Tο Tέταρτο κουδούνι

«Δώδεκα τραγούδια που σιχαίνομαι»: το CD-ανθολογία που μας έλεγε φίλος
μουσικός ότι ονειρεύεται να βγάλει…

Και μας ονομάτισε αμέσως τα δυο πρώτα – ξέρετε, απ’ τα «κλασικά», τα
«ταμπού», τα καταγραμμένα στο DNA μας. Να σας τα «σφυρίξω»; Σιγά που θα καθήσω
να φάω κι άλλη μήνυση… Να τις φάει μόνος του και τις δώδεκα όταν το εκδώσει!

Καταπληκτική ιδέα, πάντως! Αλλά σιγά που περισσεύει το χιούμορ στην
Ελλάδα… Εν Ελλάδι χιούμορ είναι ό,τι αφορά τους άλλους. Ό,τι αφορά εμάς
είναι «συκοφαντική δυσφήμηση» – ψώνια να δείτε, έπαρση να δείτε, «καλάμια» να
δείτε…

Ως γνωστόν, όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το καινούργιο έργο, με τον «με μια ανάσα», έξυπνο, τίτλο
«Οστρατόςτηςσωτηρίας», των αδελφών Αντώνη και Κωνσταντίνου (στη φωτογραφία)
Κούφαλη – της Καβάλας -, μονόλογο μιας ακραίας γυναικείας μορφής, της
Σωτηρίας, θα ανεβάσει τον Δεκέμβριο στο «Σημείο» του ο Νίκος Διαμαντής, που
πρωτοπαρουσίασε την άνοιξη του 2002 το ικανό «δίδυμο» με το τρίπτυχό του «Το
σπίτι με τα δώρα».

Παίζει η Ιωάννα Μακρή. Μαζί της, Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Τάσος
Πυργέρης.

Ο θίασος προγραμματίζει επίσης – για την άνοιξη και στο θέατρό του,
ήτοι χώρο κλειστό – την «Μήδεια» του Ευριπίδη στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά.

Σμικρίνης ο Νίκος Χαραλάμπους, σύζυγος Συρίσκου η Μαρία Μίχα, σύζυγος
Νίκου Χαραλάμπους, Παμφίλη, θυγάτηρ Σμικρίνη η Νιόβη Χαραλάμπους, κόρη τους,
παιδί ταλαντούχο.

Και οι τρεις της οικογένειας – σπάνιο φαινόμενο πια – στην ίδια
παράσταση: τους «Επιτρέποντες» του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και του Εύη
Γαβριηλίδη που είδα στην Επίδαυρο.

Να φανταστείτε μάλιστα ότι στη δεύτερη διανομή για την Παμφίλη, τον
ρόλο κρατούσε η Χριστίνα Παυλίδου, ανιψιά Νίκου Χαραλάμπους – κόρη της αδελφής
του!

Ουρές ατελείωτες. Ο ένας πάνω στον άλλον. Στην Ρεματιά του Χαλανδρίου.

Για την «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Γιώργου Κιμούλη (και του Χρήστου
Χατζηπαναγιώτη – κάνει τον καλύτερο, ίσως, ρόλο του -, της Βίκυς Σταυροπούλου,
της Ρένιας Λουιζίδου…) που πήγα να δω.

Με δεδομένες τις φετινές απειλητικές ισχνότατες αγελάδες των θεάτρων
του κέντρου, έκπληκτος έμεινα. Υπάρχουν και άνθρωποι που πηγαίνουν στο θέατρο!

Εκ των «συμφραζομένων» προκύπτει ότι με το τέλος της περιοδείας ο
Γιώργος Κιμούλης – πολύ ευχάριστο αυτό, είθε! – θα πρέπει να έχει βγάλει τα –
μεγάλα – χρέη που είχε στο κεφάλι του απ’ την κατασκευή του θεάτρου του στο
Γκάζι.

Και, επιπλέον – ακόμη πιο ευχάριστο αυτό – κρατάει και το χειμώνα θα
χαρεί ο ίδιος, ως φαίνεται, το θέατρο για το οποίο είχα γράψει ότι είχε
περάσει στην «επεκτατική» Γενική Θεαμάτων – Τάσος Παπανδρέου κ.λπ. Μια
συζήτηση είχε γίνει που, τελικά, δεν προχώρησε, μου λένε.

Μας το όφειλε. H Αντιγόνη Βαλάκου (φωτογραφία). Να ξανακάνει εκείνο τον
περίφημο μονόλογο του Μάρτιν Σέρμαν, την «Ρόουζ», που έπαιξε τρία χρόνια πριν
στο υπόγειο «Ιλίσια – Βολανάκης». Τη μεγάλη ερμηνεία της ωριμότητάς της.

Κάτι το τηλεοπτικό «Περί ανέμων και υδάτων», κάτι δυο σεζόν στο Εθνικό
με τις «Φάλαινες του Αυγούστου» και με την «Τρελή του Σαγιό», την πήγε πίσω
την επανάληψη που σχεδίαζε – τρεις μήνες όλους κι όλους, κι αυτούς μισερούς,
τον είχε παίξει το μονόλογο, Δεκέμβριο του 2000 με Απρίλιο του 2001. Τώρα,
επιτέλους, επανακάμπτει στο έργο αλλά στο θέατρο «Χώρα». Για δυο μήνες, απ’ το
πρώτο δεκα-ήμερο του Νοεμβρίου.

H μετάφραση της Μιμής Ντενίση, η σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη, το
σκηνικό και το κοστούμι της Δέσποινας Βολίδη πάντα.

Με λαχτάρα αναμένω. Μην τυχόν και τη χάσετε αυτή τη φορά!