MATIEΣ Ένας γιατρός…

Τα τελευταία 15 χρόνια, ήταν εκείνος που «άνοιγε» το καφενείο τα πρωινά κι
εκείνος που «το ‘κλεινε» αργά το βράδυ. Κατηφόριζε με αργά βήματα από την Αγία
Κυριακή προς τον «Άδωνι», κι είχε πάντα στο πέτο του ένα τριαντάφυλλο από τον
κήπο του. Περνώντας από το τουριστικό κιόσκι, έβλεπε προσεκτιικά τις κοπέλες
που εργάζονταν. Αν κάποια απ’ όλες ήταν ιδιαιτέρως όμορφη, την πλησίαζε και με
μια υπόκλιση της πρόσφερε το τριαντάφυλλο.

Στο καφενείο είχε τον δικό του νόμο. Αυτός αποφάσιζε το παιχνίδι που θα γίνει,
ανάλογα με τα κέφια του. Τη μια κουμκάν, την άλλη «εξήντα εξ», την τρίτη
τάβλι, την τέταρτη δηλωτή. Και σ’ όλες σχεδόν τις περιπτώσεις έβγαινε
κερδισμένος! Τον κυνηγούσε το χαρτί σαν τρελό, για να του κάνει το χατίρι.
«Είναι φυσικό», έλεγε χαριτολογώντας ο μικρός του γιος, ο ψυχίατρος: «Με τις
τόσες χιλιάδες παρτίδες που έχει παίξει, από το ’88 μέχρι τώρα, έχει
αναπτυχθεί μια σχέση ανάμεσα σ’ αυτόν και την τράπουλα. Σχέση φιλική και
εγκάρδια».

Ήξερε τα παιχνίδια, ιδίως την πρέφα, σαν παλιός φυλακισμένος. Του πετούσες ένα
ψιλό καρό, και είχε σχεδιάσει αμέσως τον τρόπο της αντεπίθεσής του. Κι όταν ο
τρίτος έκανε κάποιο λάθος, του ‘ριχνε μια σκληρή και τρυφερή ματιά και του
φώναζε «Μουλαρά»!

Τον σεβόντουσαν και τον αγαπούσαν όλοι. Όχι μόνο στο Μόλυβο, αλλά και στα
πέριξ: Στύψη, Πετρί, Υψηλομέτωπο, Βαφειό, Συκαμνιά, Πέτρα, Άναξο, Σκουτάρο.
Γιατί επί δεκαετίες έμπαινε στο παμπάλαιο «Άουντί» του κι έτρεχε σε σπίτια
αρρώστων να κάνει διάγνωση, να δώσει φάρμακα, να προστάξει – σε δύσκολες
περιπτώσεις – νοσοκομείο… Αυτός γιατροπόρεψε χιλιάδες ανθρώπους. Καί ήταν
σπουδαίος στη δουλειά του. Ποτέ δεν είχε πέσει έξω! Ένας γιατρός-θεός για όλη
την περιφέρεια.

Παλιός ΕΑΜίτης. Άρχοντας. Γόης ακόμα και στα γεράματά του. Ο Ιγνάτιος
Τσακυράκης. Ο πατέρας του Σταύρου και του Κλεάνθη. Που έφυγε, γύρω στα 90, και
τον κλάψανε όλοι οι νέοι στην περιοχή του Μόλυβου. Γιατί ήταν και ο ίδιος νέος
στην ψυχή. Γι’ αυτό και έκανε παρέα, πάντα, μόνο με νέους.