα καν ονειρευτεί. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο
μεγάλη είναι η γκάμα αυτού του αντικειμένου που επιλέξαμε τότε. Ανακάλυψα ότι
αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη τουλάχιστον, έχουμε τη δυνατότητα να μιλάμε για
ένα είδος εν τη γενέσει του το οποίο αποκτά πλέον το κοινό του, τις ομάδες του
τους θεσμούς του, τα φεστιβάλ του…».

Ο χαρακτηρισμός, όμως, «Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου» δεν ήταν εγκλωβισμός;
Δεν βλέπω πια στο πρόγραμμά σας εκδηλώσεις αμιγώς μουσικού θεάτρου.

«Σωστά. Αυτή η πραγματικότητα, η καινούργια και η πολύπλοκη, που υπάρχει
ξεπέρασε στην ουσία τον τίτλο. Ο τίτλος δεν ήταν απλώς μια ιδέα και μια
επιθυμία. Εξέφραζε μια πραγματικότητα του Βόλου τότε: είχαμε μια μεγάλη
ανάπτυξη στη μουσική και ένα πολύ ελπιδοφόρο ξεκίνημα του θεάτρου με τη Λυδία
Κονιόρδου και το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. Αλλά το “άνοιγμα” και προς άλλα είδη ήταν ο
στόχος μας.

Ναι, υπάρχει ένα πρόβλημα επικοινωνιακό με τον τίτλο. Και θα ευχόμουν με τη
λήξη, στις 30 Σεπτεμβρίου, της δεκαετούς προγραμματικής σύμβασης του Κέντρου
Μουσικού Θεάτρου του Βόλου με το υπουργείο Πολιτισμού και την καινούργια – που
είναι η μεγάλη μας αγωνία και που πρέπει να υπογραφεί έγκαιρα, μια και με τη
λήξη του Φεστιβάλ οφείλουμε να αρχίζουμε τις διαπραγματεύσεις για το επόμενο –
το αντικείμενό του, χωρίς να χάσει βέβαια την ουσία του, να βαφτιστεί με τον
τίτλο που εκφράζει την τάση του, η οποία – σπεύδω να διευκρινίσω – καθόλου δεν
αποκλείει τον λόγο».

Τόση δραστηριότητα δεν σας αποσπά από τη συνθετική δουλειά σας;

«Με διασώζει το τεράστιο πείσμα που διαθέτω… Δεν αφήνω, όμως, τη σύνθεση.
Γιατί τότε, νομίζω, δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω πουθενά». Για του λόγου του
το αληθές μού αναφέρει ότι τελειώνει ένα έργο για την Ορχήστρα του BBC της
Σκωτίας, ενώ προετοιμάζει ένα πολυθέαμα που θα παρουσιαστεί στους Ολυμπιακούς.

Από το μηδέν αλλά με παράδοση

Ξεκινήσατε από το μηδέν;

«Στην πράξη, ναι. Αλλά αυτό που καθόλου μηδέν δεν ήταν – το αντίθετο! – ήταν η
παράδοση της πόλης. Υπήρχε ένα θετικό κλίμα που σε ωθούσε να δοκιμάσεις και να
προχωρήσεις. Και, επίσης, υπήρχε μια πολύ γερή υποδομή. Εκτός από το Δημοτικό
Ωδείο, που είναι ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής, ήταν πολύ σημαντικό να
υπάρχει ένα μεγάλο θέατρο. Εκείνο που περίμενε η συγκεκριμένη υποδομή ήταν οι
άνθρωποι με τους οποίους δουλέψαμε αυτά τα χρόνια για να πραγματοποιηθεί, και
με τη συνεργασία των ανθρώπων της δημοτικής αρχής, αυτό το μικρό θαύμα».

Δεν υπήρχαν στιγμές που η «παράδοση» να λειτούργησε αρνητικά; Να
ενοχλήθηκαν οι ντόπιοι από την παρουσία του «ξένου»;

«Ναι, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον ότι οι άνθρωποι που είχαν μια ουσιαστική
κουλτούρα κράτησαν μια εξαιρετική στάση. Οι αντιδράσεις ήταν από το “είδος”
που θα το χαρακτήριζα “ημιμαθείς της τέχνης και του πολιτισμού” και από
κάποιους που πιστεύουν ότι η τοπική ανάπτυξη σημαίνει “κλειστά σύνορα”, πράγμα
το οποίο είναι ό,τι χειρότερο μπορεί μια πόλη να πάθει. Υπήρχαν αντιδράσεις
που έφτασαν και στα όρια του ρατσισμού, αλλά από μια πολύ μικρή μερίδα. Οι
αντιδράσεις κάποιων όμως με χαροποιούν. Σημαίνει ότι τα πράγματα πάνε καλά!». Γελάει.

INFO

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου Βόλου, έως 5 Ιανουαρίου. Στο Δημοτικό
Θέατρο της πόλης και στο θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής. Τιμές: 20, 15 ευρώ.
Πληροφορίες: τηλ. 2421 078163 – 4, 2421 032818. Ίντερνετ: www.volosfestival.gr