Aκούει κανείς;…

Έγραφα στο χτεσινό φύλλο για την «πρεμιέρα» των Δημοτικών Περιφερειακών
Θεάτρων, που έγινε σαν και χτες, πριν από είκοσι χρόνια, το 1983, στη Λάρισα.
Έξι ήταν τα πρώτα του θεσμού της Μελίνας. Στη χορεία των πόλεων-εδρών ΔΗΠΕΘΕ
προσετέθησαν το 1984 η Κομοτηνή και οι Σέρρες, το 1985 η Λαμία (ΔΗΠΕΘΕ
Ρούμελης), το 1987 η Πάτρα και η Ρόδος, το 1992 η Καβάλα, το 1994 ο Βόλος, το
1995 η Χίος (ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου) και το 1997 η Κέρκυρα και η Κοζάνη. Ώστε
τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα να αριθμούν σήμερα τα δεκάξι (είναι όλα
απαραίτητα;). Τα οποία, τα τελευταία χρόνια, πήραν τη μορφή Νομικών Προσώπων
Ιδιωτικού Δικαίου, με ομότιμους «συνεταίρους» στην επιχορήγησή τους το ΥΠΠΟ
και τους αρμόδιους Δήμους.

…νοιάζεται κανείς;

H κατάστασή τους, όμως, σήμερα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχάριστη.
Καλλιτεχνικά και οικονομικά. Και τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται. Οι κρίσεις
διαδέχονται η μία την άλλη – πρόσφατα είχαμε στη Λάρισα την παραίτηση του
καλλιτεχνικού διευθυντή, διακεκριμένου σκηνογράφου – ενδυματολόγου Γιώργου
Ζιάκα, που κατάγγειλε παρεμβάσεις και «πόλεμο» από τη μεριά του δημάρχου της
πόλης και της ηθοποιού φαρσοκωμωδιών και βιντεοταινιών που έχει κριθεί
κατάλληλη για τη θέση της προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΗΠΕΘΕ…
Ποια θα είναι η τύχη των ΔΗΠΕΘΕ; Υπάρχει ελπίς; H έρευνα που πριν από λίγες
μέρες – στις 11 Νοεμβρίου – έκαναν «TA NEA» προσπάθησε, βάζοντας το χέρι «επί
τον τύπον των ήλων», να «κινητοποιήσει» τους αμέσως ενδιαφερόμενους –
υπουργείο Πολιτισμού, Δήμους και τα ίδια τα ΔΗΠΕΘΕ. Να ελπίσουμε ότι κάποιος
θα αντιδράσει; Ή κανείς πια, στην ουσία, δεν νοιάζεται;