OPΦEAΣ ΠEPIΔHΣ «Πώς να σταθείς δίχως ναρκισσισμό;»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«To γεγονός ότι αναφέρομαι τακτικά στην εποχή της καχυποψίας και της |
Ο προηγούμενος δίσκος του («Στο πρώτο πρώτο πέταγμα») ήταν παιδικός. Ο
μοναδικός, με πληροφορεί, που δεν έγινε χρυσός ή πλατινένιος. Έτσι ήρθαν τα
πράγματα το 2000, αυτοί οι στίχοι τον είχαν κινητοποιήσει τότε (του Νίκου
Κανάκη), δεν υπήρχε λόγος να μπει στη διαδικασία να αυτολογοκριθεί για να
ακολουθήσει τις νόρμες της αγοράς. Ουσιαστικά, αυτή είναι μια κουβέντα που δεν
έχει νόημα να την ξεκινήσει κανείς με τον Ορφέα Περίδη. Όσο κι αν φανεί
περίεργο, τα δέκα χρόνια που έχουν περάσει από την εποχή που η «Φωτοβολίδα»
του μεσουρανούσε συστήνοντας τον νέο πολλά υποσχόμενο τραγουδοποιό (1993)
είναι σαν να κύλησαν, τουλάχιστον φαινομενικά, εν τη απουσία του, αφήνοντας
τον συνομιλητή μου με την ίδια δόση δισταγμού και περίπου την ίδια συστολή που
τον θυμόμαστε πριν από χρόνια.
Νόμοι της αγοράς, εμπορική επιτυχία, προσδοκίες από το κοινό, καταξίωση… πώς
τα ακούει, άραγε όλα αυτά σήμερα, μερικές μέρες πριν από την κυκλοφορία του
πέμπτου του άλμπουμ «Τι θα πει ζωή» (Sony) ως καθιερωμένο πρόσωπο στις
συνειδήσεις μας, που έχει διατρέξει τον πρώτο κύκλο της διαδρομής του στον
χώρο;
Και η ερώτησή μου πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια μάς
έδινε την εντύπωση ενός ατόμου που ίσως και να ασφυκτιούσε κάτω από το βάρος
των προσδοκιών ενός (μάλλον) πεινασμένου για νέα πρόσωπα κοινού.
«Όλα αυτά τα χρόνια άλλαξα καθοριστικά», λέει. «Άλλαξαν και οι αντικειμενικές
συνθήκες, που σημαίνει παντρεύτηκα έκανα παιδιά… Τα παιδιά με έμαθαν να ζω
καλύτερα, πιο φυσικά, να χαίρομαι ας πούμε μια βόλτα στη παιδική χαρά. Ήμουν
πάντα των ήρεμων τόνων και τώρα το αισθάνομαι περισσότερο».
Τι άλλο άλλαξε;
«Κατ’ αρχάς ανακάλυψα έναν καινούργιο εαυτό, συνειδητοποίησα ότι μπορώ να
γράφω τραγούδια – όχι μόνο τη μουσική αλλά και τον στίχο. Αυτό δεν το είχα
διανοηθεί πριν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπήκα σε ένα χώρο που άρχισε να με
δέχεται και μάλιστα να εκτιμάει αυτό που κάνω. Ήταν ένας νέος κόσμος αυτός για
μένα και στην αρχή δεν πίστευα ότι όλα γίνονταν αυθόρμητα. Τους κοιτούσα να
τραγουδάνε την “Φωτοβολίδα”, κι έλεγα μέσα μου αποκλείεται, τους έχει βάλει η
εταιρεία… Μου πήρε πολύν καιρό για να επανέλθω και να φύγει αυτό το φοβερό
σύνδρομο καχυποψίας που είχα για τους πάντες και τα πάντα».
Τώρα πώς είναι τα πράγματα;
«Σήμερα; Αισθάνομαι καλύτερα, στον πέμπτο δίσκο. Δεν είναι πια 35 είμαι 47,
έχω συνειδητοποιήσει αυτό που κάνω, ότι υπάρχει ένα κοινό που με ακούει…».
Και περιμένει από σένα…
Εντάξει, είναι ένα βάρος αυτό, αλλά έτσι κι αλλιώς ό,τι κάνω το παίρνω στα
σοβαρά. Δηλαδή, ένα δίσκο τον παιδεύω πολύ, τον βάζω τον ακούνε οι φίλοι μου,
τον ξανακούνε, κολλάω σε ένα στίχο τον αλλάζω, μου παίρνει χρόνο να αποφασίσω
να πω ότι όλα είναι εντάξει. Θέλω να είμαι έντιμος με τον εαυτό μου. Να
αισθάνομαι ότι αυτό που έχει την υπογραφή μου είναι κάτι.
Πώς γράφεται ένα τραγούδι;
«Είναι θέμα στιγμής. Μέσα σε 10 λεπτά μπορείς να γράψεις στίχο και μουσική και
να είναι τέλειο».
Τι κάνει να έρχονται αυτές οι στιγμές πιο τακτικά;
«Μπορεί, ας πούμε, να είσαι μόνος και να ανακαλείς μια κατάσταση που πέρασες
και να θέλεις να απολογηθείς. Ή μπορεί να είσαι στα πολύ καλά σου, να
σηκωθείς ένα πρωί, να δεις τον κήπο ανθισμένο και να σου έρθει ένας
στίχος…».
H «Φωτοβολίδα» πώς γράφτηκε;
«Γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια. Ερωτική αποτυχία…».
H έλλειψη, η απομόνωση, γενικά όλα τα πλην είναι που κάνουν κάποιο πιο
δημιουργικό;
«Η αλήθεια είναι ότι κάτι πρέπει να σε βγάλει από τον δρόμο σου, να σε
ταράξει. Όμως το τραγούδι είναι και μνήμες. Και διαβάσματα. Και κάτι που είδες
στον κινηματογράφο. Είναι κι εκείνη η ισορροπημένη κατάσταση της ψυχής και του
νου που σε κάνει να θέλεις να εκφράσεις συναισθήματα…».
«Άμα πιέζεσαι, γίνεσαι παραγωγικός»
Τα τελευταία δύο χρόνια μπορεί να μην έκανε πολλές ζωντανές εμφανίσεις, όμως
έγραψε τα τραγούδια και την μουσική για δύο θεατρικές παραστάσεις, τον
«Πειρασμό» και την «Αγγέλα» – «πάντα ονειρευόμουν να ασχοληθώ με το θέατρο» -,
λέει, και έκανε έξι από τα έντεκα τραγούδια του νέου δίσκου της Καίτης Κουλιά,
με την οποία θα κάνει και μια μικρή περιοδεία το καλοκαίρι. «Καμιά φορά
υπάρχουν τραγούδια τα οποία τα συνδέεις με κάποιες φωνές. Άσε που άμα
πιέζεσαι, γίνεσαι και πιο παραγωγικός», εξηγεί.
Όσο για τον δικό του άλμπουμ; Είναι 12 νέα τραγούδια, όλα σε μουσική δική του
και στίχους «γνωστών και αγνώστων», από μελοποιημένη ποίηση του Ναπολέοντα
Λαπαθιώτη και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη μέχρι στίχους δικούς του, του Ηλία
Κατσούλη, της Στέλλας Κοτσώνη, του Νίκου Μπάκα κ.ά. «Όσο θέμα στιγμής είναι
ένα τραγούδι, απλό, άμεσο, μια πνοή, άλλο τόσο είναι και δύσκολο. Γι’ αυτό
είμαι συνέχεια στο ψάξιμο». Υπάρχει άραγε μια κεντρική ιδέα απ’ όπου ξεκίνησε
αυτή η δουλειά; «Απλά, είναι τραγούδια που μου άρεσαν. Μακάρι να υπήρχε κάτι
που να το ανάγει σε έργο, όπως έκανε κάποτε ο Σαββόπουλος ή ο Θεοδωράκης. Όμως
και αυτό, να γραφτεί δηλαδή ένα καλό τραγούδι, πίστεψέ με, είναι δύσκολο. Και
πιο δύσκολο απ’ όλα, ο καλός στίχος».
Google news
