Eπώνυμοι, ανώνυμοι και διανοούμενοι

Κάθε φορά που ακούμε τα διάφορα κηρύγματα περί καλών και κακών, με τα οποία
μας βομβαρδίζουν καθημερινά οι Αμερικανοί, χαμογελάμε γιατί τα θεωρούμε
πρωτόγονη προπαγάνδα από μεγάλα (και επικίνδυνα) παιδιά. Λάθος, γιατί έτσι
σκεπτόμαστε κι εμείς στην «παλιά» και στη «νέα» Ευρώπη.

Το πρόβλημα με τον ευρωπαϊκό χώρο – και, βέβαια, με την Ελλάδα – είναι η
υστερική προσήλωση στην ιδεολογία έναντι της πραγματικότητας. Στις αρχές της
δεκαετίας του ’50, ο Σοβιετικός διπλωμάτης Κραβτσένκο ζήτησε πολιτικό άσυλο
στη Δύση. Έγραψε κι ένα βιβλίο, όπου εξηγούσε τη στάση του και κατήγγελλε το
σοβιετικό καθεστώς για εγκλήματα, τα οποία – ύστερα από δεκαετίες –
παραδέχτηκαν και οι ίδιοι οι Ρώσοι. H γαλλική έκδοση του βιβλίου ξεσήκωσε
εννέα στους δέκα διανοούμενους εναντίον του συγγραφέα, με επικεφαλής τον Λουί
Αραγκόν. Εντέλει, έπειτα από μια θύελλα αντιδράσεων εναντίον του Κραβτσένκο (ο
οποίος κέρδισε, όμως, όλες τις δίκες για συκοφαντική δυσφήμηση εναντίον
ανθρώπων του ΚΚΓ), η γαλλική κυβέρνηση – ανίκανη να του εξασφαλίσει ακόμα και
τη σωματική του ακεραιότητα – τον απέλασε και αυτός κατέφυγε στις ΗΠΑ. Την
ίδια ακριβώς εποχή έφτανε στη Γαλλία ένα κύμα Ελλήνων διανοουμένων και
καλλιτεχνών, που η ίδια περίπου κυβέρνηση φιλοξένησε και βοήθησε απλόχερα.

Στην Ελλάδα, τα μαύρα αυτά χρόνια, η Δεξιά, αντεκδικούμενη την Αριστερά και το
KKE, κυνηγούσε αμείλικτα τους «προδότες» και τους «αντεθνικώς δρώντας» με
προτίμηση στους σημαντικούς του πνεύματος, κόβοντας κυριολεκτικά κάθε κεφάλι
που σηκωνόταν. Από την άλλη, το KKE του Σιάντου, του Παρτσαλίδη και του
ανεκδιήγητου Ζαχαριάδη είχε ήδη εξοντώσει χιλιάδες αγνούς μαχητές, αρχίζοντας
από τον Βελουχιώτη και τον Καραγιώργη. Έτσι, πολλοί δολοφόνοι βρήκαν
καταφύγιο, σαν «ένδοξοι δημοκράτες μαχητές», στα «δημοκρατικά»
σοβιετοκρατούμενα καθεστώτα.

Αργότερα, οι πιο ανάξιοι δεξιοί αξιωματικοί (ο βασανιστής Δ. Ιωαννίδης και ο
Γ. Παπαδόπουλος, σαμποτέρ της εθνικής μας άμυνας στα τανκς του Έβρου) έγιναν
αρχηγοί, πρόεδροι, πρωθυπουργοί. Ανθρωποθάλασσα άκουγε τους λόγους του
Παπαδόπουλου στην Πάτρα, που δεν ανήκει στην Ακροδεξιά ούτε είναι η πιο κουτή
πόλη της Ελλάδας.

Το ίδιο πάθος της ελληνικής κοινωνίας για τους ασήμαντους έχει φουντώσει και
σήμερα. Διανοούμενοι – και όχι μόνον – υποστηρίζουν μια ομάδα αποτυχημένων
και, στην καλύτερη περίπτωση, ημιμαθών δολοφόνων, οι οποίοι έχουν αναχθεί σε
διανοούμενους, επαναστάτες, δίκαιους και άλλα δοξαστικά. Διάφοροι
κουλτουριάρηδες από Αθήνα και Παρίσι, και άλλοι αυτοαποκαλούμενοι «λαϊκοί
μαχητές», υπερασπίζονται και χειροκροτούν τα μέλη της 17 Νοέμβρη ως «ήρωες»
μιας αποτυχημένης και ανεύθυνης κοινωνίας, που τους έχει αναγάγει σε αστέρες.
Αυτοί οι πρώην άσημοι μπήκαν στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων και στα κανάλια
της τηλεόρασης, γιατί ξέρουν να δολοφονούν με την απαραίτητη ψυχραιμία και
αναισθησία. Αυτοί οι «καταφρονεμένοι» εκδικούνται τους «επώνυμους» της
Αθηνο-Θεσσαλονίκης, που κυκλοφορούν με ακριβά ρούχα, θεαματικά αυτοκίνητα και
σταρλέτες.

Κάθε δέκα – δεκαπέντε χρόνια και με τη βοήθεια της ντόπιας «πάλης των τάξεων»,
οι ανώνυμοι γίνονται επώνυμοι και στο τέλος, όλοι μαζί, διανοούμενοι.

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων.