Κλειστά στόματα και… τρόμος

Στην εγκυμοσύνη της εξήντλησε την… ανθρωπιά της η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς

Την ώρα που δεκάδες πτώματα αμάχων μακελεύονται από τους Χάνιμπαλ Λέκτορ
της… πεφωτισμένης αμερικανο-βρετανικής συμμαχίας, αρκετοί βραβευμένοι με τα
Όσκαρ έξυναν το…. μαλλί τους. Ας πούμε η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς εξάντλησε τον
ανθρωπισμό της μιλώντας για την εγκυμοσύνη της και η Νικόλ Κίντμαν περιόρισε
τον άκρατο ενθουσιασμό της για το πρώτο της Όσκαρ, ψιθυρίζοντας κάτι για τους
«παράδοξους καιρούς μας». Ο δε μέγας Μάρτιν Σκορσέζε δεν άνοιξε το στόμα του
(προφανώς του ήρθε ταμπλάς από την πανωλεθρία που υπέστησαν και οι 12
υποψηφιότητες για τις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης». Καλά να πάθει!).

Μικρή, πλην εμφανής διαμαρτυρία στο (εναπομείναν) κόκκινο χαλί της εισόδου: ο Άντι Σέρκις (του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών») με μίνι πλακάτ «Όχι πόλεμο για το πετρέλαιο»

Μοναδικοί «επιζώντες» ο ντοκιμαντερίστας Μάικλ Μουρ που εξαπέλυσε μπόλικους
Κρουζ εναντίον Μπους, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ που τήρησε μια στοιχειώδη δημοκρατική
στάση και ο Έντριαν Μπρόντι, ο πρωταγωνιστής του «Πιανίστα», που στο τέλος
τόλμησε να ψιθυρίσει κι αυτός: «Αν κάτι αντιλήφθηκα από την εμπειρία μου στον
“Πιανίστα” είναι πίκρα και απανθρωπιά για όσους βιώνουν τον πόλεμο, είτε
πιστεύουν στον Θεό είτε στον Αλλάχ».

Η αιτία αυτής της συνωμοσίας σιωπής είναι το κυνήγι μαγισσών. Ό,τι
δηλαδή συνέβη στο Χόλιγουντ από το τέλος της δεκαετίας του ’40. Όπου η
Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών «εξαφάνισε» κάθε δημοκρατικό στοιχείο από
το show business. Όποιος αστήρ ή ακόμα και ανθυποαστήρ του συστήματος τολμήσει
να ορθώσει το ανάστημά του, αποβάλλεται και εξοντώνεται. Ούτε δουλειά, ούτε
λεφτά, ούτε δημοσιότητα. «Η σιωπή είναι χρυσός»!

Μάικλ Μουρ

Μόνος εναντίον όλων

Εναντίον της αμερικανικής οπλολαγνίας και «βιαιολαγνίας» ξεσπάθωσε στο ντοκιμαντέρ του «Ακήρυκτος πόλεμος» ο Μάικλ Μουρ. Εναντίον του Μπους και των «πλαστών επιχειρημάτων του» στην τελετή των Όσκαρ

Ένας απίστευτος, ευτραφής και στρατευμένος ντοκιμαντερίστας με το όνομα Μάικλ
Μούρ – ο δικαιότερος θριαμβευτής στα Όσκαρ της κατηγορίας του για τον κεραυνό
που εξαπέλυσε με τον «Ακήρυκτο πόλεμο» εναντίον της ακατάσχετης οπλολαγνίας
και «βιαιολαγνίας» από το οποίο υποφέρουν όλοι σχεδόν οι συμαπτριώτες του –
ξελάσπωσε τη χαμένη τιμή της κινηματογραφικής αφρόκρεμας του Χόλιγουντ.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο δεν χαρίστηκε σε κανέναν και σε τίποτα: «Οι
συνάδελφοί μου ντοκιμαντερίστες κι εγώ αγαπάμε το ντοκιμαντέρ και όχι την
πλαστότητα της μυθοπλασίας, διότι ζούμε σε πλαστούς καιρούς. Τα εκλογικά
αποτελέσματα ήταν πλαστά και η εκλογή του προέδρου ήταν το ίδιο πλαστή.
Αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε σ’ έναν πλαστό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται για
πλαστούς λόγους. Είμαστε εναντίον αυτού του πολέμου, κύριε Μπους. Ντροπή σας
κύριε Μπους»!

Τι επακολούθησε; Όχι φυσικά ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Αλλά γιούχα και
σφυρίγματα. Αναμενόμενο. Όμως κι εμείς οι αιωνίως… ειρηνιστές και δημοκράτες
να μη χαιρόμαστε. Τα πλήθη των Ελλήνων σινεφίλ (που παρουσίασε σε αβάν πρεμιέρ
για τους φίλους του το Cine Club της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ») υποδέχτηκαν την
αποκαλυπτική του ταινία «Bowling for Columbine» («Ακήρυκτος πόλεμος») με
την… πλάτη.

Το χειρότερο; Σας το μεταφέρω όπως ακριβώς μου το… μετέφερε στέλεχος της
ελληνικής εταιρείας που διανέμει εδώ την ταινία: «Προσκαλέσαμε όλους τους
πολιτικούς συντάκτες όλων των εντύπων και των ηλεκτρονικών μέσων για να δουν
μια ταινία που αναφέρεται στην πολιτική και την κοινωνική πραγματικότητα στις
ΗΠΑ. Αποτέλεσμα; Σχεδόν κανείς»!

Το ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ αποκαλύπτει με στοιχεία πως σχεδόν όλοι οι
Αμερικανοί πολίτες είναι ιδιοκτήτες πυροβόλων όπλων και πως ετησίως στις ΗΠΑ
δολοφονούνται 11.500 θύματα, αριθμός υπερτριπλάσιος από το τρομοκρατικό
χτύπημα στις 11 Σεπτεμβρίου. Ακόμα, πως ο αμερικανικός λαός είναι κυτταρικά
προσκολλημένος στη βία, γιατί εκ παραδόσεως έχουν συνηθίσει να λύνουν τις
διαφορές τους με τα όπλα. Και πως τέλος – το χειρότερο – τα media έχουν
εξαπολύσει από παλιά μια απίστευτη προπαγάνδα φοβίας και τρόμου. «Τους
απειλούν από την τηλεόραση ακόμα και με επελάσεις θανατηφόρων μελισσών που θα
καταφθάσουν στο Μανχάταν κατά γιγαντιαία… κοπάδια. Το μοτίβο που κυριαρχεί
και που έχει επιβληθεί σαν μια τεραστίων διαστάσεων washing machine
(πλυντήριο) είναι terror and consume (Τρόμος και κατανάλωση)».

Ο μοναχικός αυτός καβαλάρης, είναι και συγγραφέας ενός πυροβολικού…
βιβλίου που φέρει τον τίτλο «Stupid White man» («Ανόητε Λευκέ»). Η έκδοσή του
είχε μπλοκαριστεί από τον εκδότη και στη συνέχεια ξεμπλοκαρίστηκε από χιλιάδες
υπαλήλους… βιβλιοθηκών που διαμαρτυρήθηκαν στον εκδότη μέσω ηλεκτρονικών
μηνυμάτων. Η κυκλοφορία του αποδείχτηκε θρίαμβος αφού επί σειρά μηνών είχε
εγκατασταθεί στις πρώτες θέσεις του best seller. Ανάμεσα στ’ άλλα περιγράφει
διεξοδικά το εκλογικο-δικαστικό πραξικόπημα στη Φλόριδα (όπου το δικαστήριο
διέκοψε την καταμέτρηση από την οποία ο Γκορ θα έβγαινε νικητής). Επίσης
αναφέρει μια άκρως αποκαλυπτική λεπτομέρεια για τη φιλο-χιτλερική σχέση της
οικογένειας Μπους. Αρκετοί αξιωματούχοι του Γ’ Ράιχ κατέθεταν τεράστια ποσά
στην τράπεζα του παππού Μπους, προφανώς για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους σε
περίπτωση κατάρρευσης του ναζιστικού καθεστώτος.

Το σκάνδαλο αποκαλύφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 από δημοσίευμα της
«New York Times». Η τράπεζα κατασχέθηκε αλλά ο παππούς αποζημιώθηκε με το
ευτελές ποσόν του… 1, 5 δισ. δολαρίων!

Βραβεία με πολιτικό περιεχόμενο

«Πίκρα και απανθρωπιά για όσους βιώνουν τον πόλεμο», ήταν εκείνο που αντιλήφθηκε -και το είπε- ο Έντριαν Μπρόντι, πρωταγωνιστής του «Πιανίστα»

Παραπλήσιας σημασίας με την «άκρα του τάφου σιωπή» ήταν και το πολιτικό
περιεχόμενο των Όσκαρ. Διότι είναι βέβαιο, αν οι πρωταγωνιστές και τα θύματα
πολέμου στον «Πιανίστα» ήταν Τσιγγάνοι, Έλληνες ή Σέρβοι, ο Πολάνσκι θα
έβλεπε… πόρτα. Και ακόμα είναι βέβαιο πως αν ο Αγγελόπουλος σκηνοθετούσε
έναν άλλο… πιανίστα για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης θα ήταν σίγουρος
τροπαιοφόρος του Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής. Η απροκάλυπτη αυτή
πολιτική μονομέρεια δικαιώνει μεγαλοπρεπώς τους πιο φανατικούς κύκλους τους
διεθνούς αντισημιτισμού. Γιατί και ο κλητήρας της αίθουσας Kodak theatre
γνωρίζει πως ο «Πιανίστας» είναι ό,τι πιο μέτριο και καλλιτεχνικά ασήμαντο
έχει υπογράψει ο Πολάνσκι μέχρι τώρα. Και ακόμα ξέρει πως για τα δύο
αριστουργήματά του – «Το μωρό της Ρόζμαρι» και «Τσάινατάουν» -περιφρονήθηκε
όχι φυσικά για την καλλιτεχνική τους προσφορά, αλλά για τις σεξουαλικές του
προτιμήσεις προς τις μικρές και ανήλικες. Επομένως ο διακαής πουριτανισμός που
στο American cinema συμπλέει και διασταυρώνεται με την ακατάσχετη βία,
παραμερίστηκε εντελώς χάριν των ορέξεων και των επιταγών του εβραϊκού λόμπι!
Και συνέβη τούτο το εφιαλτικό. Την ώρα που οι ρουκέτες της συμμορίας
κατακρεουργούσαν γέροντες και γυναικόπαιδα, το show business βράβευε τη μνήμη
των προγόνων του αρχιχασάπη Αριέλ Σαρόν.

Τα Όσκαρ

«Σικάγο»: 6 (Ταινίας, Β’ Γυναικείου, Ήχου, Κοστουμιών, Μοντάζ,
Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης)

«Πιανίστας»: 3 (Σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού, Διασκευασμένου σεναρίου)

«Φρίντα»: 2 (Μουσικής, Μακιγιάζ)

«Άρχοντας των δαχτυλιδιών»: 2 (Οπτικά εφέ, Μοντάζ ήχου)

Οι νικητές

Ρομάν Πολάνσκι: Σκηνοθεσίας («Πιανίστας»)

Νικόλ Κίντμαν: Α’ Γυναικείου («Ώρες»)

Έντριαν Μπρόντι: Α’ Ανδρικού («Πιανίστας»)

Κάθριν Ζέτα Τζόουνς: Β’ Γυναικείου («Σικάγο»)

Κρις Κούπερ: Β’ Ανδρικού («Adaptation»)

Μάικλ Μουρ: Ντοκιμαντέρ («Ακήρυκτος πόλεμος»)

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Σεναρίου («Μίλα της»)

Ρόλαντ Χάργουντ: Διασκευασμένου σεναρίου («Πιανίστας»)

Καρολάιν Λινκ: Ξενόγλωσσης ταινίας («Πουθενά στην Αφρική»)

Κόνραντ Χολ: Φωτογραφίας («Ο δρόμος της απώλειας»)

Έμινεμ: Τραγουδιού («8 Mile»)

Έλιοτ Γκόντενθαλ: Μουσικής («Φρίντα»)

Κινούμενων σχεδίων: Χαγιάο Μιγιαζάκι («Spirited away»)

Μα τόση σιωπή;

Σούζαν Σάραντον: Κατά την είσοδό της αρκέστηκε στο σήμα της ειρήνης

Τιμ Ρόμπινς: Το ίδιο

Ντένζελ Ουάσινγκτον: Σχεδόν τίποτα

Ντάστιν Χόφμαν: Το ίδιο

Νικόλ Κίντμαν: «Ζούμε σε παράδοξους καιρούς»

Κρις Κούπερ: Περίπου τίποτα

Κάθριν Ζέτα Τζόουνς: Μίλησε για την… εγκυμοσύνη της

Πίτερ Ο’ Τουλ (τιμώμενος για το έργο του): Άλλα αντί άλλων

Οι απόντες… με νόημα

Άκι Καουρισμάκι (υποψήφιος για ξενόγλωσση): Τήρησε την υπόσχεσή του και
δεν πήγε λόγω Ιράκ

Ζανγκ Γίμου (υποψήφιος για ξενόγλωσση): Το ίδιο

Πολ Νιούμαν (υποψήφιος β’ ανδρικού): Αδιόρθωτος ειρηνιστής

Έμινεμ: Μπράβο του

Ρομάν Πολάνσκι: Όχι λόγω πολέμου, αλλά επειδή εκκρεμούν μηνύσεις για
αποπλανήσεις ανήλικων θηλυκών!