γιατί… λέμε «Bγήκε στο κλαρί»;

Όταν ο Γέρος του Μοριά έβλεπε κάποιο αμούστακο παλικάρι να θέλει να τον
ακολουθήσει του έλεγε: «Γρήγορα βγήκες στο κλαρί μωρέ αγόρι. Φτάνει μονάχα να
το λέει η καρδιά σου»! Με το «κλαρί» ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν εννοούσε το
βουνό ή το αρματολίκι, αλλά όπως θα λέγαμε σήμερα τον λόχο των νεοσυλλέκτων.
Οι νεαροί γυμνάζονταν τότε από τους δοκιμασμένους αρματολούς όχι μόνον στο
σημάδι, αλλά και στην πάλη και στο τρέξιμο. Ο Κολοκοτρώνης που παρακολουθούσε
αρκετές φορές προσωπικά την εκπαίδευση των νέων, όταν έβλεπε κάποιο από τα
παιδιά να ξεχωρίζει περισσότερο από τα άλλα, το έπαιρνε κοντά του και σιγά –
σιγά το έκανε πρωτοπαλίκαρό του. Και όπως αναφέρει ο συγγραφέας και
δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις»
(Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης), από τότε έμεινε η φράση «βγήκε στο κλαρί» που συνήθως
τη λέμε για τους νέους που μπαίνουν από νωρίς στον στίβο της ζωής.