ΜΑΤΙΕΣ Ακρόπολη

Δεν προφτάσαμε να πούμε «αχ, καλώς το το καλοκαιράκι», όλοι εμείς που έχουμε
τα σπίτια μας στη γειτονιά της Ακρόπολης κι αμέσως πιάσαμε το άλλο τροπάρι:
«καλύτερα ήταν τα πράγματα τον χειμώνα!». Τι «τρέχει»; Αυτό που «έτρεχε»
πάντοτε: με τις πρώτες λιακάδες, όλη η Ροβέρτου Γκάλλι, από την Προπυλαίων
ίσαμε το πλακόστρωτο προς τα Προπύλαια, πλημμυρίζει από πούλμαν! Πούλμαν, που
ξεφορτώνουν τουρίστες και με τις μηχανές αναμμένες για δροσιά τούς περιμένουν
πάνω από μια ώρα να κατέβουν από τον Παρθενώνα, για να τους πάνε στα
ξενοδοχεία. Αφού, προηγουμένως, σταθμεύσουν σε τρία τέσσερα μαγαζιά για τα
απαραίτητα ψώνια.

Δεν λέω να μη δουλέψουν οι ιδιοκτήτες των πούλμαν, που, στο κάτω κάτω, ένα
καλοκαίρι έχουν για να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν λέω να μη δουλέψουν και τα
μαγαζιά με τα τουριστικά είδη, που όλο τον χρόνο βαράνε μύγες, ενώ πληρώνουν
νοίκια εκατοντάδων χιλιάδων. Όλοι να δουλέψουν. Και οι ταξιτζήδες και οι
εστιάτορες και οι πάντες. Αλλά να ζήσουμε κι εμείς, βρε αδελφέ! Να μπορούμε να
κυκλοφορήσουμε, να μπορούμε να αναπνέουμε λίγον αέρα κι όχι καυσαέριο, να
μπορούμε να μείνουμε στα σπίτια μας, χωρίς να κλείσουμε τα – με διπλά τζάμια –
παράθυρά μας!..

Πάντως, όλη αυτή η περιοχή, με τους πεζόδρομους, έγινε πολύ ωραία. Η Απ.
Παύλου, κάθε απόγευμα, είναι γεμάτη από παιδιά, που παίζουν, τρέχουν, κάνουν
ποδήλατο, χαίρονται, όπως συνέβαινε στις αλάνες του παλιού καιρού. Δυστυχώς,
όμως, και σ’ αυτούς τους πεζόδρομους, που πληρώσαμε με το αίμα της ψυχής μας,
εξακολουθούν, ιδίως προς την πλευρά της Αγίας Μαρίνας, να κυκλοφορούν
αυτοκίνητα. Διάφοροι «μάγκες» ανεβαίνουν από το Θησείο και χωρίς να δίνουν
λογαριασμό σε κανέναν προχωρούν προς τα πάνω. Μερικοί, μάλιστα, καταλαμβάνουν
μεγάλα τμήματα του πεζόδρομου για να παρκάρουν!

Αλλά το μεγαλύτερο κακό γίνεται με τα μηχανάκια και τις μοτοσυκλέτες.
Κυκλοφορούν δεκάδες, πολλές φορές με ταχύτητα, χωρίς κανείς να τους κάνει
παρατήρηση! Τροχονόμοι δεν υπάρχουν. Εμφανίζονται μόνον όταν πρόκειται να
επισκεφθεί την Ακρόπολη κάποιος ξένος επίσημος. Διαμαρτυρήθηκα στον Καλαντίδη,
διαμαρτυρήθηκε κι αυτός με τη σειρά του στην Τροχαία, αλλά οι διαμαρτυρίες
πέσανε στο νερό και πνίγηκαν.

Με τούτα και με τ’ άλλα, «ο πιο μεγάλος πεζόδρομος της Ευρώπης» είναι ήδη
σαρανταπληγιασμένος: σπασμένα κολονάκια, τρύπες, εξαιτίας κυβόλιθων που έχουν
αποσπασθεί, λάδια μηχανής, κόπρανα σκύλων, κουρέλια. Μα, πότε, επιτέλους, θα
γίνουμε άνθρωποι;