ΔIONYΣHΣ TΣAKNHΣ Δισκογραφικό… αντάρτικο

«Ούτε σουξεδομηχανή είμαι, ούτε άνθρωπος που γράφει καθ’ υπαγόρευση», λέει ο Διονύσης Τσακνής. Γι’ αυτό το νέο του cd «Μια Ζωή Αλλού» σημαίνει και την ανεξαρτητοποίησή του από τις εταιρείες δίσκων

Μη σας φανεί περίεργο που η νέα δισκογραφική δουλειά τού Διονύση Τσακνή
τιμάται (στα δισκάδικα) από 12 ώς 13 ευρώ. Δεν πρόκειται για τρικ. Ούτε είναι
«δώρο» από κάποιο χορηγό. Όπως ανακοίνωσε ο ίδιος χθες το μεσημέρι στη
συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε στον «Συρμό», το νέο CD – «Μια Ζωή Αλλού» –
σηματοδοτεί την αυτονόμησή του από τις δισκογραφικές εταιρείες (ως προς την
παραγωγική διαδικασία), που σημαίνει ότι μπορεί πλέον να ελέγχει ό ίδιος και
την τιμή τού «προϊόντος» που πουλάει στην αγορά.

Δεν είναι αυτός ο μοναδικός λόγος που οδήγησε τον γνωστό τραγουδοποιό να
αποχωρήσει από τη Universal. Με την κίνηση του αυτή καταγγέλλει, ουσιαστικά,
την παγιωμένη πλέον συνήθεια των εταιρειών να επεμβαίνουν στις δουλειές ακόμη
και των καταξιωμένων (και για πολλά χρόνια δοκιμασμένων) τραγουδοποιών, για να
τη φέρουν στα μέτρα των… εμπορικών στάνταρτ. Με ψυχραιμία και τόνο
αποφασιστικό και έχοντας δίπλα του τον Μάνο Ελευθερίου, τον Οδυσσέα Ιωάννου
και τη Λίνα Δημοπούλου, που έγραψαν τους στίχους των 12 νέων του τραγουδιών, ο
γνωστός καλλιτέχνης είπε ότι μόνο έτσι μπορεί να περισώσει πλέον τη
διαφορετικότητά του.

«Όσα χρόνια συνεργαζόμουν με τις εταιρείες δίσκων υπήρξαν καλές και κακές
στιγμές. Ούτε ρόδινη ήταν η κατάσταση ούτε αφόρητη. Όμως από τη στιγμή που η
εταιρεία θέλει να επέμβει και να αλλοιώσει το αποτέλεσμα, ο δημιουργός πρέπει
να πάρει την ευθύνη μόνος του», είπε.

Τι σημαίνει, άραγε, αυτό το «αλλοιώσει»; Αν και, όπως φάνηκε, δεν ήταν
διατεθειμένος να μπει σε λεπτομέρειες, κάποια στιγμή ανέφερε ότι πρότεινε στην
εταιρεία 16 τραγούδια για να διαλέξουν τα 12 και δεν τους έκανε κανένα.
Αργότερα, σε κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχαμε, μας είπε ότι του απέρριψαν όλους
τους στίχους (τους οποίους μάλιστα χαρακτήρισαν «απαράδεκτους»).

Το θέμα δεν είναι προσωπικό. «Τον τελευταίο καιρό επιχειρείται από τις
δισκογραφικές εταιρείες μια ομογενοποίηση του τραγουδιού, με αποτέλεσμα να
έχουμε την αίσθηση πως όλα μοιάζουν ή ότι κάπου τα έχουμε ξανακούσει.
Δυστυχώς, αυτά που λέω δεν αφορούν μόνο εμένα. Αφορούν την πλειονότητα των
Ελλήνων δημιουργών… Και απορώ γιατί δεν μιλάμε… Όσον αφορά εμένα πάντως,
όταν η εταιρεία θέλησε να παρέμβει στην καλλιτεχνική μου έκφραση προτίμησα να
αντιτάξω το σύνθημα “φτου ξελευτερία”».

Το δεύτερο σκέλος της αυτονόμησης του Τσακνή από τις μεγάλες εταιρείες είναι
το φλέγον θέμα της τιμής των CD. «Όχι ότι είναι αυτό το κυριότερο πρόβλημα της
ελληνικής δισκογραφίας», ξεκαθάρισε. «H κυριότερη αιτία της κρίσης είναι
αισθητικής φύσεως. Το προϊόν είναι “ομογενοποιημένο” και ο κόσμος απαξιεί να
ασχοληθεί μαζί του. Αυτό, σε συνδυασμό με την τιμή, μας οδήγησε στην κατάσταση
που βρισκόμαστε. Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι.
Ούτε να κλείσουμε τα μάτια στο γεγονός ότι ο κόσμος περνάει δύσκολες μέρες.
Ένα CD δεν μπορεί να υπερβαίνει σήμερα τα 12 ή 13 ευρώ».

Είναι, άραγε, εφικτή αυτή η τιμή για έναν παραγωγό; Υπάρχει, δηλαδή,
περιθώριο κέρδους; Και γιατί οι εταιρείες ήταν μέχρι τώρα ανένδοτες;

Αν θέλετε να μιλήσουμε για τη συγκεκριμένη δουλειά, που είναι σαφώς πάνω από
τον μέσο όρο σε ώρες στούντιο, μουσικούς κ.λπ., ναι, είναι εφικτή αυτή η τιμή
και υπάρχει και περιθώριο κέρδους. Βέβαια, αν μία εταιρεία θέλει να κάνει ένα
ειδικό βιντεοκλίπ που κοστίζει άπειρα χρήματα ή να διαθέσει απίθανα ποσά για
την προβολή του προϊόντος της είναι λογικό να αυξάνονται κατακόρυφα τα έξοδά
της. Όμως εγώ δεν υπηρετώ την κατηγορία της μουσικής στην οποία οι εταιρείες
επενδύουν για την προβολή της και πολύ φοβάμαι ότι μέσα από τη δική μου
δουλειά προσπαθούν να λύσουν άλλα προβλήματα. E, λοιπόν, δεν έχω καμία διάθεση
να συμμετέχω σ’ αυτό».

Οι «ανεξάρτητοι» που αντιδρούν

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το δισκογραφικό τοπίο σήμερα μοιάζει όσο
ποτέ με τοπίο… στην ομίχλη. Ουδείς είναι ευχαριστημένος. Ουδείς τολμάει να
μιλήσει για την επόμενη ημέρα. Όμως, παρά τις πιέσεις και τα μηνύματα που
δέχεται καθημερινά η δισκογραφία απ’ όλες πλέον τις πλευρές – δημιουργούς,
τραγουδιστές, δισκάδες, ακροατές -, δεν φαίνεται διατεθειμένη να αλλάξει
ουσιαστικά τον τρόπο που λειτουργεί ούτε τον τρόπο που αποτιμά το προϊόν της.
«Αυτή η αμηχανία και ο πανικός που τους διακατέχει όλους (έλεγε ο Διονύσης
Τσακνής) θα τους έκανε να απορρίψουν σήμερα και το “Γυρίζω τις πλάτες μου στο
μέλλον”. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα τελευταία χρόνια είδαμε πολλούς
δημιουργούς να αισθάνονται εξαιρετικά πιεσμένοι με τις τρέχουσες συνθήκες και
να αποχωρούν από το… παιχνίδι, είτε για να αναλάβουν οι ίδιοι το βάρος των
παραγωγών τους είτε για να φτιάξουν τις μικρές ανεξάρτητες εταιρείες που
κάνουν και άλλες παραγωγές».

Οι αδελφοί Κατσιμίχα και ο Διονύσης Τσακνής ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.
Φτιάχνουν τις δικές τους δουλειές και δίνουν στις μεγάλες εταιρείες τη
διανομή. Ο Παρασκευάς Καρασούλος προτίμησε να ανεξαρτητοποιηθεί εντελώς και να
φτιάξει την Μικρή Άρκτο, η οποία ειδικεύεται στην ανεύρεση νέων καλλιτεχνών.
Το ίδιο και το ζεύγος Καλαντζόπουλου – Ρεμπούτσικα (την Cantini). H Χάρις
Αλεξίου δημιούργησε πριν από μερικά χρόνια την Estia, αλλά στον τελευταίο της
δίσκο «δέθηκε» (και πάλι) με μια ειδική συμφωνία με την Minos ΕΜΙ, η οποία
ανέλαβε την προώθηση και τη διανομή. Υπάρχουν σίγουρα κι άλλοι, λιγότερο
γνωστοί, καλλιτέχνες που βρήκαν μια ανάλογη διέξοδο, έξω από το ρεύμα.
Ανεξάρτητες παραγωγές, Ίντερνετ, μικρές εταιρείες, «ειδικές συμφωνίες»,
πληθαίνουν ημέρα με την ημέρα, δίνοντας μια λύση σε όσους δεν εννοούν να
προσαρμοστούν στο καθεστώς των εταιρειών.

INFO

Η πρώτη λάιφ παρουσίαση του νέου CD του Διονύση Τσακνή γίνεται στο «Gagarin»,
στις 26 και 27 Δεκεμβρίου. Τηλ. 210.8547600-1. Έναρξη 22.00. Τιμή: 15 ευρώ.