ΜΑΤΙΕΣ Ο Γ. Πηλιχός

Συμπληρώθηκε μία εβδομάδα από τότε που έφυγε οριστικά από κοντά μας ο Γιώργος
Πηλιχός. Την ημέρα της «αναχώρησης» (Πέμπτη) κανένα κανάλι δεν είπε δυο λόγια,
έστω, για τον μεγάλο αυτό δημοσιογράφο. Αν επρόκειτο, όμως, για κάποιον
ανθυποστάρ του τραγουδιού ή για κάποια βεντετίτσα του τηλεοπτικού
σκουπιδοτενεκέ, θα είχε χαλάσει ο κόσμος! Σημάδι, κι αυτό, της κατάντιας
μας…

Ο Πηλιχός ήταν, όντως, μεγάλος δημοσιογράφος. Αλλ’ αυτό, πού να το ξέρουν οι
περισσότεροι από τους νέους δημοσιογράφους, που έχουν πόστα; Ενδιαφέρθηκαν
ποτέ, να μάθουν ποιοι υπήρξαν πριν απ’ αυτούς στο επάγγελμα και έχουν γράψει
ιστορία; Ξέρουν παραπάνω από δέκα ονόματα; Αν τους ρωτήσεις ποιος ήταν ο
Ανδρου-λιδάκης, ο Παλαιολόγος, ο Μαμάκης, ο Δημητριάδης, ο Παπακωνσταντίνου, ο
Μούσης, ο Νίτσος, ο Μελάς, ο Σταματίου, ο Συριώτης, θα σε πάρουν για τρελό…

Πιστεύω ότι ο Πηλιχός υπήρξε ο καλύτερος «πολιτιστικός συντάκτης» των
τελευταίων 50 χρόνων, τουλάχιστον. Το χειρόγραφό του δεν ήταν σπουδαίο. Δεν
χτυπούσε η καρδιά σου, όταν το διάβαζες. Ήταν, όμως, πυκνό σε πληροφορίες.
Γιατί αυτός ο Χαλκιδαίος συντάκτης – κι ας γεννήθηκε στο Κιλκίς – ακόμη και
τις πιο απροσδόκητες ώρες, τις πιο «ακατάλληλες» στιγμές, έκανε ρεπορτάζ. Και
γέμιζε το μυαλό του με «σημειώσεις».

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: είχε πολύ λίγα χρήματα, όπως όλοι, άλλωστε, οι
συνάδελφοι, τη δεκαετία του ’60. Αντί να πηγαίνει, όμως, για φαγητό, το
μεσημέρι, σε μια υπόγεια ταβέρνα, στη Λέκκα ή στη Βουλής, πήγαινε στον
«Φλόκα», στη «Μ. Βρεταννία», στο «Ρωσικόν». «Γιατί το κάνεις αυτό;», τον
ρώτησα κάποτε. «Γιατί ξοδεύεσαι;». Και πήρα την εξής απάντηση: «Στο υπόγειο
της Λέκκα δεν πρόκειται να συναντήσω ποτέ τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι, τον Μίκη,
τον Μινωτή, τον Χορν, την Παξινού κ.λπ., που είναι λαχταριστές πηγές ειδήσεων,
ενώ θα τους βρω, σίγουρα, στα εστιατόρια που συχνάζουν… Βέβαια, αυτό
κοστίζει, αλλά τι να κάνω;».

Ο Πηλιχός, μολονότι μπήκε – πρώτο βήμα – στη δημοσιογραφία από τον Απ.
Μαγγανάρη, «περπάτησε» σ’ αυτήν και θριάμβευσε στα χρόνια του Κώστα Νίτσου.
Μαζί με τον Σταματίου αποτελούσαν ένα «αχτύπητο» δίδυμο στη 2η σελίδα των
«ΝΕΩΝ». Στην παρέα, τότε, και η Μαρία Παπαδοπούλου και ο Κ. Λιναρδάτος και ο
Φρ. Φραντζισκάκις, και ο ακαταπόνητος «επιλοχίας» Φ. Κλεάνθης.

Χίλιες συνεντεύξεις, από ισάριθμες προσωπικότητες στην Ελλάδα και το
εξωτερικό, είχε πάρει ο Πηλιχός. Συνεντεύξεις που πάντοτε έκαναν πάταγο, όπως
η τελευταία του Ελύτη, με τα «Ελεγεία». Παρ’ όλ’ αυτά, ο Γιώργος δεν παρίστανε
τον «κάποιον». Απομονωνόταν στο Πήλιο, μαζί με τη σύντροφό του, έγραφε βιβλία,
άκουγε μουσική – το πάθος του! – και έφτιαχνε κασέτες, με ξεχωριστά τραγούδια,
για τους φίλους του…

Θα τον θυμάμαι. Έδειχνε τζώρας, παράξενος, σνομπ μερικές φορές, αλλά μέσα του
ήταν παιδί. Ένα παιδί που ήθελε να κάνει συνεχώς «σκανταλιές» και να
αιφνιδιάζει τον Κ. Μητρόπουλο, κυρίως λέγοντάς του «αλμυρά» ανέκδοτα, κάθε μέρα!