ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για τα δάνεια

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Παντ. Χριστοδούλου, Αναξαγόρα 13, Ν. Ερυθραία, γράφει:

«Απευθύνομαι σ’ εσένα, γιατί πιστεύω ότι, μέσα από τη στήλη σου, κάποιο μάτι
της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομικών θα διαβάσει το γράμμα μου.

Αυτή η ηγεσία που έδειξε πρόσφατα, με την ψήφιση του Νόμου 3091/2002, ότι
θέλει να διευκολύνει τους μικρομεσαίους και να δώσει μια ώθηση στην
αποτελματωμένη ελληνική οικονομία. Αναφέρομαι στην παράγραφο στ’ του άρθρου 17
του Νόμου 2238/1994, ο οποίος αναφέρει ότι “Ως ετήσια τεκμαρτή δαπάνη του
φορολογουμένου είναι και αυτή που καταβάλλεται για την τοκοχρεολυτική απόσβεση
δανείων ή πιστώσεων οποιασδήποτε μορφής, στην οποία περιλαμβάνεται και το
ποσόν τόκων υπερημερίας”. Φυσικά, ο νομοθέτης θα εννοούσε τα καταναλωτικά
δάνεια, που προορίζονται για αγορά αυτοκινήτων, σκάφους ή επισκευές σπιτιών
κ.λπ. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι σ’ αυτή την κατηγορία θα ενέτασσαν και
τα επιχειρηματικά δάνεια που συνάπτουν οι μικρομεσαίοι με ατομικές
επιχειρήσεις, για να βελτιώσουν ή να επεκτείνουν την επιχείρησή τους, τώρα
μάλιστα που τα τραπεζικά δάνεια είναι εύκολα και χαμηλότοκα.

Διότι φανταστείτε έναν μικρομεσαίο με βιβλία Β’ κατηγορίας, ο οποίος συνάπτει
ένα τραπεζικό δάνειο για κεφάλαιο κινήσεως. Λοιπόν, αυτό το δάνειο, όπως είναι
διατυπωμένος ο νόμος, ποτέ δεν θα μπορέσει να το εξοφλήσει από τις εισπράξεις
του, αλλά θα πρέπει να το εξοφλήσει από τα κέρδη του, δηλαδή από τα εισοδήματά
του, τα οποία ουδέποτε θα επαρκέσουν για την αποπληρωμή του. Γι’ αυτό
διστάζει, αναβάλλει και αναμένει κάτι καλύτερο να ξημερώσει. Η ηγεσία του
υπουργείου Οικονομικών, επαναλαμβάνω, με την ψήφιση του Νόμου 3091/2002
προχώρησε σε πολύ πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους φορολογουμένους, όπως η
κατάργηση των τεκμηρίων για αυτοκίνητο έως 2000 κ. εκ., για την ιδιοκατοίκηση
έως 200 τ.μ., για μεταβίβαση επιχειρήσεων κ.λπ. Πιστεύω πως δεν θα θελήσει να
διατηρήσει ένα τόσο άδικο για τους μικροεπιχειρηματίες μέτρο, η κατάργηση του
οποίου θα επιτρέψει να ανοίξουν τα φτερά τους και να δραστηριοποιηθούν χωρίς
την απειλή των τεκμηρίων δανεισμού πάνω από το κεφάλι τους, η οποία και με τις
καλύτερες προϋποθέσεις, δηλαδή και για τις πλέον κερδοφόρες ατομικές
επιχειρήσεις, είναι αδύνατον να ικανοποιηθεί».

Ο Γ. Δημητριάδης, Π. Τσαλδάρη 3, Περιστέρι, Αθήνα, γράφει:

«Βασική αιτία των σοβαρών προβλημάτων της Διοίκησης, της πάσης φύσεως
διαφθοράς και της μεγάλης αδιαφορίας για την εξυπηρέτηση των πολιτών από τον
ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, είναι, πρώτον, η παραμονή επί πολλά χρόνια των ίδιων
κομματικών στελεχών στην ίδια θέση και, δεύτερον, η εναλλαγή των αυτών
προσώπων στις διευθυντικές καρέκλες των διαφόρων οργανισμών. Όταν η κυβέρνηση
σε κάποιον χρόνο ανασχηματίζεται, οι υπουργοί αλλάζουν ή και αποχωρούν, πώς
είναι νοητό και επιτρεπτό “καταφερτζήδες” γενικοί διευθυντές και λοιπά, εκτός
υπαλληλικής ιεραρχίας στελέχη να παραμένουν στη θέση τους για 8 ή και 10
χρόνια;

Αποτέλεσμα: δημιουργία καθεστωτικής συνείδησης, οίηση εξουσίας, εξοικείωση με
το πολλαπλά κέντρα οικονομικών συμφερόντων και με όλα αυτά τα προσόντα
ενημέρωση και καθοδήγηση των νεοδιοριζόμενων προέδρων και διευθυνόντων
συμβούλων. Αν ρητά δεν απαγορευθεί η πέραν κάποιου εύλογου χρόνου παραμονή,
π.χ. εξαετία, στελεχών στην ίδια θέση, μην περιμένετε αλλαγές στη νοοτροπία
της Διοίκησης».