Mε τον ρυθμό… στο ρελαντί

Χαλαρούς ρυθμούς στη μουσική και στην αντιμετώπιση των πραγμάτων επιβάλλει το chill out, που διαδίδεται με μεγάλες ταχύτητες πλέον και στην Ελλάδα

Υπάρχει στο λεξιλόγιο του Νεοέλληνα μια λέξη που εμφανίζεται όλο και πιο συχνά
σαν αυτές της κομπιουτερίστικης αργκό που ζουν πια και έξω από τα πλήκτρα. Το
chill out (περί αυτού πρόκειται) επιβάλλει χαλαρούς ρυθμούς στη μουσική και
στην αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Και παρότι διαδίδεται με μεγάλες ταχύτητες, όχι μόνο δεν έχει σχέση με τους
όρους της τεχνολογίας, αλλά και αν ήταν στο χέρι του θα τους είχε καταργήσει.

«Το chill out εκφράζει περισσότερο μια κατάσταση παρά μια μουσική. Και
πρόκειται για διαφορετικά μουσικά στυλ μέσα σε αυτό», λέει ο Ηλίας Ασλάνογλου,
που υπογράφει και τη Νο 4 συλλογή «Cafe Paradiso Chillin’ Con Fusion», διπλό
CD που επισκέπτεται εκλεκτικά ανάμεσα σε άλλα funky lounge και ambient
grooves, nu jazz, trip hop, deep house brazilian bossa, regge και λάτιν
μουσικές χωρίς άγχος – χαλαρά.

Με 15 ήδη συλλογές στο ενεργητικό του, ο Ηλίας Ασλάνογλου βλέπει τη δουλειά
του compiler (του ανθρώπου που ετοιμάζει μια συλλογή) σαν χόμπι. «Κάτι που με
ευχαριστεί να κάνω, όπως όταν έγραφα κασέτες για φίλους ή όταν δούλευα σε
δισκοπωλείο και πρότεινα δίσκους σε ανθρώπους που με ρωτούσαν». Έτσι διάλεξε
τα 26 κομμάτια του «Paradisio». «Τι χρειάζεται για να ετοιμάσεις τη συλλογή;
Γνώση και αγάπη για αυτό που κάνεις, τη μουσική. Παίζει ρόλο η επιλογή των
κομματιών αλλά και η σειρά τους», λέει.

Χοσέ Παντίγια. Ο Ισπανός μετρ της… αγχολυτικής μουσικής, επί 25 χρόνια στα πλατό των κλαμπ της Ίμπιζα

Chill out δεν είναι ακριβώς η μουσική που ακούν τα δελφίνια, ούτε καν
πια για τα «άμπιεντ» τοπία του Μπράιαν Ίνο, ο οποίος είχε ορίσει τις
χαρακτηριστικές γραμμές του είδους. «Άμπιεντ, μουσική για αεροδρόμια» ή
μουσική, όπως την περιέγραφε ο συνθέτης, «που αφήνει χώρο για να σκεφτείς»
είτε ο ακροατής διαλέγει να δώσει προσοχή στο τι ακούει είτε όχι, αφήνοντας
τις μουσικές στον τοίχο, σαν κομμάτι της ταπετσαρίας. Στη ροκ κυριαρχία κάτι
τέτοιο δεν είχε νόημα. Δεν είναι όμως όλα ροκ.

Ο Μπράιαν Ίνο επηρέασε πολλούς, όπως επηρέασαν και πολλοί άλλοι πριν από
αυτόν. Ο Ερίκ Σατί και ο Κλοντ Ντεμπισί του ύστερου ρομαντισμού (από την
λεγόμενη «κλασική μουσική» αυτοί) υπήρξαν σταθερή πηγή έμπνευσης και για ουκ
ολίγους τεχνίτες – κατασκευαστές του σημερινού ήχου.

Δεν ήταν ακριβώς Σατί που ακουγόταν στα λεγόμενα chill out rooms. Από το τέλος
της δεκαετίας του ’80, όταν η κουλτούρα των κλαμπ απλωνόταν όλο και
περισσότερο, κάπου στην άκρη του κλαμπ, πάνω ή κάτω, υπήρχαν τα σημεία όπου ο
εξαντλημένος από τη δυνατή μουσική και τον χορό κλάμπερ έπαιρνε μια ανάσα. Και
τι άκουγε; Κάτι πιο ψυχεδελικό, πιο… new age, πιο jazzy, άμπιεντ που και
αυτό καμία σχέση δεν έχει πια με το chill out του 2003.

Κοκτέιλ κοντά στη φωτιά, βόλτες στην παραλία, παλιά βινύλια, ο Ντιν Μάρτιν, η
Ίμα Σούμακ, η Πάτσι Κλάιν, ακριβά αυτοκίνητα και εξωτικοί προορισμοί. Με τη
διαφορά πως το lounge σκηνικό απομακρύνεται σταθερά και η νοσταλγία των σίξτις
μένει στα ντεκό και τη μουσική.

«Κάποτε ήταν η Ίμπιζα ο πυρήνας αυτής της μουσικής», λέει ο πρώτος
πολίτης της και μάστορας του ήχου των Βαλεαρίδων, Χοσέ Παντίγια, που 25 χρόνια
τώρα παίζει μουσικές στο νησί. «Όχι όμως πια. H Ίμπιζα σήμερα με θλίβει. Κι ας
ήταν κάποτε συνώνυμη με την καλή διάθεση. Όμως οι Άγγλοι που έρχονταν για να
μεθύσουν εδώ την κατέστρεψαν». Ο Χοσέ Παντίγια που άφησε το θρυλικό Cafe Del
Mar – έχοντας κάνει κλασικές πια τις μουσικές συλλογές του – και έχει
μετακομίσει πια στο Cafe Mambo πιστεύει πως η ελληνική σκηνή της ντανς (και
chill out) έχει ενδιαφέρον και όλα τα δείγματα για να πάει καλά. «Αρκεί να
έχει παράδειγμα προς αποφυγήν την Ίμπιζα», λέει ο Ισπανός.

Μουσική για το δειλινό και το ξημέρωμα

Ο DJ Αλέξανδρος Χριστόπουλος είναι ο Έλληνας «ειδικός» της chill out μουσικής

Ειδικός σε chill out εγχώριες καταστάσεις, ο Έλληνας Παντίγια Αλέξανδρος
Χριστόπουλος υπογράφει το πετυχημένο «Sunset and Sunrise 3». «Το σκεπτικό μου
έχει να κάνει πάντα με την κεντρική ιδέα. Διαλέγω εκείνα τα τραγούδια που
θεωρώ καταλληλότερα ως σάουντρακ για τις δύο πιο όμορφες στιγμές ανάμεσα στη
μέρα και στη νύχτα, sunset (δύση) και sunrise (ανατολή). Στη φετινή συλλογή
προσπάθησα να διαφοροποιηθώ από τις lounge συλλογές που κυκλοφορούν,
επιλέγοντας τραγούδια από τους Mateo & Matos, Soul Family Sensetion και
Luz». Οι εμπορικές συλλογές και οι «ανάγκες» των δισκογραφικών με τα συμβόλαιά
τους (αφού αυτές οι μουσικές πουλάνε πολύ και στην Ελλάδα) ήταν αυτό που
θέλησε να αποφύγει. «H deep και η spiritual house που κυρίως με ενδιαφέρει
έχει προσελκύσει ένα μεγαλύτερο κοινό 25 με 35 ετών, που μεγάλωσε με
διαφορετικά ακούσματα και ερεθίσματα. Χαίρομαι που τα περισσότερα μπαρ και
ρεστοράν με άποψη παίζουν αυτή τη μουσική», λέει ο Έλληνας τον οποίο
εμπιστεύεται και ο Ισπανός μετρ του είδους Χοσέ Παντίγια.

ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ

Formentera De dia: αυστηρώς chill out από τις εκλεκτές παραγωγές της Irma.

Cafe Del Mar: αισίως το 10ο της σειράς. Ανεξάντλητο ακόμη.

Deep Tones (της Rubber Records): με υλικό από την ελληνική electronica
σκηνή.

Nirvana Lounge 03: Ο σεβάσμιος γκουρού του λάουντζ Κλοντ Σαλ επεκτείνει
τους ορίζοντές του με μια οριένταλ πινελιά.

Cinemix: το σινεμά που ακούγεται είναι chill out και αυτό. Από το μοντάζ
στο πικάπ.