Τι να καταδεχτεί κι ο Άγιος;

Μικρός και έλεγα τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι. Ξύπναγα πρωί και έπαιρνα
σβάρνα τη γειτονιά. Έψελνα όπως όλα τα παιδιά τότε, κι ούτε μου περνούσε από
το μυαλό να σκεφτώ τι λέει αυτό που τραγουδάω. Το ‘χα όλο σαν μια συρραφή από
άγνωστες λέξεις χωρίς καμία άλλη έννοια από αυτή της μελωδίας τους.

«Αρρημηνιάκια

ρχη

χρο νιά

ψηλημουδέ

ντρολί

βανιά…»

κι έτσι το πήγαινα μέχρι τέλους. Ποιου τέλους δηλαδή, που δεν ήξερα και πού
τελειώνει το κάλαντο. Μόλις έπεφτε το παραδάκι μούγκα το παιδάκι.
Ξεκουρντιζότανε η φωνή σαν παλιό γραμμόφωνο

«ααπό

ααπότην Καισαρίουαουαουαααα…»

τίποτα δεν καταλάβαινα εκτός από ένα που πολύ με πίκραινε.

Εκεί που έλεγα

«Άγιος Βασίλης έρχεται

και δεν μας καταδέχεται».

Κι έλεγα είναι δυνατόν; Να μη μας καταδέχεται; Τι του ‘χουμε κάνει λοιπόν. Κι
αφού δεν μας καταδέχεται τι θέλει και μας έρχεται ο Άγιος; Ίσα δηλαδή για να
μας σνομπάρει; Τι ακαταδεξιά είναι αυτή στα μούτρα μας χρονιάρες μέρες;

Μέχρι που την περασμένη εβδομάδα, παραμονές γιορτής, στριμωγμένος στο βαγόνι
του ηλεκτρικού, ανάμεσα σε σακούλες, ανθρώπους, αλλοδαπούς (διότι άλλο
αλλοδαπός, άλλο άνθρωπος. Έτερον εκάτερον) τρίγωνα, κάλαντα, ανοιγμένες
εφημερίδες, χειρολαβές που πιάνονται από πολλές παλάμες, να κρατηθούνε απ’ τη
ζωή, επαίτες που ζητιανεύουν το λεπτό, μαστούρηδες που κρατάνε τον ρυθμό του
τρένου με το κεφάλι πάνω κάτω, φωνές ανάκατες με μελωδίες κινητών, φρένα που
τρίζουνε στις ράγες, ανάμεσα σ’ όλα αυτά που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμε ζωή,
διαβάζω κλεφτά σε μια μισοδιπλωμένη εφημερίδα «21 Φεβρουαρίου το ραντεβού με
τον πόλεμο» (άκου τίτλος τώρα. Μπερδεύει το «ραντεβού», κατευθείαν προερχόμενο
από το λεξιλόγιο του έρωτα, με τον «πόλεμο», την τελευταία λέξη του θανάτου. Ή
μήπως το ξεμπερδεύει;) και γράφω στο φάιλοφάξ μου, όρθιος σ’ ένα βαγόνι του
2002 «Μην ξεχάσω την 21 δευτέρου του 2003 το ραντεβού μου με τον πόλεμο»,
τρέχω να αγοράσω δώρα και ψιλοτραγουδάω τον άγιο που έρχεται και (φυσικά, πολύ
φυσικά) δεν μας καταδέχεται. Όταν ανεβαίνω στην επιφάνεια του εδάφους
βλέποντας μιαν Αθήνα στολισμένη με τα απομεινάρια ενός απερχόμενου δημάρχου,
φουριόζα, ευρωπαϊκή, απαστράπτουσα, μόλις μετά την αποτρίχωση, ασθμαίνουσα κι
αδιάφορη στην έπαρσή της, μου ‘ρχεται κι ο άλλος στίχος απ’ τα κάλαντα, κι
απευθυνόμενος στην πρωτεύουσα της Ελλάδος και της εφηβείας μου της τραγουδάω:

«Συ εισ’ αρχό

συ εισ’ αρχόντισσα

Κυρία».