MATIEΣ Παραμύθιασμα

Το περασμένο καλοκαίρι, το ποδοσφαιρικό όνομα που κυριαρχούσε σε όλα τα
κανάλια, σε όλες τις εφημερίδες και σε όλους τους καφενέδες της ελληνικής
επικράτειας ήταν ένα: Γιάννης Οκκάς. «Θα πάει, τελικά, στον
Ολυμπιακό;». «Ναι, αλλά μπήκε στη μέση, πολύ δυνατά, και η AEK..». «Και ο
ΠΑΟΚ; Θα τον αφήσει να φύγει;». Τελικά, ο Οκκάς κατέληξε στην AEK. Και, για
την ώρα, δεν πάει καθόλου καλά.

΄Όλη αυτή η φασαρία, όλα αυτά τα λεφτά, όλος αυτός ο… αλληλοσπαραγμός, για
μια μετριότητα; Ναι, για την ώρα τουλάχιστον. Και, βεβαίως, στην καταπληκτική
αυτή χώρα δεν είναι μόνον ο Οκκάς, που – πάντοτε για την ώρα – αποδεικνύεται
κατώτερος πάσης προσδοκίας, για τους ΑΕΚτζήδες. Υπάρχουν δεκάδες ανάλογες
περιπτώσεις. Γιατί στις μέρες μας το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι των
γηπέδων. Είναι παιχνίδι των παραγόντων, των μάναντζερ, των αθλητικών
εφημερίδων, των αθλητικών εκπομπών (με κάποιες εξαιρέσεις, φυσικά) και των
δημοσίων σχέσεων.

Έξι ελληνικές ομάδες αγωνίσθηκαν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Οι πέντε
απεχώρησαν με το κεφάλι κάτω. H έκτη προχώρησε σε διαφορετική (κατώτερη)
διοργάνωση απ’ αυτήν στην οποία συμμετέσχε. Ο Ολυμπιακός, πρωταθλητής στην
Ελλάδα επί 7 χρόνια, συνεχώς, εξευτελίστηκε από τη Γιουβέντους, με εκείνο το
εκκωφαντικό 7-0! H AEK, που οι παίκτες της δεν είναι… ευχαριστημένοι από τα
εκατομμύρια που παίρνουν, έφαγε 11 γκολ σε 6 ματς και δεν σταύρωσε νίκη! Και ο
Παναθηναϊκός, ομάδα με επενδύσεις δισεκατομμυρίων, πέτυχε μόνο μία νίκη, έφερε
μία ισοπαλία και έχασε 4 φορές (13 γκολ παθητικό).

Παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων, στην τηλεόραση. Το
συμπέρασμα που έβγαλα: οι ποδοσφαιριστές των ξένων συγκροτημάτων
τρέχουν. Αντίθετα, οι παίκτες των δικών μας ομάδων θυμίζουν εφιαλτικό
όνειρο: σε κυνηγάει ο δράκος, για να σε φάει, το βάζεις στα πόδια, αλλά δεν
μπορείς να ξεκολλήσεις από εκεί που βρίσκεσαι!

Δεν χάλασε ο κόσμος, βέβαια, που δεν έχουμε ποδόσφαιρο και τρώμε «εφτάρες» και
«πεντάρες». Ας μην παραμυθιαζόμαστε, όμως, ότι «σκίζουμε» ποδοσφαιρικώς. Ας το
πάρουμε απόφαση, ότι έχουμε τα χάλια μας. Και ας προσπαθήσουμε, στο μέλλον, με
νέα παιδιά, γήπεδα, προπονητές κ.λπ. να φτιάξουμε κάτι. Σιγά σιγά. Φυσικά, τα
διάφορα λαμόγια, που κυκλοφορούν στην ποδοσφαιρική πιάτσα, θα εξακολουθήσουν
να μιλάνε για «γίγαντες», «κολοσσούς» κ.λπ., ώστε «να γίνεται παιχνίδι» και οι
τσέπες τους να γεμίζουν λεφτά. Αλλά, τα λαμόγια τη δουλειά τους κι εμείς τη
δική μας: τέλος το παραμύθιασμα.