Tο Tέταρτο κουδούνι

Εφιστώ την προσοχή σας! Διότι κάτι ξέρω εγώ ως παθών εν υπηρεσία… Και μη
λέτε, μετά, ότι δε σας είχα προειδοποιήσει.

Αν πάτε να δείτε τις – περιοδεύουσες – αριστοφάνειες «Θεσμοφοριάζουσες» της
«Θεατρικής Διαδρομής» και του Κώστα Τσιάνου, με Πέτρο Φιλιππίδη και Γιάννη
Βούρο, αποφύγετε τους διαδρόμους και τις πρώτες σειρές.

Διότι, αν ο Πέτρος Φιλιππίδης – Μνησίλοχος – καλά, απόλαυση, ε; – συνεχίζει να
εφαρμόζει σ’ όλες τις παραστάσεις ό,τι διέπραξε στην Επίδαυρο, που, στην
περίφημη σκηνή του «καψαλίσματος» του εφηβαίου του διά τας ανάγκας της
μεταμφίεσής του σε… Εκκλησιάζουσα, ξαμολήθηκε στον κεντρικό διάδρομο του
κοίλου με τη μάλια του «γυμνού» και βάραγε επιλεγμένα θύματα με την
πολύ-μα-πάρα-πολύ-μεγάλου-μήκους λαστιχένια μαλαπέρδα ανά χείρας, δίκην
μαστιγίου, μπορεί να είστε εσείς το επόμενο…

Και τσούουουζει…

Με την Πειραματική Σκηνή θα συνεργαστεί τον επόμενο χειμώνα ο Δημήτρης
Λιγνάδης, επιστρέφοντας στο Εθνικό Θέατρο, την «κοιτίδα» του. Αλλά ως
σκηνοθέτης πια.

Ο καλός ηθοποιός, που σε πολλά τολμηρά ανοίγματα έχει προχωρήσει τα τελευταία
χρόνια, θα ανεβάσει – δεύτερη χειμωνιάτικη παράσταση της Πειραματικής – ένα
«μη έργο». Δουλεύοντας αυτοσχεδιαστικά με τους ηθοποιούς που θα επιλέξει και
με τη συνεργασία της Μαριάννας Κάλμπαρη, εκ του «Θεάτρου Τέχνης»…
εκπορευομένης, θα επιχειρήσει να συνθέσει το έργο ταυτόχρονα με την παράσταση
και μέσα απ’ την παράσταση.

Απόφαση παράτολμη, αλλά έτσι μόνον δε δικαιολογεί τον τίτλο της μια
«Πειραματική Σκηνή»;

Διάβασα, σε συνέντευξή της, την Λυδία Κονιόρδου να λέει ότι ο «Ίων» που μόλις
ανέβασε με το Εθνικό και που θα παιχτεί τον Αύγουστο στην Επίδαυρο έχει να
παρουσιαστεί εκεί απ’ το 1979.

Λάθος! Διότι παίχτηκε και πολύ πιο πρόσφατα – το 1996, απ’ το «Αμφι-Θέατρο»,
σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, με τον Σωτήρη Βάγια στον επώνυμο ρόλο και
Κρέουσα την Λήδα Τασοπούλου.

Μου το θυμίζει με επιστολή του και ο Σπύρος Ευαγγελάτος, που αναφέρει – και
δικαίως – ότι τότε ήταν η πρώτη φορά που προβλήθηκε η ειρωνική – χιουμοριστική
πλευρά του έργου.

Πάντως, με τίποτα δεν πιστεύω ότι έγινε εκ προθέσεως η παράλειψη. Ή για κενό
μνήμης πρόκειται ή, το πιθανότερο, για κάποιο λάθος της συνέντευξης. Σε όλους
μας συμβαίνουν αυτά…

Εγώ θα σας συνιστούσα να μην το χάσετε. Το «Μια ζωή την έχουμε» στο «Παρκ». Με
μικρά καλάθια πήγαινα, μέσα στην ευφορία βγήκα.

Ο νεώτατος Αντώνης Καλογρίδης του «Σκράικερ» παραδόξως τα κατάφερε όσο
καλύτερα γινόταν σ’ ένα θέαμα εντελώς «έξω απ’ τα νερά του». Κατά τη γνώμη
μου.

Κι ο παραγωγός Βαγγέλης Λιβαδάς την αξίζει την επιτυχία. Διότι δεν έκανε
τσιγκουνιές – κι ας μην έχει ζωντανή ορχήστρα.

Αν έχετε μπουχτίσει απ’ τη χοντροκοπιά των καλοκαιρινών θεαμάτων και
επιθυμείτε μια διασκέδαση φινετσάτη, ιδού η Ρόδος! Ή, μάλλον, ιδού το «Παρκ»!

«Ο δολοφόνος του Λαΐου» είναι ο τίτλος του μονόλογου με τον οποίο
επανεμφανίζεται – επιτέλους! -, ύστερα από δεκατρία χρόνια απουσίας – δεν
υπολογίζω τις επαναλήψεις – απ’ τα θεατρικά μας πράγματα και περίσκεψης, ένας
από τους άριστους του σύγχρονου ελληνικού μας θεάτρου, ο Μάριος Ποντίκας (στη
φωτογραφία) – το τελευταίο καινούργιο έργο που έδωσε ήταν το «Κοίτα τους», το
1990, στην «Στοά», σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου.

Τον σαρανταπεντάλεπτο μονόλογο, που αντλεί απ’ τον Θηβαϊκό Κύκλο και που
αρχικά προοριζόταν για το πρόγραμμα μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας αλλά
διακριτικά αποσύρθηκε όταν ζητήθηκε να μη συμμετάσχουν και φέτος όσοι ηθοποιοί
είχαν εμφανιστεί πέρυσι, θα ερμηνεύσει, σε σκηνοθεσία του, ο Θανάσης
Παπαγεωργίου και πάλι, για τον οποίο έχει γραφεί, στην «Στοά».

Ο Μάριος Ποντίκας επιχειρεί να γράψει έναν ομόθεμο μονόλογο και για την Λήδα
Πρωτοψάλτη, ώστε να συμπληρωθεί ένα ολοκληρωμένο θεατρικό πρόγραμμα.