Από τις Κάννες στο πιάτο μας

Το χάσμα ανάμεσα στην «κατασκευή» και τη «λαϊκότητα» είναι αγεφύρωτο. Πράγμα
που σημαίνει τρία πράγματα: ανάπτυξη της κινηματογραφικής «γραφής», αναζήτηση
νέων μορφών, αλλά – το δυσάρεστο – πλήρης διάσταση ταινιών-ταμείων. Ακόμα και
οι πιο σκληροπυρηνικοί σινεφίλ θα δυσκολευτούν να παρακολουθήσουν μερικές από
τις καλύτερες παρουσίες του «χειμώνα». Ας τις ακτινογραφήσουμε μία προς μία…

«Dogville». Η Νικόλ Κίντμαν σε μια ακόμη προκλητική ερμηνεία

«Dogville» του Λαρς φον Τρίερ. Το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Μια
κυνηγημένη (Νικόλ Κίντμαν) βρίσκει καταφύγιο σε απομονωμένο χωριό. Στην αρχή
την περιθάλπουν έναντι δωρεάν εργασίας. Στη συνέχεια τη βιάζουν. Στο τέλος…

Συν: Πρωτοποριακό (σε θεατρική σκηνή χωρίς ντεκόρ). Πλην: Τρίωρη διάρκεια.
Βαθμολογία=10

«Ελέφαντας». Ο Χρυσός Φοίνικας των φετινών Καννών δε θα μπορούσε να λείπει από τον ελληνικό κινηματογραφικό χειμώνα

«Ελέφαντας» του Γκας Βαν Σαντ. Δύο μαθητές Λυκείου ντυμένοι πεζοναύτες
εισβάλλουν στο σχολείο και πυροβολούν αδιακρίτως. Ιστορία που παραπέμπει στο
αιματηρό περιστατικό που συνέβη στο Κόλομπάιν (από το ντοκιμαντέρ του Μάικλ
Μουρ).

Συν: Νέα ματιά – δυνατός στόχος – αληθινοί… μαθητές – βραβείο. Πλην:
Αργόσυρτο. Βαθμολογία=8

«Η εισβολή των βαρβάρων» του Ντενίς Αρκάν. Δραματική κομεντί. Ο πατέρας
της γενιάς του ’60 κλινήρης λόγω καρκίνου. Ο γιος της γενιάς του 2000 να
εξαγοράζει τους πάντες προκειμένου ο πατέρας του να πεθάνει σε χλιδάτο
νοσοκομειακό περιβάλλον.

Συν: Αστραφτεροί διάλογοι, καλές ερμηνείες. Πλην: Επίπεδη σκηνοθεσία.
Βαθμολογία=7

«Mystic river» του Κλιντ Ίστγουντ. Αστυνομικό δράμα. Ο βιασμός ενός
δεκάχρονου αγοριού και η δολοφονία ενός 19χρονου κοριτσιού, ανοίγουν πληγές
στις σχέσεις τριών φίλων.

Συν: Εξαιρετικό μυθιστόρημα, πρωτοκλασάτα ονόματα (Σον Πεν – Τιμ Ρόμπινς –
Κέβιν Μπέικον ). Πλην: Σκηνοθετική διεκπεραίωση. Βαθμολογία=7

«Uzak» (Απόσταση) του Νουρί Μπίλγκε Σεϊλάν. Διπλή, αλληγορική αναζήτηση
στη σύγχρονη Τουρκία. Ο ένας από χωριό και άνεργος, ο άλλος διανοούμενος,
προνομιούχος και αδιάφορος.

Συν: Ο Ταρκόφσκι στην… καθημερινότητα της Ισταμπούλ. Πλην: Δύσκολο.
Βαθμολογία=7

«Πατέρας και γιος»: Η πιο… λαϊκή ταινία του Αλεξάντερ Σοκούροφ

«Πατέρας και γιος» του Αλεξάντερ Σοκούροφ. Στιγμιότυπα από τη σχέση
ενός σαραντάρη πατέρα με τον εικοσάχρονο γιο του.

Συν: Σκηνοθεσία, συγκίνηση και μερικές σκηνές ανθολογίας. Πλην: Κινδυνεύει να
παρεξηγηθεί για αιμομικτική… ομοφυλοφιλία και για προσποιητή σκηνοθεσία.
Βαθμολογία=7

«Μοβ πεταλούδα» του Λου Γε. Αντιστασιακό δράμα στην κατεχόμενη Σαγκάη
από τους Γιαπωνέζους στα τέλη της δεκαετίας του ’20. Κοπέλα της κινέζικης
αντίστασης ερωτεύεται τον Γιαπωνέζο αρχηγό της αντικατασκοπίας. Έχει εντολή να
τον δολοφονήσει.

Συν: Ρεσιτάλ σκηνοθεσίας, δυνατές ερωτικές σκηνές και εξαιρετικές ερμηνείες,
ιδιαίτερα από τη Ζανγκ Ζι Γι .Πλην: Από τη μέση και μετά… χάος. Βαθμολογία=7

«Οι βαλίτσες του Ταλς Λούπερ» του Πίτερ Γκρίναγουέι. Πειραματικό και..
πολυμορφικό με άξονα την επίσκεψη νεαρού Άγγλου στο Μόαμπ του Οχάιο, στα τέλη
του ’20 και την ανακάλυψη του ουράνιου.

Συν: Ασταμάτητο, ακούραστο, χιουμοριστικό, εντελώς πολιτικό. Μέσα στις τρεις
καλύτερες του Γκρίναγουέι. Πλην: Για πολλούς… ακατανόητο. Βαθμολογία=7

«Η μικρή Λιλί» του Κλοντ Μιλέρ. Σύγχρονη δραματική κομεντί σε ύφος…
Τσέχωφ. Νεαρό, ζουμερό θηλυκό σκαρφαλώνει στο ρετιρέ του θεάματος.

Συν: Το τσεχωφικό κλίμα, οι ευπρεπείς ερμηνείες. Πλην: Στο δεύτερο μέρος…
γκρέμισμα. Βαθμολογία=6

«Η εποχή του λύκου» του Μίκαελ Χάνεκε. Αλληγορία για τις αντιδράσεις
των ανθρώπων σε υποτιθέμενη καταστροφή.

Συν: Οι πρώτες σκηνές αξίζουν για ανθολογία. Αριστοτεχνική φωτογραφία. Πλην:
Από τη μέση και μετά επανάληψη και αδιέξοδο. Βαθμολογία=6 1/2

«Οι περιπλανώμενοι» του Αντρέ Τεσινέ. Δράμα πολέμου. Τριμελής
οικογένεια – χωρίς πατέρα – καταφεύγει με τη βοήθεια ενός αγράμματου 18χρονου
αγριμιού σε ερημική, εξοχική κατοικία. Ανά πάσα στιγμή υπάρχει κίνδυνος
γερμανικής εισβολής.

Συν: Σοβαρή, με στόχο και καλή οργάνωση. Πλην: Χωρίς ιδιαίτερα πετάγματα.
Βαθμολογία=6 1/2

«Πέντε το απόγευμα» της Σαμίρα Μαχμαλμπάφ. Οδοιπορικό στο κατεστραμμένο
Αφγανιστάν. Μια κοπέλα προσπαθεί να ξεφορτωθεί την μπούρκα, ένας ποιητής
διαβάζει Λόρκα και ο πατέρας με τα παιδιά του διασχίζουν την έρημο και θάβουν
όπου να ‘ναι ένα μωρό!

Συν: Ευαισθησία, συγκίνηση, φωτογραφία. Πλην: Δεν είναι μία αλλά… δύο
ταινίες. Βαθμολογία=61/2

«Sharasojyu» της Καβάσε Ναόμι. Μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Σε
ήσυχο χωριό της Ιαπωνίας ένα αγοράκι εξαφανίζεται υπό μυστηριώδεις συνθήκες.

Συν: Υποδειγματική οργάνωση, αυθεντικές ερμηνείες, τολμηρή ματιά. Πλην: Δεν
γίνεται… τίποτα. Βαθμολογία=61/2

«Η πισίνα» του Φρανσουά Οζόν. Αστυνομικό μυστήριο μεταξύ Χάισμιθ και
Άγκαθα Κρίστι. Μεσόκοπη Αγγλίδα συγγραφέας απομονώνεται στο εξοχικό του εκδότη
της – κάπου στη Γαλλία – αλλά η αιφνιδιαστική εισβολή της κόρης του και ένα
πτώμα κοντά στην πισίνα την προσγειώνουν στην πραγματικότητα.

Συν: Η Σάρλοτ Ράμπλινγκ και οι χυμοί της Λουντβίν Σανιέ. Πλην: Βαρετό την
πρώτη ώρα. Βαθμολογία=5

«Καραντίρου» του Έκτορ Μπαμπένκο. Εξέγερση, καταστολή και μακελειό στις
φυλακές «Καραντίρου».

Συν: Το τελευταίο αιματηρό 40λεπτο. Πλην: Φλύαρο και επιτηδευμένα
σκανδαλοθηρικό. Βαθμολογία=5

«Το καφετί κουνελάκι» του Βίνσεντ Γκάλο. Road movie. Πρωταθλητής της
μηχανής διασχίζει τις ΗΠΑ και καταλήγει σε ξενοδοχείο όπου ξανασυναντά την
πρώην σύζυγό του.

Συν: Τρυφερότητα σε μερικές ελάχιστες συναντήσεις. Πλην: Όλα τ’ άλλα.
Βαθμολογία=1

«Εκπλήξεις» εκτός προγράμματος

Στον κατάλογο των καλλιτεχνικών ταινιών του «χειμώνα» πρέπει ακόμα να
προστεθούν και μερικές ξεχωριστές παρουσίες που συμμετείχαν στα παράλληλα
προγράμματα των Καννών:

«Ευτυχισμένα νιάτα» του Μάρκο Τούλιο Τζορντάνα (εξάωρο οδοιπορικό στην
Ιταλία του τελευταίου μισού αιώνα).

«American splendor» των Ρόμπερτ Πουλτσίνι – Σάρι Σπρίνγκερ Μπέρμαν
(σάτιρα των σύγχρονων αμερικανικών ηθών).

«Φιλί ζωής» της Έμιλι Γιανγκ (για την απώλεια του πατέρα και συζύγου).

«Soldados de Salamina» του Νταβίντ Τρουέμπα (μια γυναίκα ψάχνει να βρει
φαντάρο του Εμφυλίου που δεν τόλμησε να εκτελέσει συγγραφέα και οπαδό του
Φράνκο).

«Talaye Sorgh» του Τζαφάρ Παναχί (αισθήματα από το Ιράν σε σενάριο
Αμπάς Κιαροστάμι).

«Las Horas del dia» του Κουβανού Ζαΐμε Ροζάλες (κέρδισε βραβείο
Fipresci, της Διεθνούς Κριτικής).

«Η μάνα» του Ρότζερ Μίτσελ (ο Άγγλος σκηνοθέτης του «Μια βραδιά στο
Νότινγκ Χιλ»).

«Φτερά στο κεφάλι» του Τόμας ντε Τίερ (μια ακόμα έκπληξη από το
Βέλγιο).

«Αναπαράσταση» του πρωτοεμφανιζόμενου Δανού Κριστόφ Μπιέ (επίσης
έπληξη, κέρδισε Camera d’ or, ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος των φετινών Καννών).

Οι δέκα καλύτερες

1. «Dogville» Λαρς φον Τρίερ – Δανία. Θα θορυβήσει

2. «Ελέφαντας» Γκας Βαν Σαντ – ΗΠΑ. Θα συζητηθεί

3. «Η εισβολή των βαρβάρων» Ντενίς Αρκάν – Καναδάς. Θα αρέσει

4. «Uzak» Νουρί Μπίλγκε Σεϊλάν -Τουρκία. Θα ξαφνιάσει

5. «Mystic river» Κλιντ Ίστγουντ – ΗΠΑ. Θα πάει για Όσκαρ

6. «Purple butterfly» Λου Γε – Κίνα. Θα γοητεύσει

7. «Πατέρας και γιος» Αλεξάντερ Σοκούροφ – Ρωσία. Θα συγκινήσει

8. «Οι βαλίτσες του Ταλς Λούπερ» Πίτερ Γκρίναγουέι – Αγγλία. Θα μπερδέψει

9. «Η εποχή του λύκου» Μίκαελ Χάνεκε – Αυστρία. Θα κερδίσει και θα… χάσει

10. «Η μικρή Λιλί» Κλοντ Μιλέρ – Γαλλία. Θα απογοητεύσει