Δύσκολοι δρόμοι

Τελειώνω την πρόβα, κι έχει έρθει μια φίλη να με πάρει, διότι πού ταξί; τα
ταξί στην απεργία…

«Καταλάβατε, κύριε Φασουλή. Θέλουν να μας βάλουν ταμειακές στο ταξί. Στο
Λονδίνο, κύριε Φασουλή, έχουν τα ταξί ταμειακές;».

«Ταμειακές δεν έχουν, αλλά κάνουν τρία χρόνια για να πάρουν την άδεια οδηγού
ταξί, τον έναν, τον τελευταίο, πάνω σε βέσπα γυρνάνε όλο το Λονδίνο, ξέρουν
και το παραμικρό παρακαμπτήριο δρομάκι, ένα λάθος στις εξετάσεις τους και πάνε
για τον άλλον χρόνο. Δεν παίρνουν διπλομίσθωση (εκεί φαίνεται είναι το
πρόβλημα. Τι ταμειακή απόδειξη να κόψεις; και σε ποιον; που έχεις μέσα
τέσσερις επιβάτες – τέσσερις διαδρομές) και το τελευταίο και καλύτερο, στο
Λονδίνο δεν πας όπου πάει το ταξί. Το ταξί πάει όπου θες εσύ. Δεν έχει το δικό
σας “πού; Πεντέλη; Εγώ Κουκάκι πάω”. Και βέβαια για να πούμε και του ταξιτζή
το δίκιο κοστίζουν και διπλάσια».

… Τέλος πάντων, τελειώνω την πρόβα, έχει έρθει μία φίλη να με πάρει διότι
πού ταξί; τα ταξί στην απεργία, βγαίνω από την πόρτα του θεάτρου, μπροστά
παρκαρισμένα αυτοκίνητα το ‘να κολλητά στο άλλο, πρέπει να τα καβαλήσω για να
βγω στο δρόμο, πάω δεξιά είναι κάτι κάδοι με σκουπίδια και από πάνω γαρνιτούρα
τρεις τέσσερις γάτες ανασκαλεύουν τα απομεινάρια της διπλανής ταβέρνας, πάω
αριστερά είναι δύο μηχανάκια. Είμαι εγκλωβισμένος σ’ ένα πεζοδρόμιο 45 πόντους
φάρδος. H φίλη μου κάνει νόημα από την άλλη μεριά του τείχους του αίσχους
«Υπομονή, μην ταράζεσαι». «Κάποιος», λέω, «να πει σ’ αυτόν με το μηχανάκι να
το βγάλει να περάσω», πετάγεται μια κυρία από το παράθυρο απέναντι. «Το παιδί
με το μηχανάκι το είδα ‘γω τώρα μόλις πήγε στη γωνία στον οίκο ανοχής για την
ανάγκη του, περιμένετε όπου να ‘ναι θα γυρίσει, δεν κάθονται πολύ.
Ξεμπερδεύουν γρήγορα». Βγαίνει όμως ο άντρας της με τη φανέλα στο παράθυρο,
«όχι, αυτός δεν είναι πελάτης, είναι φίλος της, θ’ αργήσουνε». Τον κοιτάει η
γυναίκα του «μπες μέσα εσύ που τα ξέρεις όλα» και μπαμ κλείνει τα πατζούρια.
Μένω στο πεζοδρόμιο. H φίλη «μη σε νοιάζει Σταμάτη θα πάω εγώ στον ανοχής να
ειδοποιήσω τον αγαπητικό τής επί χρήμασι».

«Σταμάτα παιδί μου. Πού θα πας νυχτιάτικα στο ξένο μπορντέλο γυναίκα πράμα;
Άσε θα βγω από την πίσω πόρτα του θεάτρου», πάω απ’ την πίσω… Κάτι κορδέλες
νάιλον ερυθρόλευκες σαν λοξός Ολυμπιακός φράζαν το δρόμο. «Πίσω, πίσω, μου
κάνει η Μελίτα, έχουμε ανάπλαση». Ξαναβγαίνω στο μπροστά πεζοδρόμιο, μια
οχλαοή, ένα κακό. H σκουπιδιάρα αντιλαλούσε στα στενά, πιάνει τους κάδους,
τους αδειάζει και σε μια στιγμή που ‘χε καμακώσει τον κάδο που μου έκλεινε το
δρόμο και τον είχε σηκώσει στον αέρα ανακούρκουδα να τον αδειάσει, με πιάνει η
Μελίτα από το χέρι «Γιούρια» φωνάζει «Αέρα, Αέρα» και περνάμε απέναντι, ίσα
που προλάβαμε. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, κι αρχίζουμε πίσω από τη σκουπιδιάρα,
πρώτη – νεκρά, πρώτη – νεκρά, να μας πηγαίνει το απορριμματοφόρο καρότσι. Με
τα πολλά βγήκαμε στην Αθήνα. Πεζοδρόμια κατειλημμένα, δρόμοι αδιάβατοι. Στα
φώτα του δήμου η πλατεία Δημαρχείου άδεια μαρμάρινη φάνταζε τεράστια
ταφόπλακα, δυο τρεις οικονομικοί μετανάστες στέκονταν αμήχανοι. Τα κτίρια της
Εθνικής Τράπεζας και του παλιού ταχυδρομείου, τα μόνα ζωντανά κομμάτια, σαν
παιδάκια όλο γέλιο και κίνηση, τα ακίνητα του προπερασμένου αιώνα.

Λίγο να θέλεις κι ακούς το τραγούδι τους να συνοδεύει τη νύχτα. Ένα τραγούδι
έγχρωμο και μυροβόλο που δίνει ρυθμό στο σφυγμό της ζωής τον ανύπαρκτο. Πίσω
από την πλάτη μας ο Παρθενώνας φέγγει στη νύχτα. Σιωπηλός μάρτυς αιώνων. Ένα
ραδιόφωνο βραχνό σε κάποια αφετηρία φωνάζει πως…

«Πως είμαι καλά

περνάω μια χαρά

θέλω να του πείτε

ψέ-μα-τα!».