ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ποδόσφαιρο

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Στέφανος Νάκος, Αράτου 10, Κιάτο, γράφει:

«Σε ηλικία 14 ετών, το έτος 1946, κατέβηκα στα Γιάννινα από ένα πολύ μικρό
ακριτικό χωριό της Κόνιτσας. Εκεί γνώρισα και τα πρώτα “σκιρτήματα” του
ποδοσφαίρου. Η πόλη, τότε, των Ιωαννίνων είχε δύο ποδοσφαιρικές ομάδες,
μεγάλες για την εποχή, τον ΑΒΕΡΩΦ και τον ΑΤΡΟΜΗΤΟ. Όταν επρόκειτο να
συναντηθούν αυτές οι 2 ομάδες, οι προετοιμασίες όλη την εβδομάδα ήταν
πυρετώδεις. Το γεγονός μέγιστο. Ο πυρετός και οι προβλέψεις για το αποτέλεσμα
έδιναν και έπαιρναν. Όλη η Ήπειρος ζούσε με την προσμονή αυτού του μεγάλου
αθλητικού γεγονότος. Αξέχαστη εποχή, κ. Παπαδόπουλε. Οι ποδοσφαιριστές
αγωνίζονταν για τη φανέλα που φορούσαν. Χαρακτηριστικό της αγάπης τους για την
ομάδα ήταν το εξής φαινόμενο: Δύο μεγάλοι παίκτες, οι αδελφοί Παπαδημητρίου, ο
ένας σέντερ φορ έπαιζε στον ΑΒΕΡΩΦ, ο άλλος, ο επονομαζόμενος Μαλτέζος,
τερματοφύλακας, αγωνιζόταν στον ΑΤΡΟΜΗΤΟ. Όταν ο φορ έβαζε γκολ στον αδελφό
του, του έκανε και τις σχετικές χειρονομίες, τότε ο τερματοφύλακας κυνηγούσε
τον αδελφό του στο γήπεδο να του ανταποδώσει τα δέοντα. Το θέαμα υπέροχο! Οι
ιθύνοντες τότε των σωματείων, παλιοί ποδοσφαιριστές, αν ενθυμούμαι καλά ο
Λάμαρης και ο Καραμπουίκης, επαγγελματίες, ράφτης ο ένας κουρέας ο άλλος,
συγκέντρωναν μετά το τέλος του αγώνα τα δίχτυα, τις μπάλες και τα ρούχα των
παικτών. Τα μαγαζιά τους ήταν ο τόπος συγκέντρωσης. Εκεί προετοιμάζονταν οι
συνθέσεις κ.λπ.

Τότε έγινα κι εγώ φίλος του ποδοσφαίρου.

Αυτήν τη δεκαετία του 1940 έγινα και οπαδός της ομάδας των Αθηνών, του
Πανιωνίου. Θυμάμαι μια εποχή στην Εθνική μας αγωνιζόταν όλη η επίθεση από τον
Πανιώνιο, Σκορδίλης – Τσιολιάς – Χάιτας κ.λπ. Θυμάμαι, κ. Παπαδόπουλε, τον
τερματοφύλακα Πεντζαρόπουλο, τον ήρωα του ΤΑΜΠΕΡΕ, όπως τον αποκαλούσαν για
την ηρωική του εμφάνιση με την Εθνική μας τότε. Περιζήτητος από πολλές
ελληνικές και ξένες ομάδες. Ο Πεντζαρόπουλος δεν μπορούσε να διανοηθεί τέτοια
προδοσία, να εγκαταλείψει την ομάδα του. Πώς να ξεχάσω την προσφορά του
Πανιωνίου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που το φυτώριο της ομάδας αυτής έβγαλε
τρανταχτά ονόματα; Νεστορίδης – Παπουλίδης – Σαραβάκος, πατέρας και γιος,
Ιντζόγλου και τόσοι άλλοι. Οι εποχές όμως άλλαξαν. Όπως όλη η κοινωνία, έτσι
και το ποδόσφαιρο έγινε συναλλαγή. Τα ποδοσφαιρικά μου αισθήματα λειτουργούν
και λαχταρώ κι εγώ, όπως συχνά έχω διαβάσει αισθάνεστε κι εσείς, για τη μεγάλη
ομάδα ΑΕΚ του Μαρόπουλου, του Δελαβίνια και τόσων άλλων. Όμως, κ. Παπαδόπουλε,
θλίβομαι κι εγώ, όπως όλοι οι φίλαθλοι, με την σημερινή κατάντια. Παράγκες και
νονοί της νύχτας διευθύνουν τις τύχες του βασιλιά του αθλήματος. Οι υπεύθυνοι
και οι διοικούντες αυτόν τον τόπο έχουν χρέος να απαλλάξουν το ποδόσφαιρο από
ανεύθυνους τυχοδιώκτες. Τους ικετεύουμε».