Διά-λογος και σιωπή

Αν κάποιοι εξακολουθούν να το θυμούνται και όχι μόνο να το χρησιμοποιούν ως
διαφημιστικό «τζινγκλάκι», εν όψει Ολυμπιάδας, η Ελλάδα θεωρείται κοιτίδα της
δημοκρατίας. Και είναι εκείνη που στην αγορά «ανακάλυψε» τον διάλογο. Τούτη
την «ανακάλυψη» φαίνεται πως ξέχασαν όσοι αυτές τις ημέρες άκριτα κρίνουν – με
βανδαλισμό ή «επίσημη» αποκαθήλωση – έργα τέχνης στη διεθνή έκθεση «Outlook».
Καθένας έχει δικαίωμα – αναφαίρετο – να διαφωνεί με το έργο, το μήνυμα, τον
καλλιτέχνη (είναι και η διαφωνία «κομμάτι» της δημοκρατίας και του δια-λόγου).
Όμως η διαφωνία δεν είναι βαρβαρισμός. Παράλληλα, εκείνο που προκαλεί αλγεινή
εντύπωση είναι η σιωπή. Των καλλιτεχνών. Που αντί βαρβαρισμού καταφεύγουν στον
μη διά-λογο. Και κάποιοι απλώς αρθρώνουν λόγο, σύμφωνο προς τον βαρβαρισμό.
Καταλύοντας άλλο θεμελιώδες «κομμάτι» της δημοκρατίας: το δικαίωμα στην
ελευθερία του λόγου. Που κάποτε – οι ίδιοι – θα χρειαστεί να επικαλεστούν. Αν
κάποιος διαφωνήσει βάρβαρα με δικό τους έργο. H σιωπή είναι που προκαλεί πιο
πολλά ερωτηματικά. Και δείχνει ένα μέλλον ζοφερό. Ίσως πιο ζοφερό κι από το
σπαρμένο με βαρβαρισμούς που κάποιοι στρώνουν για όλους μας…