KATAPXAΣ, ΠIAΣE TON ΔAIMONA ΣOY

Μάλλον ήξερα ότι βρίσκονταν εκεί, γιατί κάποιο δυσοίωνο ένστικτο με έκανε να
πεταχτώ από τον ύπνο μου. Κοίταξα κάτω από το κρεβάτι. Τότε τους είδα. Στο
παραλιακό μου σπίτι στην Κάρπαθο, τρεις ζωντανούς σκορπιούς. Ο μεγαλύτερος,
μάλιστα, δεν απείχε ούτε δεκαπέντε εκατοστά απ’ το σημείο όπου πριν από μερικά
λεπτά το κεφάλι μου είχε βυθιστεί σε έναν ύπνο γεμάτο όνειρα.

Θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε τα όνειρά μας. Προσπαθούν να μας βοηθήσουν. Βγήκα
έξω στην πλακόστρωτη υπαίθρια κουζίνα μου και έπιασα ένα βαρύ σιδερένιο
τηγάνι. H Άσπρη, μια λευκή αγριόγατα που ζούσε με αποφάγια από το τραπέζι μου,
έδειχνε σαστισμένη. Ζύγιασα το τηγάνι στο δεξί μου χέρι, επέστρεψα στους
σκορπιούς και χτύπησα το Νούμερο Ένα τόσο δυνατά που ό,τι δεν κόλλησε στη βάση
του τηγανιού, έγινε χαλκομανία σκορπιού στον τοίχο. Επόμενο χτύπημα στο
Νούμερο Δύο, και άει στο διάολο κι εσύ, γλοιώδες καύκαλο, μπάσταρδο
απομεινάρι, ασήμαντο μηδενικό. Μουρμούραγα όλα αυτά κι έπαιρνα θέση για το
χατ-τρικ μου όταν το Νούμερο Τρία, συνειδητοποιώντας την απειλή, έπεσε απ’ τον
τοίχο και κατευθύνθηκε βιαστικά προς τα γυμνά μου πόδια, με το κεντρί του
πανέτοιμο. Τότε εμφανίστηκε η γάτα μου η Άσπρη, και, υπό την απειλή ενός
ουσιαστικού αντιπάλου, ο σκορπιός οπισθοχώρησε σε μια χαραμάδα στο κάτω μέρος
του τοίχου κι εξαφανίστηκε.

Ο μανδύας της ζέστης μ’ έκανε ν’ αναστενάξω. Αποφάσισα να πάω να μπω στη
βάρκα, όπου τουλάχιστον θα μπορούσα να καθήσω με τα πόδια στο νερό. Σταμάτησα
απότομα. Κάποιος καθόταν μέσα στη βάρκα μου.

«Είσαι μέσα στη βάρκα μου», είπα κάπως αγριεμένα.

«Ναι».

Ήταν φωνή γυναίκας. Πλησίασα μερικά βήματα πιο κοντά και σταμάτησα για δεύτερη
φορά. Υπήρχε μια γυμνή γυναίκα μέσα στη βάρκα μου.

«Είσαι μέσα στη βάρκα μου», επανέλαβα με χαζό ύφος.

«Δεν σ’ ενοχλεί».

Δεν ρωτούσε. Το θεωρούσε δεδομένο. Με ενοχλούσε όμως. Δεν ήθελα κανένα στα
μέρη μου. Και πολύ περισσότερο μια γυναίκα. Έπρεπε να καταβάλω προσπάθεια για
να πάρω τα μάτια μου από τα στήθη της και τη στρογγυλεμένη καμπύλη των ποδιών
της. Τα στιλπνά μαύρα μαλλιά της ήταν κουρεμένα μοντέρνα, αγορίστικα. Τα
σκουρόχρωμα μάτια της με ανίχνευαν με αισθησιακή νωχέλεια. Δεν έκανε καμία
προσπάθεια να σκεπαστεί. Εξάλλου, δεν έβλεπα καθόλου ρούχα με τα οποία ίσως
και να το έκανε.

Σηκώθηκε όρθια. Το δέρμα της ήταν ελαφρώς βρεγμένο. Το αδύναμο σεληνόφως
γλίστρησε στα πλευρά της σαν φωσφορίζουσα λάμψη.

Ένιωσα μικροπρέπεια. «Όχι, δεν χρειάζεται να βγεις έξω. Απλώς τρόμαξα που σε
είδα εκεί».

«Πήγα για κολύμπι με τις δύο αδερφές μου. Όταν όμως ξεμάκρυνα και κοίταξα
πίσω, δεν τις έβρισκα».

«Πού; Από πού ήρθες κολυμπώντας;».

Έκανε μια ασαφή χειρονομία δείχνοντας προς το Μεσοχώρι. Αμφέβαλα ότι είχε
έρθει κολυμπώντας από τόσο μακριά, ωστόσο δεν είπα τίποτα. «Πήγαινε να φέρεις
λίγο κρασί απ’ το σπίτι σου. Ας πιούμε παρέα».

Ο επιτακτικός της τόνος με ξάφνιασε. Σε τέτοιο βαθμό, που επέστρεψα
ασυναίσθητα στην κουζίνα για ένα μπουκάλι και δύο κούπες.

«Στην υγειά σου».

Την έλεγαν Σάσα. Όταν μου είπε ότι ήταν συγγραφέας, έσφιξα τα δόντια. Ήμουν
επιμελητής εκδόσεων. Ήταν δική μου ευθύνη να συναναστρέφομαι μ’ αυτούς τους
γκρινιάρηδες, εγωκεντρικούς, ανώριμους ψυχοπαθείς για να εξασφαλίσω τα προς το
ζην. Καπνίσαμε τσιγάρα και ήπιαμε το κρασί. Ο καπνός είχε περίεργη γεύση και
μυρωδιά. Δηλαδή, μια διαφορετική μυρωδιά από το συνηθισμένο άρωμα του
ευεργετικού βοτάνου. Δεν μπορούσα να την προσδιορίσω με ακρίβεια.

Βγήκα από τη βάρκα και κατευθύνθηκα προς την αυλή του σπιτιού μου. Είχα
κρεμάσει μια αιώρα εκεί, και βούλιαξα μέσα της. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, την
είδα να κάθεται εκεί κοντά, σε μια ψάθινη καρέκλα, με τα γόνατά της μαζεμένα
κάτω από το σαγόνι της.

«Καλύτερα να προσέχεις», είπα. «Το μέρος είναι γεμάτο σκορπιούς».

«Υπέροχα! Πού; Δείξε μου. Έχεις ένα βάζο;», είπε αφού πετάχτηκε όρθια σαν
ελατήριο. «Αν υπάρχει κανένας εδώ γύρω, θα τον βρω». Την παρακολούθησα για
μερικά λεπτά κι ετοιμαζόμουν να μιλήσω, όταν ένας σκορπιός μεσαίου μεγέθους
ξεπήδησε από τις χαραμάδες. Τον παγίδευσε με επιδεξιότητα κάτω απ’ το βάζο.
«Δώσε μου ένα μαχαίρι. Ένα μεγάλο».

Της έφερα ένα κουζινομάχαιρο με μακριά λεπίδα. Αφού σήκωσε το βάζο ένα
εκατοστό, έχωσε το μαχαίρι από κάτω και, σαν να ήταν ειδήμων, ακρωτηρίασε την
ουρά του πλάσματος. Γεμάτη ικανοποίηση, σήκωσε το βάζο, ενώ είχε αφήσει το
μαχαίρι της πάνω στην ουρά που εξακολουθούσε να τινάζεται. H Σάσα ετοιμαζόταν
να μου κάνει μάθημα πάνω στην ανατομία των σκορπιών. «Οι αδένες βρίσκονται σ’
αυτό το άκρο της ουράς. Δεν θέλεις το θύλακα με το δηλητήριο. Θα σε τινάξει
στον αέρα. Θέλεις τους αδένες, οι οποίοι βρίσκονται σε ζευγάρι, εδώ.
Χρειάζεσαι μια μικροσκοπική σταγόνα ελαιόλαδου. Όσο πιο μικρή γίνεται, για να
ενεργοποιηθεί η νευροτοξίνη. Έχεις καθόλου λάδι;».

Έλειωσε το κομμάτι που είχε αφαιρέσει απ’ το σκορπιό και το ανακάτεψε με μια
στάλα ελαιόλαδου. Τότε μου ζήτησε ένα τσιγάρο. Έχωσε στο τσιγάρο το μείγμα
της, που ένας Θεός ξέρει τι περιείχε. Μετά, μου το πρόσφερε να το καπνίσω.

«Εσύ πρώτη».

«Αν επιμένεις. Εγώ να σε περιποιηθώ ήθελα».

«Να με περιποιηθείς; Τι χαριτωμένη ιδέα».

«Για όνομα του Θεού, επιτέλους. Το θέλεις, ναι ή όχι;».

Την πλησίασα, άρπαξα το τσιγάρο από τα χείλια της και το έβαλα στο στόμα μου.
Τράβηξα μία ακόμα ρουφηξιά, αλλά δεν συνέβη τίποτα. Ακόμα μία, κι αυτήν τη
φορά κάτι τσιτσίρισε στην πυρωμένη άκρη του τσιγάρου. Ρούφηξα μέχρι να
γεμίσουν τα πνευμόνια μου, κράτησα τον καπνό, πάλι τίποτα. Τότε, το κεφάλι μου
χτύπησε στο φεγγάρι και άνοιξε στα δύο.

Όταν λέω πως το κεφάλι μου χτύπησε στο φεγγάρι και άνοιξε στα δύο, το εννοώ
κυριολεκτικά. Το σαγόνι μου κοπάνισε στο τσιμέντο και το κρανίο μου χτύπησε με
δύναμη στην επιφάνεια του φεγγαριού. (Αργότερα συνειδητοποίησα ότι είχα πέσει,
αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το είχα καταλάβει.) Το φεγγάρι έσκασε, και με
μούσκεψε μια βροχή από ένα γαλακτώδες, κιτρινωπό φως, που σχημάτισε μια
υπέροχη μεμβράνη εκτοπλασματικής λάμψης γύρω μου και πλημμύριζε τα ρουθούνια
μου, τα αφτιά μου, το στόμα μου. Άκουγα ένα εκατομμύριο έντομα καθώς και άλλα
ζωύφια να σκάβουν το έδαφος κάτω απ’ το σπίτι. Με τύλιξε ένα κύμα ζέστης, και
ήξερα ότι ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα στο έδαφος κι ότι η Σάσα μου πρόσφερε
στοματικό έρωτα.

Τελικά ανέβηκε στο θώρακά μου, με τα στήθη της να τρέμουν, και είδα ότι από
τον αφαλό και κάτω ήταν όλη σκορπιός και καθόλου γυναίκα. Μισή γυναίκα, μισή
αραχνοειδές. Είχε ανθρώπινα χέρια αντί για τις τεράστιες δαγκάνες του
σκορπιού, όμως το σώμα της σερνόταν από οχτώ πόδια. Με έπιασε ρίγος και
αναγούλα. Σκούπισε το στόμα της με το εξωτερικό μέρος της παλάμης της και μου
χαμογέλασε. Τότε εμφανίστηκε πίσω από το κεφάλι της το δηλητηριώδες κεντρί
της, που έτρεμε ελαφρά και ταλαντευόταν από τη μία πλευρά στην άλλη. Πήγα να
ουρλιάξω, αλλά δεν έβγαινε ήχος. Το κεντρί χαμήλωσε, ακούμπησε απαλά το μέτωπό
μου, και τότε λιποθύμησα.

Όταν συνήλθα ήταν πρωί. H Σάσα ήταν έξω κι έφτιαχνε καφέ. Μάλλον είχε περάσει
απ’ το σπίτι της, γιατί τώρα φορούσε ένα λιτό μαύρο φόρεμα.

Έδειχνα να μην τη χορταίνω, και το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε ξανά και ξανά κατά
τη διάρκεια του υπόλοιπου απογεύματος και το βράδυ. H μυρωδιά της και μόνο με
άναβε, κι αυτή με τη σειρά της ήταν αποφασισμένη να με ρουφήξει μέχρι την
τελευταία σταγόνα.

Κάποια στιγμή το βράδυ, σηκώθηκα για να πάρω κάτι να φάμε. Με ακολούθησε έξω.
Σταθήκαμε γυμνοί στην αυλή καθώς το φως της χαραυγής αναπαυόταν στην επιφάνεια
του νερού. Στάθηκε πίσω μου με τα χέρια της γύρω από τη μέση μου. «Ξέρεις τι
μου αρέσει σε σένα;», είπε. «Ο θυμός σου. M’ αρέσει. Γιατί είσαι τόσο
θυμωμένος;».

Κούνησα το κεφάλι μου.

«Δεν πειράζει. Καλύτερα να μην απαντήσεις. Καταλαβαίνω πολύ καλά. Επειδή είμαι
κι εγώ θυμωμένη».

Όταν ξύπνησα, κόντευε σχεδόν να χαράξει. Γύρισα το κεφάλι μου πολύ αργά. Ήταν
η Σάσα, γαντζωμένη στον τοίχο.

H Σάσα ήταν γυμνή, και, καθώς τεντώθηκα, τρέμοντας, για να δω πώς γαντζωνόταν
στον τοίχο, είδα την ελαφρώς παλλόμενη, σαν καφέ σκιά, κοιλιά σκορπιού που
δέσποζε στο κάτω μέρος του σώματός της. Ο χτύπος των δοντιών μου με πρόδωσε. H
Σάσα έστρεψε αργά το βλέμμα της πάνω μου. Έπειτα, έπεσε από τον τοίχο στο
κρεβάτι με την ελαφρότητα ενός εντόμου. Καθώς σερνόταν προς το μέρος μου, το
κεντρί της εμφανίστηκε πίσω από το κεφάλι της, τρεμοπαίζοντας προτού με
αγγίξει απαλά, ακριβώς κάτω από τον αριστερό μου κρόταφο, κι έχασα ξανά τις
αισθήσεις μου.

Το επόμενο πρωί, ανακάλυψα ένα σεβαστό τραύμα στη μια πλευρά του κεφαλιού μου.
H Σάσα είχε ήδη σηκωθεί και τηγάνιζε αυγά με μπέικον στο μεγάλο τηγάνι.

«Καλημέρα, Ράιαν. Κοιμήθηκες καλά;».

«Δεν νιώθω καλά».

Έβαλε το χέρι της στο μέτωπό μου, ενώ με κοίταζε μισοκλείνοντας τα μάτια με
αμφιβολία. «Φαίνεσαι λίγο ζεστός. Γιατί δεν κάνεις μια βουτιά; Θα νιώσεις
καλύτερα».

Πήρα μια πετσέτα και διέσχισα αθόρυβα το καμένο από τον ήλιο γρασίδι, ώσπου
έφτασα στην παραλία. Δεν ήθελα να βουτήξω, αλλά ήθελα να φύγω μακριά της.

Επέστρεψα στο σπίτι πολύ αθόρυβα, πλησιάζοντάς την από πίσω, ενώ εκείνη νόμιζε
ότι κολυμπούσα ακόμα. Πάνω απ’ τον ώμο της διέκρινα ότι έστριβε άλλο ένα μακρύ
τσιγάρο. Στο δεξί της χέρι υπήρχε μια σύριγγα. Το αριστερό της χέρι ακούμπησε
στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και σήκωσε τα μαλλιά της ενώ τα δάχτυλά της,
με ερευνητικές κινήσεις, εντόπισαν ένα σημείο πίσω από το αυτί της στη βάση
του κρανίου της. Με μια αποτρόπαια κίνηση έμπηξε τη βελόνα της σύριγγας στο
λαιμό της και απότομα προς τα πάνω, προς την περιοχή της παρεγκεφαλίδας.
Τραντάχτηκε. Μου ήρθε αναγούλα, αλλά δεν φάνηκε να αντιλαμβάνεται ότι ήμουν
πίσω της. Με αργές κινήσεις, γέμισε τη σύριγγα με ένα σκούρο υγρό.

Όταν τελείωσε, ετοιμάστηκε να στάξει το υγρό από τη σύριγγα στο περιεχόμενο
του τσιγάρου.

«Τι κάνεις;», ρώτησα με κομμένη την ανάσα.

Αφού γύρισε αργά προς το μέρος μου, χαμογέλασε. Το λαμπρό αιγαιοπελαγίτικο φως
ακτινοβολούσε στα μάτια της. «Θα σε φροντίσω», είπε με πνιχτό γέλιο.

Το πανικόβλητο βλέμμα μου σάρωσε το τραπέζι. »Πού είναι εκείνη η βελόνα; H
σύριγγα, πού είναι;».

H βελόνα είχε εξαφανιστεί. «Είδα μια σύριγγα. Στο χέρι σου».

Πήρε ένα ανοξείδωτο μαχαίρι. «Απλώς χαράκωνα το ρετσίνι. Το θρυμμάτιζα. Μα εσύ
ψήνεσαι στον πυρετό».

Ίδρωνα σαν τρελός, και η θερμοκρασία μου είχε φτάσει στα ύψη, ήταν αλήθεια. H
Σάσα με οδήγησε ξανά στο σπίτι με καλοπιάσματα. Αφού με έσπρωξε στο κρεβάτι,
τράβηξε με μια απότομη κίνηση το σορτς μου και έκλεισε το πέος μου στο στόμα
της ρουφώντας με, μέχρι που έφτασα σε οργασμό. Έγειρα πίσω με κλειστά τα
μάτια, ανίκανος ν’ αντισταθώ. Μόλις εκσπερμάτισα στο στόμα της, έβγαλε τη
σύριγγα από κάπου και, αφού την κατέβασε με δύναμη από ψηλά με μια λοξή
κίνηση, την έμπηξε και την άδειασε στον γλουτό μου.

Ούρλιαζα από ηδονή όταν δέχτηκα το χτύπημα.

Το πρώτο πράγμα που συνέβη ήταν ότι ένιωσα μια ανελέητη ζέστη, και το σώμα μου
τριζοβόλησε, όπως το σελοφάν στη φωτιά. Εκτοξεύτηκα στον αέρα κι έξω από το
σπίτι. H οροφή εκτινάχτηκε σε ένα εκατομμύριο μικροσκοπικά κομματάκια. Ένας
χρυσαφένιος άνεμος τσίριζε στ’ αυτιά μου καθώς ανέβαινα ολοένα πιο ψηλά, και
το δέρμα μου κυμάτιζε και έτρεμε με τη δύναμη της βαρύτητας.

Όλα αυτά, φυσικά, ήταν παραίσθηση. Τίποτα δεν συνέβη.

Έγιναν λίγο πριν ανακτήσω τις αισθήσεις μου και βρεθώ ξανά στο παραλιακό μου
σπίτι. H Σάσα βρισκόταν ακόμα εκεί. Και ήμουν χαρούμενος που βρισκόταν εκεί. H
αντιπάθεια που μου προκαλούσε η παρουσία της είχε εξασθενήσει, κι ένα κομμάτι
της οργής μέσα μου είχε αποβληθεί, ή, τουλάχιστον, αποκτήσει άλλη μορφή.

Περνάμε τις μέρες μας μαζί ήσυχα. Συχνά, δεν νιώθουμε καν την ανάγκη να
μιλάμε, καθώς απολαμβάνουμε τη συντροφικότητα της σιωπής, χαρακτηριστικό των
ζευγαριών που είναι χρόνια μαζί. Νιώθω το απλανές βλέμμα των ματιών μου και,
σχεδόν σε κατάσταση λήθαργου, είμαι διατεθειμένος να αφήσω τις μέρες να
περάσουν χωρίς κανένα συμβάν. Μένουμε ξύπνιοι ως αργά.

H Σάσα είναι γενναιόδωρη. Αν το κεφάλι ενός ζουμερού μαύρου σκορπιού
ξεπροβάλει ανάμεσα από τις ρωγμές των τούβλων, αφήνει σ’ εμένα το πρώτο
χτύπημα, καθώς εξασκώ τις ικανότητές μου. Μερικές φορές υψώνω το βλέμμα μου
από τη θέση μου στον τοίχο προς τη θέση της Σάσα στον τοίχο, και σχεδόν ξεχνάω
να θαυμάσω την απίστευτη ευκολία, χάρη στα επιπλέον άκρα, με την οποία
παραμένω αγκιστρωμένος στην κατακόρυφη επιφάνεια. H γάτα μου η Άσπρη έπρεπε να
φύγει, φυσικά. H Σάσα δεν συμπαθεί τις γάτες, κι αναγκαστήκαμε να διώξουμε την
Άσπρη.

Περιμένουμε να αναλάβει κάποιος άλλος το σπίτι. Έχει περάσει πολύς καιρός και
δεν έχει έρθει κανείς, αν και η υπομονή αποτελεί μια αρετή που η Σάσα κατάφερε
να μου μάθει.

Παρ’ όλα αυτά, για κάποιο λόγο μου λείπει πολύ η γάτα.

INFO

Τζόναθαν Κάρολ, Κλάιβ Μπάρκερ, Τζακ Κέτσαμ, Νιλ Γκέιμαν, Ράμσι Κάμπελ, Τζέοφ
Νίκολσον, Τζέφρι Φορντ, Γκράχαμ Τζόις: «Οι στάχτες της ψυχής μας». Θα
κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις «Οξύ».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα