|
|
|
«Δεν αισθάνομαι ότι κάνω κάτι διαφορετικό από τους άλλους», λέει ο Γιάννης Κότσιρας όταν τον ρωτάμε πώς κρατάει τις εσωτερικές του ισορροπίες. «Απλά ασχολούμαι με τη μουσική μου, απο το πρωί ώς το βράδυ»
|
Έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας, λένε μερικοί. Ναι αλλά και τή φωνή, λένε
μερικοί άλλοι (που σε ένα συντριπτικό ποσοστό εκπροσωπούν το ωραίο φύλο). Ό,τι
και να είναι, το σεμνό, συμπαθητικό «παιδί» που στα μέσα του ’90 έκανε την
είσοδό του στην ελληνική δισκογραφία, με τραγούδια όπως η «Αλεξάνδρεια» και το
«Λέει, λέει, λέει», φαίνεται ότι είναι πιο σκληρό καρύδι απ’ ό,τι αφήνει να
φανεί η ήρεμη, γεμάτη πραότητα, ματιά του. Και το λέμε αυτό έχοντας τα
δεδομένα στα χέρια μας: ο χώρος του τραγουδιού σήμερα – ιδίως σήμερα –
επιβραβεύει μόνον όσους έχουν την ικανότητα να τριπλάρουν σωστά και ο Κότσιρας
(μέχρι στιγμής τουλάχιστον) αποδεικνύεται εξαιρετικά προπονημένος «άσος» στους
μεγάλους αγώνες.
Αν προσέξει κανείς τον δρόμο του όλα αυτά τα χρόνια, βλέπει ένα σταθερό, ώριμο
τρόπο στην αντιμετώπιση της δουλειάς του, μια ισορροπημένη στάση απέναντι στα
μέσα ενημέρωσης, μια ιδιαίτερα ψύχραιμη αντιμετώπιση τής όλο και πιο έκδηλης
αγάπης των θαυμαστριών του. Και μια πολύ προσεχτική διατύπωση όταν απαντάει σε
συγκεκριμένες επιθέσεις εναντίον του. Όχι, η ψυχραιμία του φαίνεται να μην τον
αφήνει εύκολα. Ούτε αυτή η πραότητα που τόσο πολύ του αρέσει να επιδεικνύει
στις φωτογραφίες του. Ένα τέτοιο προφίλ, καλού, γλυκού και ισορροπημένου
«παιδιού», φαίνεται το έχει ανάγκη η εποχή. Κι όπως όλα δείχνουν – διπλοί
πλατινένιοι, χρυσοί κ.λπ. – όταν το βρει, ξέρει να το επιβραβεύει.
Στη συζήτηση πάντως που είχαμε τελευταία, με αφορμή την κυκλοφορία του
τελευταίου του CD «Ξύλινο Αλογάκι» (ΕΜΙ) σε μουσική Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και
στίχους Ισαάκ Σούση, βρήκαμε τον ίδιο ψύχραιμο Κότσιρα που είχαμε δει και πριν
από δύο χρόνια, πολύ πριν μπουν στη ζωή του τα διπλά πλατινένια και στη δική
μας ραδιοφωνική καθημερινότητα «βροχή» από κομμάτια όπως το «Έτσι κι αλλιώς»
(από το λάιβ του).
«Το δουλέψαμε πάρα πολύ το CD. Σταθήκαμε στις λεπτομέρειες, σταθήκαμε στη
συνολική αίσθηση που θέλαμε να βγάλει, δεν αφήσαμε τίποτα στην τύχη». Τέλεια η
συνεργασία, λέει. Κι εκείνος τυχερός που γνώρισε αυτούς τους δύο ανθρώπους: «Ο
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας είναι από τους μουσικούς που θαύμαζα εδώ και χρόνια. Όσο
για τον Ισαάκ; Τι να πω για τον Ισαάκ… ένας σπάνιος άνθρωπος, βαθιά
καλλιεργημένος, συναισθηματικός».
Θυμάμαι έλεγες περίπου τα ίδια και για το ζεύγος Ρεμπούτσικα –
Καλαντζόπουλου. Τι συμβαίνει αλήθεια και εκεί που όλα είναι μέλι γάλα,
στραβώνουν; (αναφέρομαι στις πρόσφατες κάπως πικρές δηλώσεις για τη στάση του
Γιάννη Κότσιρα, από τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο).
«Παρ’ ότι δεν μου αρέσει να απαντάω σε τέτοια, θα σου πω το εξής. Ο Παναγιώτης
και η Ευανθία είναι κουμπάροι μου και τους αγαπώ πολύ. Ειλικρινά, αισθάνομαι
ότι ανήκουν στην προσωπική μου ζωή, γι’ αυτό δεν συνεχίζω».
Υπεράνω;
«Όχι. Έτσι νιώθω. Και είμαι σίγουρος ότι αύριο όλα θα αλλάξουν».
Υπάρχει πάντως ένα κλίμα τελευταία που λέει ότι οι τραγουδιστές ευθύνονται
περισσότερο για την κατάσταση που έφτασαν τα πράγματα σήμερα. Ότι εσείς
σέρνετε πλέον το άρμα του τραγουδιού, κι αυτό έχει φέρει τα πάνω κάτω στην
ποιότητα..
«Αυτό είναι κάτι που το καθορίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εγώ προσωπικά
αντιδρώ τελείως διαφορετικά – δεν το λέω απλώς, το δείχνω καθημερινά με τη
στάση μου. Από κει και πέρα το πώς αντιμετωπίζουν τα ΜΜΕ τους δημιουργούς,
είναι μια άλλη ιστορία».
Είναι και θέμα δισκογραφικών εταιρειών όμως…
«Εντάξει. Οι εταιρείες είναι εμπορικές επιχειρήσεις. Πάντως εγώ έχω άλλη
πολιτική στη δουλειά μου. Βγαίνω μπροστά με όλη την ομάδα που έκανε τη δουλειά».
Η καλή δουλειά αναγνωρίζεται
Τελευταία υπάρχει μια ανασφάλεια στον χώρο σου. Τα πράγματα δεν πάνε
καλά…
«Το ότι η δισκογραφία δεν πάει καλά, το ξέρουμε όλοι. Όμως όταν κάποιος κάνει
καλή δουλειά νομίζω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωριστεί. Κατά τη
γνώμη μου, τρεις είναι οι παράγοντες που συντελούν σ’ αυτή την κρίση: οι ίδιες
οι δισκογραφικές εταιρείες που έχουν ρίξει το βάρος τους σε όλα αυτά που
ακούμε τελευταία, το κράτος που αφήνει ανεξέλεγκτη την πειρατεία και εμείς οι
ίδιοι που δεν σκεφτόμαστε τι δίνουμε στον κόσμο. Το τραγούδι είναι
επικοινωνία. Αν χάσεις την επαφή σου μ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, μέσα
σου, τότε πάει περίπατο η επαφή με τον κόσμο».
Βέβαια εσύ ειδικά δεν έχεις λόγους να μην είσαι αισιόδοξος…
Γιατί; Δεν πρέπει να κοιτάζω τι συμβαίνει πέρα από τη μύτη μου; Απλά έχω
βαρεθεί αυτή την γκρίνια κι αυτή την καχυποψία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί
τόση καχυποψία απέναντι στους δημιουργούς, στους τραγουδιστές, στο τραγούδι
γενικότερα. Είναι σα να φτιάχνουμε κάτι και μετά να θέλουμε να το γκρεμίσουμε.
Εντάξει υπάρχουν κάποια προβληματάκια. Αλλά φτάνει πια με τη μιζέρια. Ας δούμε
όλοι πώς να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας και ας αφήσουμε τα σχόλια…».
