BAΣIΛHΣ ΠAΠANIKΟΛAΟY Bραβείο στο ρίσκο

Ο ζωγράφος Βασίλης Παπανικολάου κέρδισε το πρώτο βραβείο του διεθνούς
διαγωνισμού Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής που οργάνωσε το Μουσείο Φρισύρα.
Μια διεθνής κριτική επιτροπή ανέδειξε τον 36χρονο ζωγράφο πρώτο ανάμεσα σε
πεντακόσιους υποψήφιους απ’ όλη την Ευρώπη.

Τον συναντήσαμε μετά την απονομή του σημαντικού βραβείου που συνοδευόταν από
έπαθλο 16.500 ευρώ και φυσικά το πρώτο ερώτημα ήταν σχετικό με τους
διαγωνισμούς τέχνης.

«H ύπαρξη τους είναι σημαντική. Είναι μια ευκαιρία να κριθείς όχι σαν άτομο,
σαν προσωπικότητα, αλλά σε σχέση με αυτό που κάνεις, το έργο, και σε σχέση με
αυτό που κάνουν άλλοι καλλιτέχνες και να κριθείς γι’ αυτό. Βλέπεις επίσης τι
αντίκτυπο έχει αυτό που κάνεις στους ανθρώπους. Είναι μια ικανοποίηση. Πιστεύω
και για τους ανθρώπους που με υποστήριξαν, που αγοράζουν τα έργα ενός νέου
άγνωστου ζωγράφου και του έδωσαν τη δυνατότητα να ζήσει και να συνεχίσει τη
δουλειά του. Κι αυτό με χαροποιεί».

Ο Βασίλης Παπανικολάου γεννήθηκε στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Ελευσίνα, πέρασε από
ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Τήνου κ.α. Ζωγράφιζε
από μικρός και έπαιζε μουσική. Παρ’ ολίγον να γίνει κιθαρίστας. Τον σταμάτησε
μια τενοντίτιδα. Έτσι σήμερα περιορίζει τις μουσικές του επιδόσεις στο ούτι.
Στον δεύτερο χρόνο των σπουδών του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών τον
ανακάλυψαν και έκανε την πρώτη «πρόωρη» ατομική του έκθεση. H δεύτερη ήρθε με
την αποφοίτηση.

Τι είναι τέχνη για σας;

«Δεν είμαι ο Λεονάρντο για ν’ απαντήσω. Προσπαθώ να δω τι μπορώ να καταλάβω
από αυτά που βλέπω, τι από αυτά που βλέπω μπορώ να κάνω. Κάθε φορά προσπαθώ να
κάνω κάτι περισσότερο από αυτά που καταλαβαίνω. Όλα αυτά προσπαθώ να τα
συνθέσω και να τα ισορροπήσω», καταλήγει.

Ζει αποκλειστικά από τη ζωγραφική. Για να τα βγάλει πέρα δουλεύει πολύ. Μια
σίγουρη δουλειά – η ασφάλεια κοστίζει ακριβά σε χρόνο και κόστος ζωγραφικής
ζωής. Διαλέγεις και ρισκάρεις. «Όταν πιέζεσαι, ή γίνεσαι χειρότερος ή γίνεσαι
καλύτερος» λέει. «Δεν πρέπει να υπηρετούμε τις ικανότητές μας, γιατί θα μας
καταπιέσουν κι αυτές. Το ζήτημα είναι να μπορείς να κατανοείς τα πράγματα που
κάνεις, να τα κατευθύνεις, να μη γίνεται τυχαία. Να λες θέλω να κάνω αυτό και
να γίνεται. Είναι εγωιστικό πράγμα η ζωγραφική. Ζωγραφίζεις πρώτα για σένα».

Όμως η κοινωνία έχει ανάγκη από την τέχνη και υποκλίνεται μπροστά της. Σε
τι είναι απαραίτητη;

«Χωρίς τη μουσική, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον χορό, τη ζωγραφική, η ζωή θα
ήταν δουλειά, φαΐ, ύπνος και… τέρμα».