ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι ανακριτές

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ι. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Προ μηνός, έτυχε να παρακολουθήσω στην τηλεόραση μία συζήτηση, στο πάνελ της
οποίας μετείχε, ελέω δημοσιογραφικής ιδιότητας, και ένας κύριος, που
εμφανίζεται κατά κανόνα με ένα τσιμπούκι. Ο κύριος αυτός εξέφρασε μια στιγμή
τον αποτροπιασμό του για τις εικόνες που εμφάνισε η ιρακινή τηλεόραση, όπου
ανακρίνονταν “αθώα” θύματα, Αμερικανοί στρατιώτες, αιχμάλωτοι πολέμου.
Περιέγραψε με μελανά χρώματα τα συναισθήματα που τον κατείχαν για τον διασυρμό
των φοβισμένων αυτών ανθρώπων.

Θα ήθελα να ρωτήσω αυτόν τον κύριο, που καθισμένος στην άνετη πολυθρόνα του
ασκούσε αυτή την κριτική, αν μπήκε στον κόπο να αισθανθεί τον παλμό και τα
συναισθήματα αυτών των ανακριτών. Αν κατάλαβε ποτέ την πικρία και τον πόνο
αυτών των ανθρώπων, από τον ανήθικο, παράνομο, απάνθρωπο και τελείως
αναιτιολόγητο πόλεμο, με τον οποίο τα ιδιοτελή συμφέροντα των ηγετών της
παγκόσμιας υπερδύναμης οδήγησαν στην καταστροφή και τον όλεθρο την πατρίδα
τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μανάδες, παιδιά, συγγενείς και φίλους, με
τα διαμελισμένα από τις ανήθικες βόμβες κορμιά τους.

Έναν πόλεμο, με τον οποίο η σύγχρονη πολεμική τεχνολογία, ψυχρή, ανελέητη, με
την απόλυτη υπεροχή της έθετε σ’ έναν δοκιμαζόμενο λαό το δίλημμα της
ταπείνωσης ή του θανάτου. Θα ήθελα να ρωτήσω αυτόν τον κύριο, αν κατάλαβε την
περηφάνια αυτών των ανθρώπων, που μέσα από την απόγνωση, όπως ανάβλυζε από τη
γνώση της επικείμενης φυσικής τους εξόντωσης, ήθελαν να δείξουν στον κόσμο ότι
αγωνιζόμενοι για την πατρίδα τους κατάφεραν, έστω και αυτό το μηδαμινό, να
συλλάβουν έστω και μερικούς από τους επίδοξους κατακτητές τους. Να δείξουν ότι
και αυτοί μπορούν να παίξουν τον ρόλο του Δαβίδ μπροστά στον ανίκητο Γολιάθ.

Νομίζω, ότι η εποχή των ιπποτών της Στρογγύλης Τραπέζης έχει περάσει στο
παρελθόν. Μπροστά στη βαρβαρότητα και τη φρίκη που σκορπά η συντριπτική –
ελπίζω και εύχομαι όχι για πολύ – πολεμική υπεροπλία της υπερδύναμης και τα
σκοτεινά σχέδια που επωάζονται στα διεστραμμένα μυαλά της ηγετικής της ομάδας,
οι συναισθηματισμοί, χωρίς καμιά λέξη συμπάθειας για τα αθώα θύματα του
πολέμου, είναι εκτός τόπου και χρόνου».

Ο Γ. Κουτσογεωργάκης, Μάρνη 19, Αθήνα, γράφει:

«Τα μπλα-μπλα των Αμερικανών για τις σφαγές των αμάχων μεγάλων και παιδιών
καθώς και την εκτέλεση, καθαρή εκτέλεση, των δημοσιογράφων στη Βαγδάτη, μου
έφεραν στη μνήμη τη ρήση του Γκαίτε: “Θέλεις να κρύψεις την αλήθεια; Πνίξ’ την
με λέξεις”.

Τα μπλα-μπλα των Αμερικανών σφαγέων αυτή την έννοια είχαν».