Και Χιώτη… φλαμένκο

Ο Γιώργος Νταλάρας με τον Στέλιο Βαμβακάρη εν δράσει στο ρεμπέτικο μέρος του προγράμματος στον «Ζυγό»

Δεν είναι και λίγο να φεύγεις από ένα νυχτερινό κέντρο στις 2 το πρωί και να
είναι τόσο ανάλαφρη η διάθεσή σου που να αναρωτιέσαι τι θα κάνεις μετά. Θα μου
πείτε, μέρες που είναι, δεν είναι και δύσκολο (τη στιγμή μάλιστα που όταν
κλείνει η πόρτα πίσω σου «βουίζει» από ζωή η νυχτερινή Πλάκα).

Ο «Ζυγός» έχει όλες τις προδιαγραφές να κρατήσει τη διάθεσή σας ψηλά
ώσπου να φθάσετε στην επόμενη είσοδο – ακόμη και αν πρόκειται για την είσοδο
του σπιτιού σας.

Γιατί; Πρόγραμμα με καλή ροή, επιλογή τραγουδιών, κορυφώσεις και
υφέσεις που σε κρατούν μέχρι την τελευταία στιγμή σε εγρήγορση, ανεβάζοντας
σταθερά τη διάθεσή σου να συμμετέχεις.

Επιπλέον: Ο ήχος σού επιτρέπει να πεις δυο κουβέντες με τον διπλανό σου
και – το βασικότερο – όταν βγαίνεις από το μαγαζί δεν «σφυροκοπούν» τα αυτιά
σου. Αλλά και ο χώρος είναι ανθρώπινος. Η αίσθηση της μαζικής διασκέδασης που
έχεις όταν μπαίνεις στις μεγάλες σκηνές των χιλίων και βάλε ατόμων, εδώ
«γλυκαίνει», μια που ο Ζυγός έχει, κατά τη γνώμη μου, ιδανικές διαστάσεις για
τέτοιου είδους προγράμματα.

Αλλά: Δεν ξέρω κατά πόσον ήταν στις προθέσεις του Γιώργου Νταλάρα να
βρει τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ φλαμένκο και ρεμπέτικου, εμείς όμως
μείναμε με τη γλύκα μιας ανολοκλήρωτης σχέσης.

Που σημαίνει: Ότι είδαμε φλαμένκο (στο πρώτο ημίωρο), είδαμε και
ρεμπέτικο (στο δεύτερο) και μόνο σε ένα τραγούδι (του Χιώτη) νιώσαμε ότι είχε
γίνει η κατάλληλη προεργασία ώστε να βγει – και μάλιστα σε όλο της το φόρτε –
η επίδραση της λάτιν στις επιτυχίες του ’50 και του ’60. Πραγματικά, μια
μεθυστική στιγμή του προγράμματος με τις δύο ορχήστρες επί σκηνής, όλους τους
συμμετέχοντες να συνοδεύουν με παλαμάκια και τον χορευτή Μάρκο Αντόνιο Χιμένεζ
να χορεύει κάτι σαν φλαμένκο με «πινελιές» Χιώτη.

Δεύτερη εξαιρετική στιγμή: To τραγούδι «Amor» από τον Γιώργο Νταλάρα
συνοδεία και των δύο ορχηστρών, σε συνδυασμό με την επικεφαλής τού
συγκροτήματος Ronda Al Alba, τη Ρέγιες Μαρτίν, η οποία τραγουδούσε και χόρευε
ταυτόχρονα (και μιλάμε για κίνηση, για μπρίο που δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα
μάτια σου από πάνω της).

Κατά τα άλλα: Οι Ronda Al Alba, η Ρέγιες Μαρτίν, ο Μάρκο Αντόνιο
Χιμένεζ μάς έδωσαν μια γερή γεύση από τη φλόγα, την επιθετικότητα, το πάθος
του Φλαμένκο, ο Στέλιος Βαμβακάρης είπε με το ανάλογο «βάρος» το «Όσοι γινούν
πρωθυπουργοί, όλοι τους θα πεθάνουν» (όπως και πολλά άλλα ρεμπέτικα), αλλά επί
της ουσίας το πρόγραμμα αρχίζει μετά και στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον
Γιώργο Νταλάρα και τη Μελίνα Ασλανίδου (που φέτος έχει σαφώς αναβαθμιστεί σε
σχέση με την περσινή της συμμετοχή). Ώρες ώρες μάλιστα, αναρωτιόμασταν αν θα
μπορούσε να ενταχθεί και ο Στέλιος Βαμβακάρης σ’ αυτό το μέρος του
προγράμματος.

Πάντως από εδώ και πέρα το «μείγμα» αλλοτινών επιτυχιών με αυτές τού
σήμερα, λάτιν, λαϊκών και έντεχνων, εσωστρέφειας και εξωστρέφειας, κατάφεραν
να δημιουργήσουν αβίαστα ένα κέφι και γενικά μια ατμόσφαιρα που ήταν αδύνατον
να μείνεις, απλώς, θεατής…

INFO

Στον «Ζυγό» (Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, τηλ. 210-3241.610) για 25 παραστάσεις.
Στις 10.30 μ.μ. Είσοδος με ποτό στο μπαρ 20 ευρώ, κρασί ανά δύο 80 ευρώ, φιάλη
ουίσκι ανά τέσσερις 160 ευρώ.