Όταν ο περφόρμερ έχει (και) χιούμορ

Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει κάνει στυλ τις σκηνικές του «αδυναμίες»

Μπορεί ο Φοίβος Δεληβοριάς να είναι ο ευφυέστερος «τεχνίτης» του στίχου
της γενιάς του και ένας πολύ ταλαντούχος τραγουδοποιός, μπορεί να έχει το δικό
του κοινό, αυτά όμως δεν προεξοφλούν ικανότητες στο στήσιμο ενός προγράμματος.
Το οποίο (επιπλέον) στηρίζει, αποκλειστικά, πάνω του. Το λάιβ χρειάζεται
ταμπεραμέντο σόουμαν. Και μάλιστα σόουμαν με φωνή… H αλήθεια είναι ότι ήταν
η πρώτη φορά που θα τον έβλεπα ζωντανά… Εξ ου και οι επιφυλάξεις μου. Όμως
κανείς δεν πρέπει να μιλάει αν δεν δει.

Φύγαμε από τον «Ζυγό» – για να μην τα πολυλογούμε – σιγοτραγουδώντας το
«Αυτή που περνάει» και με εξαιρετικά υψηλό ηθικό. H διάθεση που σου αφήνει
συνήθως μια μη αναμενόμενη χαρά. Τι καλύτερο;

Λοιπόν να ξεκινήσω; Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι πολύ καλός περφόρμερ.
Μέτριος τραγουδιστής (αλλά ποιος από τους νέους τραγουδοποιούς είναι
καλύτερος;) και ικανότατος στο να μπορεί να φτιάχνει πρόγραμμα με ροή, έτσι
ώστε να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Το ατού του; Έχει κάνει στυλ τις σκηνικές
του «αδυναμίες».

Δηλαδή; Σ’ αυτόν τον κάπως αμήχανο και λιγάκι εφηβικό αέρα, προσθέτει
μια πινελιά σαββοπουλικού ύφους, κάτι από χιούμορ Κηλαηδόνη και φτιάχνει ένα
γοητευτικό μείγμα – κάτι που άλλωστε ταιριάζει γάντι και με το στυλ των
τραγουδιών του.

Άλλο ατού; Τα ίδια τα τραγούδια. Και κυρίως οι στίχοι τους. Ο τρόπος δε
που τα παρουσιάζει στο κοινό (ανατρέχοντας στις στιγμές που του έδωσαν το
ερέθισμα να τα γράψει), δίνει στο κάθε κομμάτι μια ταυτότητα, έναν μύθο, κι
αυτό είναι ένα έξυπνο επικοινωνιακό εύρημα, που τον φέρνει σε διάλογο με τους
θεατές. Όταν ο περφόρμερ έχει και χιούμορ…

Επί πλέον: Είναι ίσως ο μόνος τραγουδοποιός της γενιάς του που έχει
τόσο οξεία κριτική (και αυτοκριτική) διάθεση. Μέσα από αυτήν την ιδιαίτερα
κοφτερή ματιά περνάει (με ραφινάτο τρόπο) η εποχή μας.

Εξαιρετικά τα τραγούδια από τον νέο του δίσκο («Καθρέφτης») «H επίσκεψη
του Καίσαρα» (το έγραψε με αφορμή την εν Ελλάδι συνάντηση του Έλληνα
πρωθυπουργού με τον Κλίντον), «H Υβρεοπομπή» (που μιλάει τη «γλώσσα» του
Στρατού και το οποίο απασχόλησε το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), «Καθρέφτης»,
«Δεν ξέρω τι είναι». Γενικά, σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δεν σταματάς να
σκέφτεσαι πόσο βιωματικά, καθαρά, εύστοχα και εύστροφα είναι τα τραγούδια του.

Κάτι που μας ενόχλησε; Ενώ το σχήμα είναι δεμένο (Δεληβοριάς, μέλη της
ορχήστρας και οι δυό νεαρότερες τραγουδίστριες Βάκια Σταύρου και Έλενα Λύτρα)
και παρ’ όλο που όλα έχουν μελετηθεί στη λεπτομέρειά τους, ξεφεύγει λιγάκι το
κομμάτι της ενορχήστρωσης: υπερβάλλων ζήλος στο ηλεκτρικό στοιχείο και μπιτ,
που κατά τη γνώμη μας δεν ταιριάζει σ’ αυτά τα τραγούδια. Μια πιο μικρή
ορχήστρα με ακουστικά όργανα ίσως θα ήταν καλύτερη λύση. Και μιλάμε για μια
ορχήστρα που (σε απόλυτες τιμές) «πετάει».

Και κάτι ακόμα: Όταν παίρνουν το πρόγραμμα στα χέρια τους τα δύο
κορίτσια (η κάθε μία λέει τρία ή τέσσερα τραγούδια), καλό είναι να
μετακινούνται στη μέση της σκηνής. Είναι θέμα καλών τρόπων. Και το αξίζουν…

Γενικά: Ψηφίζουμε ανεπιφύλακτα Φοίβο Δεληβοριά – από τις καλύτερες
στιγμές της νεώτερης τραγουδοποιίας.

INFO

Στον «Ζυγό» (Κυδαθηναίων 22 Πλάκα, τηλ. 210-3241.610). Παρασκευή, Σάββατο,
Κυριακή, για λίγες εμφανίσεις.