Tα πυροτεχνήματα έσβησαν νωρίς…

H Άντζελα Δημητρίου αντιμετώπισε πολύ σοβαρά τη συμμετοχή της στην επιθεώρηση του «Δελφινάριου», που στο κάτω κάτω της είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της. Όλα τα σουξέ και όχι μόνο…

Είχα καιρό να ‘δώ επιθεώρηση. Τελικά το τόλμησα και με αφορμή τη θεατρική
παρουσία της λαϊκής τραγουδίστριας, που ποτέ δεν έχω δει σε μπουζουξήδικο,
κατέβηκα στο «Δελφινάριο».

H ίδια πρώτη εντύπωση. Ο δρόμος μακρύς ώς το θέατρο και διάσπαρτα στον
χώρο καροτσάκια με ξηρούς καρπούς. Στη σκηνή του παραλιακού θεάτρου των 2.500
θέσεων δεσπόζει ένα τεράστιο σκηνικό, αναπαράσταση μιας γειτονιάς του ’50. Το
κοινό με την ίδια, οικεία διάθεση. Προετοιμασμένο να γελάσει οπωσδήποτε με τα
νούμερα και τους ηθοποιούς και να χαζέψει ένα θέαμα και μια τραγουδίστρια της
ακριβής νύχτας, με 20 ευρώ. Εξάλλου, οι διαφημιστικές καμπάνιες του θεάτρου
που φέτος γιορτάζει τα 25 χρόνια λειτουργίας του από τους αδελφούς Μαροσούλη,
διαλαλούν υπερθέαμα και ανανέωση του είδους. Πάντα η αισιοδοξία του θεατή, σαν
την ελπίδα, σβήνει τελευταία. Μήπως πράγματι ανακάμπτει φέτος η από χρόνια
φθίνουσα υπερεκατοντούτης ελληνική επιθεώρηση;

Γρανίτα φράουλα, πασατέμπος και στραγάλια για να περάσει η ώρα ώσπου να
αρχίσει. Το τρίτο κουδούνι μάς βρήκε τους περισσότερους μπαϊλντισμένους. Από
τις 9.30 μ.μ. έως τις 10.15 μ.μ. Αλλά μάς αντάμειψε.

Αποθεωτική η έναρξη. Με τον θίασο επί σκηνής να τραγουδάει, τα σκηνικά
να περιστρέφονται επιδεικτικά, τα φώτα να αναβοσβήνουν και τα πυροτεχνήματα να
σκάνε πάνω από το κεφάλι μας, φαντασμαγορικά, ατελείωτα, επί δέκα λεπτά! Μετά
τον πρώτο εντυπωσιασμό, μας απασχόλησε το φοβερό ερώτημα τι θα γίνει στην
κορύφωση του φινάλε με την αποθέωση; Θα το κάψουν το «Δελφινάριο»: Γιατί, ως
γνωστόν, οι επιθεωρήσεις αρχίζουν πανηγυρικά για να κλείσουν εντυπωσιακά, με
όλο τον θίασο στην τελευταία σκηνή, που ονομάζεται «αποθέωση». Όπου εκεί τα
δίνουν όλα, με όλα τα κλισέ του είδους. Αλλά μπα, ο Ιταλός σκηνοθέτης Στέφανο
Σαρντίνι απλώς είχε αναποδογυρίσει τα καθιερωμένα της ελληνικής επιθεώρησης.

Ύστερα από δυόμισι ώρες η παράσταση ολοκληρώθηκε με ένα φινάλε χωρίς
βεγγαλικά, χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς άλλα σκηνικά ευρήματα που, έτσι κι
αλλιώς, είχαν «καεί» στο πρώτο μέρος. Μια «αποθέωση» με όλο τον θίασο άδοντα
«ήσυχα» σαν κουρασμένος, μπορεί και ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα.

Τι ήταν λοιπόν η πρώτη και μοναδική επιθεώρηση του καλοκαιριού;

Ένα θέαμα τηλεοπτικής αντίληψης, χωρίς περιεχόμενο, αφού στο πρώτο
μέρος υπήρχαν μόνο τρία νούμερα και μία συναυλία της Άντζελας Δημητρίου, που
αρχικά δήλωσε πως έχει τρακ, ενώ πολύ γρήγορα φαίνεται πως το ξέχασε
ανακοινώνοντας το επετειακό «25 χρόνια Δελφινάριο – 25 χρόνια Άντζελα
Δημητρίου», και στο δεύτερο μέρος έγινε μια διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι.

Ο θίασος του «Δελφιναρίου» κρατούσε μυστικό, μέχρι τις παραμονές της
πρεμιέρας, τον τίτλο. Πολιτικός, «Φύγε Κώστα, έλα Κώστα», προμήνυε και νούμερα
πολιτικά. Αντιθέτως, παρέμεινε μόνο τίτλος, ευρηματικός μεν, κενός
περιεχομένου δε.

Ο Κώστας Ευριπιώτης απέδωσε ένα νούμερο για τα κινητά τηλέφωνα που
είναι για τους περισσότερους Έλληνες μοναδικό μέσον της χαμένης επικοινωνίας.

Ο Τάκης Παπαματθαίου έκανε τον μανάβη στη λαϊκή αγορά, ένα νούμερο με
ψήγματα πολιτικής σάτιρας.

H Έλντα Πανοπούλου αυτοσχεδίασε ένα νούμερο σεξουαλικής πείνας, που το
μοιράστηκε με τον Αλέξη Κούγια – έμελλε να είναι το «θύμα» της – καθώς κατά τη
συνήθειά της παίζει πάντα με τους θεατές της πρώτης σειράς.

Αυτοί ήταν οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές, αρμόδιοι βεβαίως του είδους,
με ρυθμό, αμεσότητα και άνεση, που φορτώθηκαν στους ώμους τους και στην
αυτοσχεδιαστική τους ικανότητα την αδύναμη σάτιρα των συγγραφέων.

H Άντζελα Δημητρίου κατέβηκε την τεράστια φωτισμένη από λαμπιόνια
σκάλα, μεγαλοπρεπής, φωνητικά αδύναμη, και σταθεροποιήθηκε στη σκηνή
τραγουδώντας – πάντα σε πλέι μπακ μουσική και αλλάζοντας διαρκώς τουαλέτες –
τα σουξέ της.

Ενδιαμέσως, μοιράστηκε με την Έλντα Πανοπούλου ένα σκετσάκι
αυτοσαρκαστικό (στην προβοκατόρικη ερώτηση πώς καταφέρνει και διατηρεί αυτήν
τη λεπτή σιλουέτα απάντησε «Πάντως δεν τρώω λεκάνες, μάρμαρα και μπανιέρες…»
αναφορά στη περιβόητη δήλωσή της πως τρώει είδη υγιεινής) και δώσανε από
κοινού στους θεατές την πληροφορία πως αρραβωνιάστηκε και παντρεύεται. Μετά
ξανααπλώθηκε η πτυσσόμενη σκάλα που την ξαναανανέβηκε τραγουδώντας με
αυτοπεποίθηση «H ζωή περνά και χάνεται».

Στο δεύτερο μέρος, όπου αντί για κομπέρ χρησιμοποιήθηκε η φωνή του
Γιώργου Παπαστεφάνου, και με φόντο ένα γιγάντιο ραδιόφωνο, έγινε μια διαδρομή
στο ελληνικό τραγούδι. H Έλντα Πανοπούλου έπαιζε «ζωντανά» στο πιάνο τραγούδια
του Χατζιδάκι, του Ξαρχάκου, του Σπανού κ.ά., με την Άντζελα να σολάρει «Αγάπη
που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», «Οδός Αριστοτέλους», «Με τι καρδιά να σ’
αποχαιρετήσω», «Άσε με να φύγω»…

INFO

Στο «Δελφινάριο» (δίπλα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, N. Φάληρο, τηλ 210
4119.549, 210 4126.340).