ΧPHΣTOΣ ΣTEPΓIOΓΛOΥ «H Eπίδαυρος δεν σηκώνει τερτίπια»

Χρ. Στέργιογλου – Θεός Διόνυσος: «Στην κωμωδία η αντίσταση, το κράτημα του ηθοποιού είναι που φέρνει το αστείο. Ελπίζω να είμαι άσπρο χαρτί»

Αν κάποιος τον ρωτούσε για το προσωπικό του μότο, είναι σίγουρο πως θα
απαντούσε… «δεν ξέρω». Όχι ως ορισμό του συμπεράσματος αλλά… αποφεύγοντας
να το ορίσει. Αποφεύγει τα συμπεράσματα γενικώς. Προτιμά την κίνηση. Την
«ελευθερία», λέει…

«Δεν ξέρω» απαντά στις ερωτήσεις για το αν «βρήκε» τον Διόνυσο, την αίσθηση
που αποκομίζει από την παράσταση, την ίδια την παράσταση των «Βατράχων» του
Αριστοφάνη, που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης με το ΚΘΒΕ, τον ρόλο του Θεού,
τον ρόλο γενικώς, το δικό του υποκριτικό – ή μήπως απλώς επικοινωνιακό, καθώς
το υποκριτικό υπήρχε πάντα – μπαμ τα τελευταία χρόνια.

«Δεν ξέρω» απαντά και για τους ρόλους που συνάντησε και για τους οποίους
διακρίθηκε με το βραβείο A’ ανδρικού ρόλου στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης και για σειρά πρωταγωνιστικών ρόλων στο θέατρο την τελευταία
τριετία («Ορέστεια» με το Εθνικό Θέατρο, «Μια μέρα τον Οκτώβρη» του Γκ.
Κάιζερ, «H φυγή» του M. Μπουλγκάκοφ, «Το έργο για το μωρό» του Έντ. Άλμπι,
ακόμα και γι’ αυτόν του αφηγητή τον ερχόμενο χειμώνα στη «Μικρή μας πόλη» του
Θόρντον Ουάιλντερ σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή).

Τι συνέβη τελικά τα τελευταία χρόνια; Γίνατε καλύτερος ηθοποιός ή έπειτα
από 30 σχεδόν χρόνια σάς ανακάλυψαν;

«Δεν ξέρω. Έτυχε. Υπήρξαν οι συνθήκες. Συνυπήρξα με ανθρώπους αυτής της
“τάσης”, της άποψης του να αφήνεις τους συνεργάτες σου ν’ αναπνέουν, να
αναζητούν κυρίως τη στιγμή, χωρίς απόλυτους κανόνες. Απ’ την άλλη, ο τρόπος
που εφαρμόζεις κάποιον κανόνα σού δίνει δυνατότητες ελευθερίας. Ο διάλογος,
ξέρετε, είναι μεγάλη ιστορία».

Απ’ το Διδυμότειχο στη Θεσσαλονίκη για τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ
(«χρωστάω 4-5 μαθήματα ακόμη», δηλώνει χαμογελώντας, «αλλά μάλλον είναι
αργά»), βρέθηκε «δεν ξέρω πώς, έγινε» λέει, στη Δραματική Σχολή του Κρατικού
Ωδείου (τότε), στη Σχολή της Ρούλας Πατεράκη, στο Θεατρικό Εργαστήρι, στο ΚΘΒΕ
κι ύστερα η κίνηση έγινε ταξίδι, τον έφτασε στην Αμερική στο ΗΒ Studio, στο
Actors Studio ως ακροατή, ύστερα ξανά πίσω στην Ελλάδα, στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας,
στην Αθήνα, ξανά στο ΚΘΒΕ, στο Εθνικό, ξανά στη Θεσσαλονίκη…

«Δεν ξέρω. Ήθελα πάντα να φεύγω. Να κινούμαι. Έτυχε κι ήταν η Αμερική, η
Θεσσαλονίκη, η Αθήνα, η Καλαμάτα. Σημασία έχει η κίνηση. Το ζητούμενο είναι να
μπορεί ο οργανισμός να είναι διαθέσιμος να αντεπεξέρχεται στις συνθήκες της
στιγμής. Τα πράγματα είναι πάντα σε εξέλιξη. Μακάρι να είμαστε σε διάθεση να
δεχθούμε και να συμμετάσχουμε σ’ αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή».

H Επίδαυρος δεν του είναι άγνωστη, ξαναβρέθηκε εκεί με την «Ορέστεια» και το
Εθνικό Θέατρο πριν από δύο χρόνια, χωρίς όμως το βάρος του πρωταγωνιστή. Κι ο
ρόλος του Διονύσου – ενός Θεού – σ’ ένα έργο κωμωδία αλλά και μελέτη συνάμα
στον μη-τόπο, είναι κι αυτός πρωτόγνωρος.

«H Επίδαυρος δεν σηκώνει τερτίπια. Δείχνει τα πάντα, τα αποκαλύπτει. Αν
αφεθείς, σε οδηγεί. Δεν μπορείς να κρυφτείς. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να χαθεί…
Ο Διόνυσος κινείται σε ανθρώπινα πλαίσια, με πρωτογενείς έννοιες. Χωρίς
υπονοούμενα. Εδώ τα μέσα που πρέπει να χρησιμοποιήσω είναι απαραιτήτως λιτά.
Πρέπει να παίξω με στοιχεία, όχι με το “όλον”. Δεν έχω εμπειρία, αλλά στην
κωμωδία οι καταστάσεις είναι που δημιουργούν το αστείο… Στην κωμωδία πρέπει
να ‘χεις ένα κράτημα… Χρειάζεται να αναπτύσσεις μιας μορφής αντίσταση (ακόμα
και υποκριτική) στον ναρκισσισμό, στη μανιέρα, στην υποτιθέμενη γνώση… Αυτή
η αντίσταση είναι που φέρνει το “αστείο”… Δεν ξέρω… Δυστυχώς, κουβαλάμε
όλοι το παρελθόν μας. Αυτό είναι το στοίχημα. Ελπίζω να καταφέρω μέχρι τέλους
να εφαρμόσω αυτό το “δεν ξέρω τίποτα…”. Να είμαι κάθε φορά “άσπρο χαρτί”…».

«Ρόλος είναι ο ίδιος ο ηθοποιός»

Ο ρόλος είναι κάτι δεδομένο; Είναι «εκεί», συγκεκριμένος, κι ο ηθοποιός
καλείται να τον υποδυθεί;

«Με προβληματίζει αυτή η έννοια της ταύτισης με τον ρόλο. Δεν ξέρω τι είναι κι
αν υπάρχει ο ρόλος. Σημασία έχει ποιος είμαι εγώ, πώς θα ήμουν εγώ ως Άμλετ,
ως Κλαύδιος, ως Διόνυσος. Τις στιγμές τις ένιωσα εγώ, δεν τις ένιωσε κανένας
ρόλος. Το ζητούμενο είναι η συμμετοχή του όλου. Του νου, του σώματος. Να μη
συμβαίνουν τα πράγματα χωρίς τη συμμετοχή μας. Δεν υπάρχει ρόλος. Υπάρχει ο
εαυτός του ηθοποιού, υπάρχω εγώ που καλούμαι να ενδυθώ τον ρόλο. Ρόλος είναι ο
εκάστοτε ηθοποιός».

INFO

Απόψε στις 9 στο Θέατρο Δάσους, στη Θεσσαλονίκη. Ακολουθεί περιοδεία στην
Ελλάδα και την Κύπρο. Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, 22 και 23 Αυγούστου.