MATIEΣ Ο M. Λοΐζος

«…Και να μετρώ και νάναι ο Τάκης Πλούμας/ τριάντα τρία χρόνια μες στη
γης…», έγραφε ο Μιλτ. Μαλακάσης. Δεν πέρασαν τριάντα τρία χρόνια από τότε
που μας άφησε ο Μάνος Λοΐζος. Έφυγε, σαν σήμερα, το 1982. Είκοσι ένα χρόνια.
Και, εντούτοις, εξακολουθεί να είναι παρών. Και ν’ αγαπιέται απ’ όλους τους
Έλληνες.

Το προπερασμένο καλοκαίρι, ο ραδιοσταθμός Μελωδία οργάνωσε, στη μνήμη του, μια
μεγάλη συναυλία. Το γήπεδο ήταν φίσκα. Και το κοινό εξαιρετικά ενθουσιώδες.
Ύστερα από έναν χρόνο, ο ίδιος σταθμός έβγαλε ένα CD με τα τραγούδια της
συναυλίας, που τα ερμήνευσαν νέοι τραγουδιστές. Το CD έγινε ανάρπαστο. Και την
ίδια εποχή κυκλοφορούσε από την «Minos», σε σειρά ψηφιακών δίσκων, ολόκληρο το
έργο του συνθέτη, που κι αυτό έσκισε σε πωλήσεις.

Έχω βάλει πολλές φορές στον εαυτό μου το ερώτημα: «Τι είναι εκείνο που κάνει
τον Λοΐζο να είναι, δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, τόσο δημοφιλής; Πώς,
ορισμένα πολύ μεγάλα ονόματα της λαϊκής μουσικής, όπως ο Απ. Καλδάρας, ο Γ.
Μητσάκης, ο Παπαϊωάννου, ο Μπαγιαντέρας κ.ά., δεν είναι τόσο “ζωντανοί” στις
ημέρες μας, όσο ο Μάνος;».

Φυσικά, υπάρχουν τα τραγούδια. Που όλα, σχεδόν, είναι έξοχα. Και λαϊκά. Μέσα
στο κλίμα που διαμόρφωσαν ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις και ο Ξαρχάκος. Δεν
συμβαίνει όμως το ίδιο με τα τραγούδια των συνθετών που προανέφερα. Που είναι,
επίσης, έξοχα («Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», «Πριν το χάραμα», «Κομπολογάκι»,
«Χατζηκυριάκειο», «Αντρέας Ζέππος», «Ψαροπούλα», «Όποια και να ‘σαι» κ.λπ.),
αλλά κινούνται σ’ ένα κλίμα πιο παλιό και δεν έχουν τη φρέσκια μελωδία του
Λοΐζου ούτε τις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις του.

Εκτός, όμως, από τα τραγούδια: ο Μάνος ήταν πανταχού παρών σε μια κρίσιμη
εποχή. Ήταν πρωτοπόρος στο συνδικαλιστικό κίνημα του κλάδου του. Είχε συνεπή
πολιτική πορεία. Απέφευγε την προβολή και τη ρητορεία. Ήταν «καθημερινός» στη
ζωή του και γινόταν ευτυχής όποτε συναντούσε ανθρώπους με χιούμορ. Και πέθανε
σε ηλικία μόλις 47 ετών. Πράγμα που, από μόνο του, είναι βαθιά πληγωτικό.

Πριν από λίγες ημέρες ήμουν σ’ ένα καφενείο, μόνος. Μια κοπελίτσα, γύρω στα
22, με κοίταζε επίμονα. Κάποια στιγμή ήρθε κι έκατσε δίπλα μου. «Θέλω να μου
πείτε δυο λόγια για τον Λοΐζο», μου είπε. «Τον αγαπώ πάρα πολύ». Αλλά κι ο
Γιάννης Κότσιρας δεν δήλωσε στην τηλεόραση ότι θα ήθελε να έχει γνωρίσει τον
Μάνο, όχι για να του ζητήσει τραγούδια, αλλά για να του σφίξει, απλώς, το
χέρι;

Μάνο μια είδηση, για να χαρείς: Τον Οκτώβρη παντρεύεται η κόρη σου και
βαφτισιμιά μου, η Μυρσίνη. Θα την συνοδεύσω εγώ στην εκκλησία, στη θέση σου.
Κουμπάρα θα είναι η Δήμητρα Γαλάνη.