γιατί… λέμε «Tα έμαθα απ’ έξω κι ανακατωτά»;

Τον Σεπτέμβριο του 1155 σε ένα μοναστήρι της Κωνσταντινούπολης συνέβησαν
έκτροπα ώσπου ο ίδιος ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ Κομνηνός διέταξε να
τιμωρηθούν όλοι με βαριές ποινές. Πολλοί τυφλώθηκαν τότε, άλλοι εξορίστηκαν κι
εκείνοι που κλείστηκαν στα μπουντρούμια των φυλακών του Επταπυργίου ήταν
υποχρεωμένοι να προσεύχονται και να ψάλλουν φωναχτά είκοσι ώρες το
εικοσιτετράωρο.

Οι φύλακες παρακολουθούσαν άγρυπνα. Όσους έβλεπαν να σταματούν έστω και για
ένα λεπτό τούς ανάγκαζαν να συνεχίσουν. Οι προσευχές διαβάζονταν μέσα σε
χοντρά εκκλησιαστικά βιβλία κι όταν τελείωναν, αντί να αρχίζουν από την αρχή,
έπρεπε να τις ξαναδιαβάζουν από το τέλος, δηλαδή… ανάποδα. Και όπως γράφει
χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (εκδόσεις Σμυρνιωτάκης), από αυτό το γεγονός
βγήκαν οι φράσεις: «Του τα ‘ψαλα απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη» και «Τα
έμαθα απ’ έξω κι ανακατωτά», επειδή οι τιμωρημένοι μοναχοί έφταναν στο σημείο
από τις πολλές φορές που έλεγαν τις προσευχές να τις μαθαίνουν όντως απ’ έξω
κι ανακατωτά…