Για τον Νίκο Γκάτσο

«Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα…
αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια… τα μάτια των φυκιών είναι
στραμμένα στη θάλασσα… θα ‘ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι
τρυφεροί και ακίνητοι…».

«Κόβουν τα γένια ενός παπά με του Κολοκοτρώνη το γιαταγάνι».

«Έτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές μια τρυφερή μου αγάπη Ένα
κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι».

«Πετάτε τους νεκρούς είπ’ ο Ηράκλειτος… κι είδε στη λάσπη δυο μικρά
κυκλάμινα να φιλιούνται».

«Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει… γιατί κι εσύ θα
‘χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα ‘χει γεράσει…».

«Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει
η καρδιά πετρώσει…».

«Το ξέρω είσαι μια φλέβα γυμνή κάτω από το φοβερό βλέμμα…».

«Καληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα μα εγώ
κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα…».

«Μ’ ένα κλωνί βασιλικό κι ένα ματσάκι δυόσμο…».

«Πόσο πολύ σε αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω Εγώ που κάποτε σ’ άγγιξα…».

«Μαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό…».

Ν. Γκάτσος

Στις 12 του Μάη 1992, ο Νίκος Γκάτσος άνοιξε τα πανιά του για τον κάτω κόσμο.

Έφυγαν κιόλας 10 χρόνια από τον άγιο θάνατό του.

Θέλω να ομολογήσω από εδώ πως τον θρήνησα μέσα μου σαν τη ρίζα που πονά να
βρει λίγη δροσιά.

Θυμάμαι την ημέρα, σύμπτωση να είναι πάλι Μάης, 14 του 1988, που τον
φωτογράφισα στο G.Β. Corner, χώρος δύσκολος για προσωπογραφία, καθώς το φως
έμπαινε από το πλαϊνό παράθυρο, αλλά επειδή δεν δυσκολεύω τη ζωή μου και πάντα
προσπαθώ να πετυχαίνω το καλύτερο στις δύσκολες περιστάσεις, έτσι έκανα και
τότε και έμεινε ευχαριστημένος.

Η «Αμοργός» του στάθηκε για μένα ένα από τα πιο παράξενα και μεγάλα ποιήματα
της νεώτερης ελληνικής ποίησης και που το άνοιγμά του με παρασέρνει στο
άνοιγμα του ποιήματος του Παρμενίδη.

Δεν έχω όμως χώρο να επεκταθώ, τελειώνω λέγοντας πως όποιος δεν σέβεται τον
ποιητή τον ξεμερδίζει ο χρόνος – Έθνος που δεν τιμά τους ποιητές του το
τεμαχίζει ο εχθρός.

Ακόμα ταξιδεύεις, Νίκο Γκάτσο, καθώς τα ταξίδια των άξιων δεν τελειώνουν ποτέ.

Ο Σ. Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος