Άλλο η απογοήτευση…

H «Μήδεια» του Στάθη Λιβαθινού ήταν μια αποτυχία. Κατά τη γνώμη μου. Και κατά
τη γνώμη της συντριπτικής πλειονότητας όσων έγραψαν έως τώρα για την
παράσταση. Σκληρό να γράφεις τη λέξη «αποτυχία», έτσι, φαρδιά πλατιά. Αφήστε
που ο χρόνος και η απόσταση μερικές φορές έχουν στείλει στα σκουπίδια κρίσεις
και απόψεις για «αποτυχίες». Πόσες φορές οι «αλάνθαστοι» έπεσαν έξω… Και
πόσες απόψεις απορριπτικές, γραμμένες με υπερβάλλουσα σιγουριά στην εποχή
τους, τις διαβάζουμε σήμερα και γελάμε και τις οικτίρουμε… Δεν ανήκα σ’
αυτούς που ξεκίνησαν προκατειλημμένοι για την Επίδαυρο, με τα τουφέκια υψωμένα
κατά της παράστασης, του Στάθη Λιβαθινού και της Ταμίλα Κουλίεβα. Και τη
σπερμολογία που είχε προηγηθεί της πρεμιέρας είχα προσπαθήσει να την αγνοήσω.
Και να μην έχω «έτοιμη» γνώμη, «προκατασκευασμένη», με βάση όσα είχα ακούσει ή
όσα είχα διαβάσει σε συνεντεύξεις του σκηνοθέτη ή συντελεστών της παράστασης.
Απογοητεύτηκα, εντούτοις. Πλήρως.

…άλλο η «αμνησία»

Αλλά επειδή η ιδιοσυγκρασία μας είναι πάντα «μεσογειακή», θα ήθελα να βάλω
κάποια πράγματα στη θέση τους. Τι σημαίνει μια αποτυχία; Δεν τη δικαιούται
κάθε καλλιτέχνης; Δεν του είναι μακροπρόθεσμα χρήσιμη; Σημαίνει ότι
«τελείωσε»; Προς Θεού! Αστείο είναι και να το γράφω. Ή μήπως μια αποτυχία
διαγράφει τα προηγούμενα; Ο Στάθης Λιβαθινός έχει γνώση βαθιά του θεάτρου. Και
δυνατότητες μεγάλες. Τα τελευταία χρόνια μας χάρισε μια σειρά παραστάσεων
εξαιρετικών – «Οι ρομαντικοί» του Ροστάν στην Πάτρα, «Φρεναπάτη» των Κορνέιγ –
Κούσνερ με τον Δημήτρη Τάρλοου, «H νοσταλγός» του Παπαδιαμάντη με την ομάδα
των μαθητών του στον «Τεχνοχώρο υπό Σκιάν»… – με αποκορύφωμα το σαιξπηρικό
«Αγάπης αγώνας άγονος», που θα παραμείνει παραστασιολογικά ένας σταθμός στην
ιστορία του θεάτρου μας, ενώ έδωσε την ευκαιρία σε νέους ηθοποιούς για
σπουδαίες ερμηνείες. Επιπλέον, καλώντας και άλλους νέους σκηνοθέτες, οργάνωσε
με άψογο τρόπο την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, την οποία έχει
αναλάβει, αναδεικνύοντάς τη σε γόνιμη «φωλιά» του θεάτρου μας, όπως οργάνωσε
και το Εργαστήρι Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής, που διαισθάνομαι ότι οσονούπω θα
μας προσφέρει εκπλήξεις – λόγοι ισχυροί για να καμαρώνει ο Νίκος Κούρκουλος.
E, δεν είναι και λίγα αυτά για να τα ξεχνάμε με το πρώτο «στραβοπάτημα»…