γιατί… λέμε «Βράσε ρύζι»;

Στη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ένα ελληνικό τάγμα που είχε
προχωρήσει πολεμώντας μέσα στο έδαφος της Βουλγαρίας, είχε αποκοπεί από το
υπόλοιπο σώμα. Οι στρατιώτες όμως πολεμούσαν θαρραλέα και ολοένα προχωρούσαν.
Για το μόνο πράγμα που παραπονιούνταν, ήταν η τροφή. Γιατί στη γρήγορη
προέλασή τους δεν πήραν τίποτα άλλο μαζί τους, εκτός από μερικά σακιά ρύζι.
Έτσι λοιπόν, πρωί μεσημέρι και βράδυ έτρωγαν έναν άνοστο λαπά, χωρίς αλάτι και
βούτυρο. Κάποτε όμως μπήκαν σε ένα χωριό, στο Λάμποβο. Και έβγαλαν το άχτι
τους. Πεινασμένοι καθώς ήταν, έπεσαν στα κοτέτσια του χωριού και δεν άφησαν
κότα για κότα. Φυσικά, γύρισαν αμέσως στο τάγμα τους για να τις μαγειρέψουν.
Μάγειρας του τάγματος ήταν ο φαντάρος Μανώλης Αναπλιώτης, που αμέσως ετοίμασε
το καζάνι. Όμως, την πιο… κρίσιμη στιγμή – σύμφωνα με τα όσα γράφει ο
συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και
Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – στάθηκαν άτυχοι. Ενώ
ετοιμάζονταν να σφάξουν τις ξένες κότες, εμφανίστηκε ο διοικητής τους,
ταγματάρχης Αγγελάκης, που έγινε έξω φρενών και τους ζήτησε να τις επιστρέψουν
αμέσως. Όταν οι στρατιώτες του τον ρώτησαν τι θα φάνε, εκείνος γύρισε στον
μάγειρα και τον πρόσταξε: «Βράσε ρύζι, Μανώλη».