ΜΑΤΙΕΣ Νευρόσπαστα

Όποιος είδε, το βράδυ του Σαββάτου, τον αξιότιμο κ. Ράμσφελντ να μιλάει στο
Μόναχο, μπορεί να καταλάβει, απολύτως, αυτό που έγραφε χθες στο «Βήμα» ο
συνάδελφος Βασ. Μουλόπουλος: «Όταν βλέπω τους ανθρώπους του προέδρου, τους
στρατηγούς του Πενταγώνου, να σχεδιάζουν και να αναγγέλλουν τον ένα πόλεμο
μετά τον άλλο (μη νομίζετε ότι τελειώσαμε με το Αφγανιστάν και το Ιράκ) με
λούζει κρύος ιδρώτας, γιατί διακρίνω στα παγωμένα μάτια τους τη γυαλάδα της
τρέλας. Μιας ψυχρής, μεθοδικής τρέλας, συνδεδεμένης με συγκεκριμένα οικονομικά
και γεωπολιτικά συμφέροντα, αλλά τρέλας.

Πράγματι, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, αυτό το αδίστακτο «γεράκι», είχε στα
μάτια του τη «γυαλάδα της τρέλας». Και όχι μόνο: τόνιζε τις κουβέντες του με
κινήσεις νευρόσπαστου. Τα δάχτυλα των χεριών του, ιδίως, καθώς προσπαθούσε να
πείσει το ακροατήριό του ότι δεν είναι δυνατόν δυο-τρεις ευρωπαϊκές χώρες –
αυτά έλεγε – να αποτρέψουν την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, έτσι καθώς
συμπλέκονταν, άνοιγαν, έδειχναν στόχους και απειλούσαν, σ’ έκαναν ν’
αναρωτιέσαι, «μα, είναι καλά αυτός ο άνθρωπος;».

Νευρόσπαστο και ο Γιόσκα Φίσερ, στην ίδια τηλεοπτική ανταπόκριση. Αλλ’ αυτός,
τουλάχιστον, είχε κάτι σπουδαίο να υπερασπισθεί. Την ειρήνη. Γι’ αυτό και
φώναζε και χτυπιόταν και έσκυβε και τιναζόταν από το κάθισμά του, φωνάζοντας
ότι, «αν δεν πεισθώ εγώ, κύριε, για την αναγκαιότητα του πολέμου, που θέλετε
να κάνετε, πώς θα πείσω τα εκατομμύρια των συμπατριωτών μου πως έχετε δίκιο;
Ε, λοιπόν, εγώ έχω πεισθεί ότι έχετε άδικο!..».

Φαίνεται, όμως, ότι τα ψέματα τελείωσαν. Φαίνεται ότι το ερχόμενο Σάββατο,
λίγες ώρες μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας ή έστω ύστερα από 10-15
μέρες από τώρα, οι Αμερικανοί θα επιχειρήσουν το «ντου». Οι «έξυπνες βόμβες»
θα ξαναμπούν στο «παιχνίδι» – λέξη που ο ίδιος ο πλανητάρχης χρησιμοποιεί για
τον επί θύρας πόλεμο. Και ο Κόλπος θα πλημμυρίσει και πάλι με αίμα. Αίμα
αθώων, βέβαια. Και παιδιών. Για να φύγει από τη μέση ο χασάπης – όντως –
Σαντάμ Χουσεΐν και να πάρουν τη θέση του «δικοί μας άνθρωποι»…

Ναι, οι Αμερικανοί δεν λογαριάζουν κανένα. Και δεν το λέω αυτό μόνο για τον
πρόεδρο των ΗΠΑ και τους συνεργάτες του. Με αφήνει κατάπληκτο η στάση του
αμερικανικού λαού: ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, χειροκροτεί τον Μπους για τις
αποφάσεις του και στέκεται δίπλα του, αν κρίνει κανείς από τις δημοσκοπήσεις,
και σ’ αυτή την καινούργια επιχείρηση θανάτου που εξαπολύει στο Ιράκ. Αλήθεια,
τίποτε δεν διδάχθηκαν αυτοί οι άνθρωποι από την «εισβολή» των τρομοκρατών στη
χώρα τους; Τίποτα δεν έμαθαν από το «άδικο αίμα» που χύθηκε μπρος στα μάτια
τους οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι νοικοκυρές, οι νέοι, οι επιστήμονες των ΗΠΑ;
Και διόλου δεν τους προβληματίζει το γεγονός ότι όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί,
εξαιρέσει μερικών ηγετών-ζητιάνων, έχουν βγει και θα ξαναβγούν στους δρόμους
για να φωνάξουν «όχι στον πόλεμο»;