Δρόμοι

Ένας άνθρωπος…

… που άλλοτε είχε υπάρξει διάσημος, βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο ενός
νεοϋορκέζικου ξενοδοχείου, όπου κατοικούσε από καιρό. Θα μπορούσε να ήταν η
πρώτη ή η τελευταία σκηνή από ένα θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Ήταν η
τελευταία πράξη από το έργο που προσπάθησε να παίξει σχεδόν εβδομήντα δύο
χρόνια – την ίδια του τη ζωή. Πριν από είκοσι χρόνια, ο Τένεσι Ουίλιαμς
πέθαινε μόνος σε ένα ταπεινό ξενοδοχείο. Από το πιοτό, από τα ναρκωτικά, από
την πλήξη. Ήταν ένας συγγραφέας που τον είχαν λατρέψει, αλλά και που τον είχαν
σύρει στη λάσπη επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, οι πουριτανοί της δεκαετίας του
1950. Το βέβαιο είναι πως έφυγε μόνος, σε μια Αμερική που δεν σκοτιζόταν
ιδιαίτερα για τους ανθρώπους που παύουν κάποτε να «φέρνουν» λεφτά.

Τη δόξα…

… που ωστόσο ποτέ δεν του έκανε πιο εύκολη τη ζωή, ο Τένεσι την είχε
γνωρίσει καλά. Έφτασε ξαφνικά, μόλις είχε κλείσει τα τριάντα πέντε του χρόνια,
σε ένα θέατρο του Μπρόντγουεϊ όπου έπαιζε το «Γυάλινο κόσμο», το πιο
αυτοβιογραφικό του έργο – η Αμάντα είναι η μάνα του και η Λόρα η πολυαγαπημένη
του αδελφή Ρόζα, που πέρασε τη ζωή της στα ψυχιατρεία, όπου της έκαναν
λοβοτομή. Οι κριτικοί και το κοινό τον υποδέχτηκαν θριαμβευτικά. Δυο χρόνια
αργότερα, πάλι στο Μπρόντγουεϊ, παίχτηκε το «Λεωφορείο ο πόθος». Ο σκηνοθέτης
ήταν ο Ηλίας Καζάν και τον ήρωα ενσάρκωνε ένας νεαρός ηθοποιός του Άκτορς
Στούντιο. Λεγόταν Μάρλον Μπράντο.

Στο μυθιστόρημα…

… «Μια γυναίκα που την έλεγαν Μωυσή», με στεγνό, όχι συναισθηματικό, αλλά
τρυφερό ύφος, ο συγγραφέας περιγράφει τον κόσμο που ζει, έναν κόσμο γεμάτο
ναυάγια. Το σκηνικό δεν είναι πια ο Νότος των παιδικών του χρόνων, που
σημάδεψε όλο του το έργο, αλλά η μεγάλη Βαβυλώνα του εικοστού αιώνα, η Νέα
Υόρκη, γοητευτική και ανελέητη, θανάσιμη για εκείνους που δεν μπορούν παρά να
σέρνουν την απόγνωσή τους στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, ανάμεσα σε δυο ποτήρια ή σε
δυο δόσεις. «Μετά τον θάνατο του Ουίτμαν, είναι για μένα ο μεγαλύτερος ποιητής
της Αμερικής», είχε γράψει γι’ αυτόν η Φρανσουάζ Σαγκάν. «Ο συγγραφέας που οι
πουριτανοί μίσησαν περισσότερο από όλους τους άλλους».

Στο Παρίσι…

…όταν η Φρανσουάζ Σαγκάν μετέφραζε το «Γλυκό πουλί της νιότης», την
επισκέφθηκε ο Τένεσι Ουίλιαμς. Όταν έγραψε αργότερα γι’ αυτή τη συνάντηση, η
Γαλλίδα συγγραφέας μπόρεσε να κλείσει μέσα σε μερικές φράσεις όλη την τραγική
ύπαρξη αυτού του ανθρώπου. Τον είχε ρωτήσει τότε μήπως αισθανόταν προδομένος
από τη γαλλική μετάφραση. «”Όχι, γλυκιά μου, αισθάνομαι αγαπημένος. Δεν
υπάρχει καλύτερο: αγαπημένος”. Και με φίλησε, άλλη μια φορά, πριν κρυφτεί πίσω
από ένα ποτήρι με πιοτό που περνούσε μπροστά από τα μάτια του».