MATIEΣ Mόνον ουσία

Είπα, την περασμένη Δευτέρα, ότι θα γράψω και θα ξαναγράψω για τον Αντώνη
Σαμαράκη, που χάσαμε πριν από μερικές εβδομάδες. Γιατί ο Σαμαράκης ήταν ένας
άνθρωπος εγγύηση. Πώς μπαίνεις στο σπίτι σου, νύχτα, γυρίζεις τον διακόπτη και
ξέρεις ότι το δωμάτιο θα πλημμυρίσει φως; Έτσι. Ο Αντώνης ήταν μία από τις
βεβαιότητες, πως αν κάτι κακό συμβεί, δεν θα περάσει ντούκου. Θα γίνει γνωστό,
θα καυτηριαστεί και μετά θα δημιουργηθεί θέμα. Θα το κάνει θέμα ο ίδιος ο
Αντώνης, με την ντουντούκα τη δική του και των φίλων του.

Ξύπναγε πολύ πρωί, στις 6. Διάβαζε όλες τις εφημερίδες, όλα τα περιοδικά.
Έβλεπε, συγχρόνως, και τηλεόραση. Είχε και το ραδιόφωνο ανοιχτό. Διάβαζε,
έβλεπε, άκουγε, κατέγραφε. Κατά τις 9, μ’ έπαιρνε στο τηλέφωνο. «Διάβασες
αυτό; Άκουσες εκείνο; Είναι ντροπή, είναι αίσχος! Γράψε, σε παρακαλώ, κάτι.
Και πες και στους φίλους μας να γράψουν!». Αυτό, κάθε μέρα! Επί χρόνια! Και
δεν ήμουν μόνον εγώ ο αποδέκτης των τηλεφωνημάτων του.

Ναι, έτσι ήταν. Άγρυπνος. Και πάντα νευρικός και θυμωμένος. Δεν την μπορούσε
την αδικία, δεν την άντεχε. Αρρώσταινε στη σκέψη ότι υπάρχουν χιλιάδες νέοι
άνθρωποι που δεν εργάζονται και τρέχουν, σαν την άδικη κατάρα, απο ‘δώ κι από
‘κεί, για ένα τρύπιο μεροκάματο. Στις δέκα λέξεις του, η μία ήταν αυτή:
ανεργία. Ούτε λογοτεχνίες ούτε ζωγραφικές ούτε θέατρα ούτε τίποτ’ άλλο
καλλιτεχνικό και καθωσπρέπει. Μόνο δουλειά, ψωμί, φάρμακα, ρούχα.

Γράφτηκαν πολλά και ακούσθηκαν πολύ περισσότερα, για τον Αντώνη. Αυτά που
ακούσθηκαν, από τηλεοπτικούς συντάκτες «του καλοκαιριού και των αδειών», μια
σειρά από χιλιομεταχειρισμένα κλισέ: «ο αιώνιος έφηβος», το «Λάθος», ο
«πολυμεταφρασμένος», ο «ανθρωπιστής». Αλλά κι αυτά που γράφτηκαν – αχ, αυτές
οι άδειες… – τι ήταν; Διάφορα επιδερμικά και διεκπεραιωτικά. Δεν άγγιξαν την
ουσία. Κι ο Σαμαράκης ήταν μόνον ουσία. Όλα τ’ άλλα, όπως έλεγε κι ο
Παναγιώτης ο Σπύρου, ήταν «σκέτη κρέμα».

Είχε βαριά σκιά ο Αντώνης. Αυτός ο ηλικιωμένος άνθρωπος, που έσερνε τα πόδια
του καθώς περπατούσε, που ήταν πληγωμένος από τόσα νυστέρια, δεν κώλωνε – όπως
δεν κώλωσε – ούτε μπρος στον Θεό. Γι’ αυτό και τον λογάριαζαν όλοι. Είτε το
ομολογούσαν είτε το κατάπιναν.