Pοκ… μονορούφι

H αλήθεια είναι πως προσπάθησαν να περιορίσουν και το ροκ στο πεζοδρόμιο, αλλά
τα αυτοκίνητα από τον δρόμο άρχισαν να κορνάρουν επίμονα σε ένδειξη
διαμαρτυρίας. Δώστε βάση στις τρεις περιπτώσεις κλασικής ροκ αντίδρασης.

«Room On Fire» the Strokes (BMG)

Οι Strokes τόλμησαν να μείνουν ο εαυτός τους. Κρατήστε τις αλλαγές για όταν… κολλάει η ομάδα

E, ναι, η φωτιά δεν έσβησε. Το δωμάτιο καίγεται (έτσι όπως έπρεπε να καεί),
κανείς δεν άρπαξε την κάννουλα για να γίνει ήρωας, οι Strokes – προσέξτε – δεν
ντύθηκαν πυροσβέστες για να τη δόξα και τη φήμη. Τους βρίσκω εκεί που τους
άφησα.

Πού ήσουν, λοιπόν, όταν άκουσες τον Καζαμπλάνκας να φωνάζει «I want to be
forgotten, and Ι don’t want to be reminded…». Ελπίζω κάπου καλά. Γιατί πίσω
από καθετί που βλέπεις εκεί έξω υπάρχει μια αγωνία, ένα άγχος, ένα ζόρι
απίστευτο μην τυχόν και δεν μάθει ο κόσμος, μην τυχόν και όλα δεν προβληθούν
και δεν τρυπώσουν για τα καλά στο μικρό μας μυαλουδάκι. Κι αυτός εδώ, και οι
άλλοι μαζί του, κάτι παλιόπαιδα από τη Νέα Υόρκη, ξέθαψαν τους δίσκους του Τομ
Βερλέν μαζί με τα ξεχαρβαλωμένα τους all star και είπαν, όσο πιο θεαματικά
γίνεται, να βουλιάξουν. Τέλειο, σαν παραμύθι.

Το ’98 έφτιαξαν ένα γκρουπ γύρω από τις δοξασίες της κιθάρας, προσκύνησαν τις
ταχύτητες και το ροκ εν ρολ και άρχισαν να παίζουν σε γωνιές του Μανχάταν που
μόνο κατά τύχη μπορούσες στην αρχή να βρεις. Κάποιος εκείνη τη στιγμή έπαιζε
αυτά τα γνωστά ζάρια στο σύμπαν και η τύχη του Καζαμπλάνκας και των φίλων του
άλλαξε σαν κανάλι δορυφορικής. Μαζί του άλλαξε πορεία το ροκ εν ρολ των
λεωφόρων και οι Strokes βρέθηκαν ένα με τον κυκλώνα. H κιθάρα του Νικ Βαλένσκι
έχει απορροφηθεί πια στον οργανισμό – έτσι που το σήμα της αναγνωρίζεται
αμέσως στα Automatic Stop και Between Love and Hate. Οι Strokes, oι White
Stripes και ο Ράιαν Άνταμς καθάρισαν το παιχνίδι. Που το λες ροκ, αν θέλεις,
αλλά στην ουσία είναι και άλλα πολλά.

Ταχύ, έγχρωμο, άπιαστο το «Δωμάτιο που Καίγεται» – να το πιεις μονορούφι. Αυτό
συνέβη με το πρώτο τους «Is This It», αυτό συνεχίζει να παίζει ασταμάτητα στο
«Room On Fire». Δεν θέλουν να κάνουν τους διανοουμένους και τους ψαγμένους,
τους αρκεί να σε κάνουν να νιώσεις ανατριχίλες. Στο κάτω κάτω, άνοιξε ένα
βιβλίο, αφού πρώτα ξεϊδρώσεις από την έξαψη. [A-]

«Welcome Interstate Managers» Fountains of Wayne (Virgin)

Παλιά ιστορία οι Fountains Of Wayne! Παλιά, πλην όμως διόλου κολλημένη στα
ημερολόγια των νάιντις και στις ροκ μεγαλουργίες τους εκεί στις παρυφές του
Χόλιγουντ. Σαν βέροι Νεοϋορκέζοι, ο Κρις Κόλινγκγουντ και ο Άνταμ Σλέσινγκερ
προτίμησαν να περιπλανηθούν και να ρισκάρουν και να μην πάρουν το χάπι της
αποχαύνωσης που κυκλοφορεί ευρέως εκατέρωθεν του ωκεανού. Έφτιαξαν άλλα γκρουπ
(παράπλευρα), έφτιαξαν εταιρείες, έφτιαξαν τη ζωή τους και ξανά τους Fountains
Of Wayne σε ένα καινούργιο, απολαυστικό επεισόδιο. Ακόμη ένα άλμπουμ που να
μην μπορείς να πατήσεις το pause όσο οι κύριοι «μάνατζερ» ξεδιπλώνουν
καθημερινές ιστορίες, με αληθινούς ήρωες, με αφράτη ποπ, ευφάνταστο ροκ, με
ολίγον κάντρι («Hung Up On You») και δύναμη που ξεζουμίζουν από κάθε στιγμή.
Τώρα, πώς βρέθηκε και ο Κρίστοφερ Γουόκεν στο κόλπο (και στους στίχους του
«Hackensack») δεν είναι δα και έκπληξη. Δικός μας άνθρωπος είναι, της
μουσικής. Ποιος άλλος ηθοποιός χορεύει έστω και με δύο πηδηματάκια σε κάθε
ταινία. [A-]

«A Heavy Nite With…» Relaxed Muscle (Hitch Hyke)

Πάρα πολύ έμοιαζε με… Pulp, αν και (παρακαλώ τσεκάρετε) καθόλου δεν έμοιαζε
με Pulp, καθώς κυλούσαν τα κομμάτια, μέσα σε αυτό το «αγνώστου ταυτότητας»
μουσικό προϊόν και επειδή το ψαχνό είχε ενδιαφέρον, οι έρευνες εντοπισμού του
Τζάρβις Κόκερ – τον οποίο σημειωτέον δεν σταμάτησα να ακούω μέσα από
ηλεκτρικές θύελλες και βαριές ποπ συγχορδίες – ατονούσαν σταδιακά. Εύρωστο
«χημικό» ροκ, με καμπύλες και αναταράξεις ώστε να μην ησυχάσει κανείς. «Made
in Doncaster» οι μοναδικές πληροφορίες κάτω από το τσεκούρι του εσωφύλλου, ενώ
κάτω από το μακιγιάζ και το όνομα Ντάρεν Σπούνερ (μαντέψτε ποιος!) ο Τζάρβις!
Πλάι του, και κάτω από τις electro αρμονίες, ο Τζέισον Μπακλ των Fat Truckers,
μαζί με τους Στιβ Κλέιντον [των Add (Ν) to Χ] και Ρίτσαρντ Χόλι. Σούπερ γκρουπ
με δυο λόγια, και με αποδείξεις στα «Billy Jack», «Sexualized και Mary». Με
στίχους σαν τους «Mary, Ι just called to tell you that both our children are
on drugs» οφείλεις να το ψάξεις το πράγμα. [B+]

Όνομα και διεύθυνση

* Πικάπ του 1963 με υπογραφή Verner Panton, ντιζάιν ραδιόφωνα και
απολαυστικά vintage αξεσουάρ ήχου, ανάμεσα σε άλλα δελεαστικά για χάζεμα… http: //www.quittenbaum.de/eng/index.html

* Οι Strokes κρατάνε επαφή μέσα από την τηλεόρασή τους, ίσως γιατί
πάντα ήθελαν να γίνουν TV stars (http:
//www.thestrokes.com). Πάντως, τα νέα από τον δρόμο κλέβουν την παράσταση
και στην οθόνη.