Mε σημαίες, με σημαίες…

Κυρία Μπακογιάννη μου, Κυρία Δήμαρχε, να σας πω… Τώρα, που, επί των ημερών
σας, κάτι πάει να γίνει, κάτι αχνοφέγγει στον τομέα «πολιτισμός» – κάτι Πάνος
Λουκάκος, κάτι Τάκης Χρυσικάκος… -, που να χτυπήσω ξύλο δηλαδή, εκεί που,
εδώ και κοντά τριάντα χρόνια, οι προκάτοχοί σας και οι επί των πολιτιστικών
συνήθως πανάσχετοι «υπεύθυνοί» τους δόξαζαν κάτι αθλιότητες φτιαγμένες από τα
χεράκια «ημετέρων» της εκλογικής τους πελατείας, σ’ εκείνο το αλήστου μνήμης
αθλιότατο θεατράκι – αβέρτα – κουβέρτα – του πάρκου EAT – ΕΣΑ ή, αργότερα, στο
θέατρο του Άγιου Σώστη – εγώ, βλέπετε, του θεάτρου είμαι, αυτά θυμάμαι… -,
μήπως θα πρέπει να ξανακοιτάξετε κι εκείνη τη «σημαία» του Δήμου σας; Εκείνο
το «λάβαρο» γραμμής παλαιών – παλαιοτάτων θα έλεγα, κάτι σαν Παλαιών Πατρών
Γερμανός, σαν Παλαιοημερολογίτες… – ημερών; Με τη σημαία AYTH, την
«εσταυρωμένη», καλή μου, θα κατεβούμε στους Ολυμπιακούς; Εμένα κάτι προς
Ολυμπιακούς Βερολίνου του 1936 – χάιλ Χίτλερ! – μου φέρνει. Μα εντελώς.