Όταν χορεύουν τα σπαθιά

Δύο τύποι συζητάνε. Ο τύπος «ένα» λέει στον τύπο «δύο» ένα αστείο. Ο τύπος
«δύο» δεν καταλαβαίνει το αστείο. Κοροϊδεύει τον τύπο «ένα» που του το είπε.
Εν τέλει, γελάει καλύτερα όποιος καταλαβαίνει το αστείο (παλιά παροιμία των
Κλίνγκον).

«Kill Bill» Various, OST (Maverick)

Κοφτερό σαν το σπαθί της Ούμα Θέρμαν το σάουντρακ για την ταινία «Kill Bill» του Κουέντιν Ταραντίνο

Σε τι θεό πιστεύει ο Κουέντιν Ταραντίνο δεν ξέρω, ξέρω όμως τη διεύθυνσή του.
Ο θεός του Κουέντιν κατοικεί στη δισκοθήκη του – η συλλογή των βίντεο και των
dvd θα ήταν πολύ προφανές σημείο και το πρώτο που θα ξεσκόνιζε ακόμη και ένας
φιλικά προσκείμενος σαμουράι. Κάντε χώρο με το σπαθί. H εκδίκηση – μαθαίνουμε
(όσοι δεν ξέρουμε) – σερβίρεται και για πρωινό, σαν ένα πιάτο γεμάτο βιταμίνες
και κορνφλέικς. Το κακό τρυπώνει παντού (από υπερπαραγωγές ώς λόου μπάτζετ
κλεψιμαίικα) – δεν φτάνει να κλειδώσεις καλά το σπίτι (αν έχεις την τηλεόραση
ανοικτή, έχεις σοβαρό πρόβλημα), γι’ αυτό καλό να είσαι έτοιμος και με σωστά
αντανακλαστικά, όπως στα κουνγκ-φου φιλμ που ο σίφουνας εδώ με την κάμερα τιμά
και με το παραπάνω. Έτσι, αποφασιστικά λοιπόν σαν ένας Μάικλ Μουρ του «φίξιον»
οδηγεί σταθερά το χέρι της Νύφης και στέλνει παράλληλα κοφτερό μήνυμα στη
συμμορία των δολοφόνων της μουσικής που θέλουν να την κρατούν σε κώμα.
Ξυπνήστε! Μας βλέπουν (άσε που μας ακούνε κιόλας). Αν μέχρι τώρα, λέει ο μετρ,
σας πήγαινα βόλτα στη συλλογή με τα βινύλια, τώρα φύγαμε για τη συναυλία
(καταλάβατε-δεν καταλάβατε το αστείο).

Το πρώτο χτύπημα αιφνιδιαστικό: «Bang Bang (my baby shot me down)» με τη Νάνσι
Σινάτρα να θέτει το ζήτημα, καθώς το baby έκανε το δεύτερο μεγαλύτερο σφάλμα
που θα μπορούσε να κάνει. Την πυροβόλησε. Το μυαλό του Κουέντιν παίρνει
στροφές, όπως ο δίσκος στα πικάπ – πάντα με στυλ. Στη συνέχεια, το σπαγγέτι
γουέστερν του παραδίδεται στα χέρια τού «τελευταίου των ροκαμπιλάδων» Τσάρλι
Φίδερς, από το Χόλι Σπρινγκς του Μισισιπή, με το «That certain female» να
στέλνει υποχθόνιες σκέψεις. Ο Ταραντίνο γυμνάζεται στο ανεβοκατέβασμα των
δεκαετιών και εμπιστεύεται περπατημένο άτομο, τον ράπερ RZA, πρώην Wu Tang
Clan, για να αποχαιρετήσει τη Γιαπωνέζα της ταινίας, αφού έχει ανάψει φωτιές
προηγουμένως με το λατινοειδές «Don’t Let me Be Misunderstood» σε
εκτέλεση-κλάσικ! – των Santa Esmeralda. Είτε το δεις έτσι είτε αλλιώς αυτός ο
δαίμονας του σινεμά χορεύει μαζί (και κόντρα) στις σκηνές του, με όλες τις
μουσικές να συμπυκνώνονται σε ένα αόρατο τάνγκο, με την πρωταγωνίστριά του και
ένα πάρτι για τους αληθινούς μιούζικ φαν. Παλιά μου τέχνη, θα πείτε… Τέλος
πάντων όσοι διαφωνούν, ας σηκωθούν και ας φύγουν. Όχι, εσύ. Εσύ κάτσε κάτω.

«Lost In Translation» Various, OST (Eros)

Ούτε Έλβις Κοστέλο ούτε Μπράιαν Φέρι ούτε άλλοι από τους σταρ τού καραόκε τους
οποίους ακολούθησε στην ταινία με φιλότιμες προσπάθειες ο Μπιλ Μάρεϊ,
προσπαθώντας να βγει για λίγο από το γκρίζο σύννεφο της ασφυξίας. Το CD του
«Lost In Translation» χάνεται και αυτό στη μετάφραση – που θα πει πως μένει
πιστό στο πνεύμα της ταινίας, του Τόκιο και της Σοφίας (Κόπολα). Ατμοσφαιρικά
υποτονικό με συγκρούσεις και ξεσπάσματα και με τον κ. Κέβιν Σιλντς, πάλαι ποτέ
My Bloody Valentine, να ορίζει το μεγαλύτερο μέρος του. Οι Γάλλοι Air τής pop
electronica επανεμφανίζονται (με το Alone in Kyoto) σε έργο της Σοφίας και οι
Death in Vegas παίζουν ρόλο με το «Girls», καθώς η πόλη περνάει σαν μονότονος
ήχος που παρασύρει ακόμη και τους τράνζιτ επισκέπτες της. «Just Like Honey»
γλυκαίνουν οι Jesus and Mary Chain με ένα kraftwer-ικό και εντελώς δικό τους
διφορούμενο αποχαιρετισμό.

«The Fighting Temptations» Various, OST (Sony)

Μέσω μεγάλης οθόνης στα μεγάλα κλαμπ με τη φόρα που έχει πάρει το r’n’b και το
hip hop… καθώς τα πλήθη αποκωδικοποιούν στο πι και φι τον ρυθμό και τον
προσαρμόζουν σε κινήσεις και καλά γυμνασμένους μυς. Όλα τα φώτα στη Μπιγιονσέ
Νόουλς που πρωταγωνιστεί στην ταινία με τον Κούμπα Γκούντινγκ και στη μουσική
με όλα τα ταλέντα της και τις σωστές αποφάσεις σε αυτό το σύμπαν του χιπ χοπ,
που συνεχώς διαστέλλεται. H Άντζι Στόουν, ντίβα της νέο σόουλ, διαπρέπει σαν
να ακούς τα παλιά καλά «μαύρα» βινύλια με καινούργιο λούστρο, η Φέιθ Έβανς
πατάει στα ντίσκο μονοπάτια της Ντόνα Σάμερ («Heaven Knows») και σκορπίζει
πάνω τους γκόσπελ ευλογίες, που πιάνουν τόπο και όταν οι βετεράνοι Ο’ Jays
λένε εκείνο το «Loves Me Like Α Rock» και λειώνουν σαν καραμέλες. Μπιγιονσέ
και Πι Ντίντι θα πουν αγκαζέ και το «Summertime», που δεν ακούγεται στην
ταινία, αλλά νιώθουν πως το έχουμε ανάγκη.

Όνομα και διεύθυνση

* Ο Μπιλ είναι ακόμη ζωντανός εκεί έξω, αλλά ανάμεσα στο part one και
two μεσολαβεί το Διαδίκτυο http: //www.kill-bill.com/

* H Didimusic που διοργανώνει συναυλίες ζητάει προτάσεις για το
Rockwave 2004. Ψηφίστε στο rockwave@didimusic.gr μήπως δούμε και
κάποιους άλλους φέτος εκτός από τους συνήθεις ύποπτους.