MATIEΣ Στα «τελικά»

Ήμουνα βέβαιος ότι εμείς θα πέσουμε πρώτοι πάνω στο νήμα έστω και δύσκολα. Γι’
αυτό και έπεισα τον Θεοδωράκη, που αποφεύγει κάτι τέτοια, εδώ και πολλές
δεκαετίες, να ‘ρθεί μαζί μου στο γήπεδο, όπου και αποθεώθηκε. Έπρεπε να
νικήσουμε! Δεν γινόταν αλλιώς. Είχαμε μια ομάδα από νέους και αποφασισμένους
παίκτες. Και έμπειρους. Που γνωρίζουν πότε πρέπει να βάλουν το πόδι στη φωτιά.
Και το βάζουν χωρίς δισταγμό.

Του χρόνου, λοιπόν, Πορτογαλία. Στα «τελικά»! Και του χρόνου, επίσης,
Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα! Θα τρελαθούμε, μου φαίνεται, από την πολλή χαρά.
Σκεφθείτε, να ‘χε κερδίσει, στη Σουηδία, το Πανευρωπαϊκό, και η Εθνική του
μπάσκετ! Θα μας δένανε με τα σίδερα, για να μην ορμήσουμε και… φάμε τα
κύπελλα! Μου έλεγε ο Γιώργος Σιδέρης: «H μάνα μου, στα πέτρινα χρόνια αγόραζε
μια οκά κρέας και έπρεπε να ταΐσει δέκα νοματαίους. Μόλις, λοιπόν, έφερνε το
κρέας στο σπίτι, μας έδενε με αλυσίδες, όλους, αδέλφια και ξαδέλφια, για να μη
σαλτάρουμε και φάμε το κρέας… ωμό!».

H πείνα. Κάποτε για το κρέας, τώρα για διακρίσεις. Τις έχουμε ανάγκη τις
διακρίσεις. Όλοι μας έχουμε ψηλώσει κάνα δυο πόντους από τότε που κατέκτησαν,
για χάρη μας, χρυσά και ασημένια και χάλκινα, σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα,
Ολυμπιακούς, Πανευρωπαϊκούς Αγώνες, ο Κεντέρης, η Πατουλίδου, ο Δήμας, ο
Μελισσανίδης, ο Καχιασβίλι, η Βασδέκη, η Ξάνθου, η Κελεσίδου, η ωραία Μιρέλλα,
ο Μηγιάκης, η Μπακογιάννη, ο Κακλαμανάκης, ο Ταμπάκος και τόσοι άλλοι.

Πορτογαλία, λοιπόν. Στα «τελικά». Για δεύτερη φορά μετά το 1980. Τότε που
προκριθήκαμε, νικώντας την πανίσχυρη ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, όπως προχθές
τη B. Ιρλανδία με 1-0. Σκόρερ ο Τάκης Νικολούδης. Στο γήπεδο του Παναθηναϊκού
και πάλι. Ήμουν παρών και σ’ εκείνο το ματς. Με μια παρέα από «κολλητούς» του
Μίκη. Τον διαπρεπή ποινικολόγο Χριστ. Αργυρόπουλο. Τον εκ των ιδρυτικών
στελεχών της Νεολαίας Λαμπράκη Δημ. Καραχάλιο. Και τον γνωστό ποιητή Θανάση
Βενέτη.

Γινόταν χαλασμός στη Λεωφόρο. Χιλιάδες φίλαθλοι – εποχή Καραμανλή, μην το
ξεχνάμε – έβγαζαν αφρούς, ουρλιάζοντας, πριν από τον αγώνα, από «φίλαθλο
μένος», «κομμούνια θα πεθάνετε!..», «δεν θα βγείτε ζωντανοί από ‘δώ μέσα»,
«Ρώσοι, θα ξεσκισθείτε» και άλλα τέτοια. Στη θύρα των επισήμων, παρακαλώ.
Κάποια στιγμή, ο Καραχάλιος – είναι και «τρελός» – τα πήρε στο κρανίο.
Σηκώθηκε από τη θέση του κι άρχισε να φωνάζει, απευθυνόμενος σ’ αυτούς που
θα… ξέσκιζαν τους Σοβιετικούς, «ρε σείς, δεν ντρεπόσαστε; Γιατί βρίζετε;
Καθήστε φρόνιμα να δούμε το παιχνίδι…». Και ο λόγος του έπιασε! Οι…
πατριωτικές κορόνες σταμάτησαν, ως διά μαγείας!

Δυο λόγια, ακόμη: τα καταφέραμε. Αν συνεχίσουμε την προσπάθεια, μας περιμένουν
καλύτερες μέρες. Και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.