Είναι κάτι παιδιά…

Αιμιλία Βάλβη, Ελένη Γεωργοπούλου, Δήμητρα Λαρεντζάκη. Η δραματική σχολή του
Γιώργου Κιμούλη – αποφοίτησαν το 1999 – είναι η «κοιτίδα» τους. Αποφάσισαν να
κάνουν μια δική τους θεατρική δουλειά – καταρχάς τίποτα το ιδιαίτερο, «άλλη
μια ομάδα στις δεκάδες υπάρχουσες» – και ίδρυσαν τη θεατρική εταιρεία «Πόλις».
Η Αιμιλία Βάλβη, Συριανή με χιώτικες ρίζες, «κατηύθυνε», υποθέτω, την ομάδα
προς το νησί της και για έδρα της ομάδας επελέγη η Ερμούπολη. Βρήκαν κείμενα
δυο διαπρεπών τέκνων της Σύρου, του Βικέλα και του Ροΐδη, η Αιμιλία Βάλβη τα
«συνέδεσε» έτσι ώστε να «φωτίζουν» την πορεία των προσφύγων από την καταστροφή
της Χίου που βρήκαν καταφύγιο στη Σύρα και της «εμφύτευσαν» τον πολιτισμό τους
και, στη συνέχεια, την πορεία της Σύρας στον 19ο αιώνα και την παράστασή τους,
που σκηνοθέτησε η Ελένη Γεωργοπούλου και στην οποία παίζουν τρία κορίτσια – η
Αιμιλία Βάλβη, η Ρηνιώ Κυριαζή και η Στέλλα Ράπτη – την έδειξαν με τον τίτλο
«Ούτος είναι ο αστήρ μου», το καλοκαίρι στο νησί και την παρουσιάζουν τώρα και
στην Αθήνα, στον Κάτω Χώρο του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» του Βαγγέλη
Θεοδωρόπουλου. Την είδα. Ένα ποίημα στα λευκά, με τα τρία λευκοντυμένα
κορίτσια και με μια αιώρα μόνο στη σκηνή – μια αιώρα που μεταμορφώνεται σε
σκηνικό πολυεπίπεδο. Και ένιωσα τόση ευφορία – ένα καθαρτήριο λουτρό, μια ώρα
φωτεινή! Αν αγαπούσα το θέατρο και δεν είχα δει την παράσταση θα έτρεχα να τη
δω ώς την Κυριακή των Βαΐων.