ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι εφημερίες

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Συνεχείς περικοπές του αριθμού των εφημερευόντων γιατρών σημειώνονται σε
πολλά μεγάλα νοσοκομεία, λόγω της ανεπάρκειας των κονδυλίων που διατίθενται
για την Υγεία. Παρ’ όλο που οι εφημερίες αποτελούν μία πολύ σοβαρή παράμετρο
της λειτουργικής ετοιμότητας κάθε νοσοκομείου, τα προγράμματα των εφημεριών,
μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των τελευταίων χρόνων, έχουν πλέον αγγίξει τα
όρια της επικινδυνότητας. Οι περικοπές εφημεριών γίνονται με ανακοίνωση των
διοικητών, παρά τη συχνή αντίθεση των επιστημονικών οργάνων.

Οι λειτουργικές ανάγκες των εφημεριών των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας
χρηματοδοτούνται πλέον με σφιχτούς και “κλειστούς” (ανελαστικούς)
προϋπολογισμούς, δηλαδή εντελώς ανεπαρκείς για την κάλυψη των τεράστιων
αναγκών. Με τη “μεταρρύθμιση Παπαδόπουλου”, εδώ και δύο χρόνια, τη διοίκηση
των νοσοκομείων ανέλαβαν managers, δηλαδή οικονομικοί διαχειριστές των
“επιχειρήσεων-νοσοκομείων”, που ενεργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Με
στόχο τη λειτουργία του νοσοκομείου με το ελάχιστο δυνατό κόστος, οι managers
ουσιαστικά γίνονται οι ρυθμιστές και οι αυστηροί επιτηρητές της εσωτερικής
λειτουργίας κάθε κλινικής. Ουδείς, βεβαίως, αμφισβητεί ότι πρέπει να βρεθεί
τρόπος να παταχθεί η κακοδιαχείριση. Όμως, στον τομέα της Υγείας δεν
χρειάζονται “τσιγγουνιές”. Απαιτείται πακτωλός χρημάτων, με παράλληλη βαριά
φορολόγηση των ιδιωτικών μεγαλοκλινικών. Ας κοπούν κονδύλια από τις
στρατιωτικές δαπάνες και ας δοθούν στον ευαίσθητο κλάδο της Υγείας. Εξάλλου,
τα ανεπαρκή προγράμματα εφημεριών είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου, που
λέγεται νεοφιλελεύθερη επίθεση στο ΕΣΥ, και που ως κύριο στόχο έχει τη
συρρίκνωση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, και παράλληλα τη στήριξη και
ενίσχυση της ανάπτυξης του πανάκριβου ιδιωτικού τομέα, την άρση της θεώρησης
της υγείας ως κοινωνικού αγαθού και την ένταξή της στους νόμους της αγοράς και
του κέρδους. Ένα σωστό Δημόσιο Σύστημα Υγείας πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα
καθολικής πρόσβασης σ’ αυτό, και να λειτουργεί με όρους ποιοτικής, ισότιμης
και δωρεάν προσφοράς υπηρεσιών υγείας. Γι’ αυτό, απαιτείται το χτίσιμο πολλών
υπερσύγχρονων δημόσιων νοσοκομείων, ώστε να υπάρχουν μόνο μονόκλινα δωμάτια με
όλες τις ανέσεις, καθώς και αθρόες προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού
προσωπικού, για να σταματήσει η αιμορραγία προς τον αδηφάγο ιδιωτικό τομέα.
Λεφτά υπάρχουν. Πολιτική βούληση όμως δεν υπάρχει. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια».