ΜΑΤΙΕΣ Θεοδωράκης

Γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης, από αλλεπάλληλα δημοσιεύματα,
ότι, κάθε Σάββατο, συναντώ, εδώ και καιρό, τον Μίκη Θεοδωράκη, στο σπίτι του,
στου Φιλοπάππου. Στην παρέα είναι άλλοι τρεις φίλοι, από παλιά. Ο Αδαμ.
Πεπελάσης, ο Δημ. Καραχάλιος, από τα πρώτα στελέχη των «Λαμπράκηδων», και ο
Σάκης Τόδουλος, «αρχαίος» Εδαΐτης.

Συναντηθήκαμε, οι πέντε, και προχθές. Μιλήσαμε, επί μακρόν, για την
εγκληματική δράση του Μπους, στο Ιράκ, για την παγκόσμια εξέγερση κατά της
εισβολής, αλλά και για το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην πρόσφατη Σύνοδο
Κορυφής, έκανε «γαργάρα» το πελώριο αυτό θέμα. Επάνω εκεί, ο Μίκης έβγαλε και
μας διάβασε ένα κείμενό του. Το πήρα, και το δημοσιεύω ως έχει:

Ήταν άλλοτε μια φυλή με ναυτική παράδοση. Καθώς η χώρα τους ήταν περικυκλωμένη
από τη θάλασσα, δημιουργήθηκε γενιά με γενιά η παράδοση των μεγάλων ναυτικών,
των ναυσιπλόων, των καπετάνιων και των πλοιάρχων που αψηφούσαν τις τρικυμίες
και τις θύελλες μεταφέροντας τους μύθους της φυλής στα πέρατα του κόσμου.
Αντιθέτως οι βουνήσιοι της χώρας αυτής έβλεπαν από μακριά τη θάλασσα κι
έτρεμαν…

Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα τους να κυβερνήσουν αυτοί οι βουνήσιοι ένα λαό ναυτικών
που είχαν τα πελάγη στις φλέβες τους, σκέφθηκαν πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος
για να τους ξεγελάσουν από το να φέρουν τη θάλασσα στα μέτρα τους. Με το
πες-πες, έπεισαν τους αφελείς και καλόκαρδους ναυτικούς πως η πραγματική, η
μεγάλη, η σοσιαλιστική θάλασσα είναι εκείνη που βρίσκεται ανάμεσα σε Ρίο –
Αντίρριο κι άλλη δεν υπάρχει. Εκεί είναι τα πελάγη, οι τρικυμίες και οι
θύελλες. Εκεί και τα ατίθασα πλεούμενα σε σχήμα οχηματαγωγών που αψηφούν τα
κύματα και σχίζουν τους ορίζοντες του μέλλοντος. Έχουμε και τον καπετάνιο,
τους είπαν, που με χέρι σταθερό, μονάχα αυτός μπορεί και κρατά τη ρότα Ρίο –
Αντίρριο και τανάπαλιν. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, με φαντασία, φρεσκάδα,
πρωτοτυπία και προ παντός τόλμη. Μαζεύανε λοιπόν οι βουνήσιοι τους ναυτικούς
στις προκυμαίες από ‘δώ κι από ‘κεί και κάθε φορά που το οχηματαγωγό έδενε
στις παραλίες οργάνωναν γιορτές και δοξολογίες για να τιμήσουν το πλήρωμα και
προ παντός τον καπετάνιο τον θαλασσόλυκο με το κασκέτο του κυβερνήτη που ξέρει
να νικά τους ανέμους και τις θύελλες του Πορθμείου Ρίο – Αντίρριο και
τανάπαλιν.

Έτσι πέρασαν οι καιροί και καταφέρανε οι βουνήσιοι να σβήσουν τη θάλασσα από
τον νου των ναυτικών. Κι όλα πηγαίνανε ρολόι, ώσπου μια μέρα θύμωσε η θάλασσα.
Πελώρια κύματα σηκώθηκαν στον μακρινό ωκεανό του Ιράκ που φτάσανε μπροστά στο
πορθμείο. Σηκώθηκαν λοιπόν τα πελάγη στο Ιόνιο δύο βήματα απ’ το πορθμείο και
ξύπνησαν μέσα στους θαλασσινούς τον παλιό εαυτό τους. Θυμήθηκαν τα ταξίδια και
την αγάπη τους για την θάλασσα. Θυμήθηκαν τα ατίθασα πληρώματα και τους
θαλασσόλυκους καπετάνιους. Και τι να δουν; Το οχηματαγωγό να παραδέρνει στα
κύματα με σβησμένες τις μηχανές χωρίς πλήρωμα και δίχως κυβερνήτη…

Έστειλαν νύχτα το ναυαγοσωστικό «Ευρώπη» για να τους πάρει να τους πάει στα
βουνήσια μέρη τους, μακριά από τη θάλασσα, να μην την βλέπουν, να μην την
ακούν, να μην την ξέρουν. Μονάχα που τώρα που έχει αφρίσει το Ιόνιο κάνοντας
ακόμα και το πορθμείο άγριο πέλαγο, ξύπνησαν οι μνήμες στη φυλή των ναυτικών.
«Για φαντάσου», λέει τώρα ο ένας στον άλλο. «Τόσα χρόνια, μας βάλανε έναν
τσοπάνο να παριστάνει τον καπετάνιο στη γραμμή Ρίο – Αντίρριο και τανάπαλιν
και τώρα στο πρώτο αεράκι πήρε τα βουνά και τις Ευρώπες να κρυφτεί απ’ τη
θάλασσα και τα πελάγη».

«Εγώ δεν βλέπω θάλασσα ούτε θύελλες ούτε ανέμους ούτε τίποτα. Άρα δεν
υπάρχουν…», είπε ο τσοπάνος. Και όσοι μένουνε προβατάκια, λένε όλοι μαζί «Μπε-ε-ε-ε-ε».