Όταν η ζήτηση…

H πρώτη εκτίμηση είναι πως το αντίτιμο του εισιτηρίου σε κάθε θεατρικό
μονόλογο (15 ευρώ) δεν είναι ακριβό. Μια παρέα φοιτητών, όμως, που τηλεφώνησαν
στα «NEA», παραπονέθηκαν για το πανάκριβο εισιτήριο. Το επιχείρημά τους είναι
πως δεν έχει νόημα να παρακολουθήσουν ένα μονολογικό έργο, αλλά ένα πλέγμα
κειμένων. Έτσι ώστε μέσα από τις εναλλασσόμενες παραστάσεις να αποκτήσουν
γενική αντίληψη για το θέατρο, τα άγνωστα και τα καθιερωμένα κείμενα, τους
ηθοποιούς σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική και τη σκηνογραφική άποψη και να
μπορούν να κρίνουν και να συγκρίνουν. Είναι, όμως, αδύνατο για τα οικονομικά
τους να τους παρακολουθήσουν όλους. Ακόμα και αν επιλέξουν με φειδώ να δουν
δέκα μονολόγους, το συνολικό ποσό ανεβαίνει στα 150 ευρώ (51.112,5 δραχμές).
Τι προτείνουν; Να δημιουργηθεί, από τη διοργανώτρια Πολιτιστική Ολυμπιάδα ένα
«πακέτο» μονολόγων με εκπτωτικό φοιτητικό εισιτήριο. Από την άλλη πολλοί είναι
αυτοί που βάζουν μέσον για να βρουν μια θέση σε κάποιον από τους μονολόγους.
Για παράδειγμα, τα εισιτήρια για τις παραστάσεις της Αλέκας Παΐζη και της
Βέρας Ζαβιτσιάνου είχαν προπωληθεί από την πρώτη ημέρα, ενώ οι λίστες αναμονής
καταγράφουν αριθμούς ατόμων διπλάσιους της χωρητικότητας του κάθε θεάτρου.

…προτείνει συνέχεια

H ουσία είναι πως τα αιτήματα αυτά προκύπτουν από το αυξημένο ενδιαφέρον που
παρουσιάζουν οι θεατρικοί μονόλογοι. Και για να μιλήσουμε με τους νόμους της
αγοράς, όταν υπάρχει ζήτηση πρέπει να δημιουργείται και προσφορά. Και υπάρχει.
Πολλοί είναι οι καλοί ηθοποιοί που θα ήθελαν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα των
μονολόγων. H αρχή έγινε, η εμπειρία υπάρχει, η ποιοτική και εμπορική επιτυχία
ανοίγει δρόμους για τη συνέχιση και την εξέλιξή τους. H πρόταση, επομένως, να
θεσμοθετηθεί το Φεστιβάλ Μονολόγων δείχνει αυτονόητη. Αρκεί η πολιτική
βούληση.