ΜΑΤΙΕΣ Στο Ηράκλειο

Όποτε πηγαίνω για δύο ημέρες στο Ηράκλειο – το ίδιο μου συμβαίνει και στη
Θεσσαλονίκη – κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου, για να μείνω τρεις, τέσσερις,
πέντε. (Πώς το ‘λεγε ο Μητροπάνος, πριν από χρόνια; «Κάνε κάτι, λοιπόν, να
χάσω το τραίνο…»). Η Αθήνα, όμως, δεν μ’ αφήνει ήσυχο. Γι’ αυτό, πριν
προλάβω να πάρω μερικές ανάσες, μακριά από δουλειές και τρεχάματα, μαζεύω τα
μπογαλάκια μου, παίρνω το αεροπλάνο και επιστρέφω στη βάση μου.

Και να πεις ότι το σημερινό Ηράκλειο μού αρέσει; Κάθε άλλο. Είναι η μόνη πόλη
– το παραδέχονται και οι ντόπιοι – που ενώ είναι παραθαλάσσια, δεν χαίρεται τη
θάλασσα, αλλά της έχει γυρίσει την πλάτη… Άσε την «άναρχη δόμηση», άσε τη
φριχτή κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην παραλιακή λεωφόρο… (Μου έλεγε ο
Γιώργος Κλάδος, ο σπουδαίος δήμαρχος των Ανωγείων, στη δεκαετία του ’80, ότι
μια μάνα, με το μωρό της στο καροτσάκι, δεν μπορεί να βγει βόλτα – δεν
υπάρχουν πεζοδρόμια και οι οδηγοί τρέχουν σαν τρελοί…).

Έτσι είναι. Αλλά εγώ, «την βρίσκω» σ’ αυτή την πόλη. Μου αρέσουν οι άνθρωποί
της, που είναι ξύπνιοι, σβέλτοι, δημιουργικοί, ξέρουν να κερδίζουν χρήματα και
να τα χαλάνε, ξέρουν να διασκεδάζουν. Το σπουδαιότερο: έχω πολλούς φίλους στο
Ηράκλειο. «Κονσέρβες», τους λέει ο Μπλομπλός. Που δεν λογαριάζουν ώρες,
ξενύχτια, κούραση, όταν πρόκειται να το ρίξουν έξω και να κλέψουν μερικές
μέρες από τον Χάρο…

Ο Μπλομπλός… καταπληκτική περίπτωση! Δουλεύει με γερανούς στη θάλασσα και
γνωρίζει, όσο κανείς άλλος, πού θα βρει, ανά πάσα στιγμή, έναν ροφό, μια
Νταϊάνα (συναγρίδα), ένα μεγάλο θηλυκό χταπόδι… Ψαροντουφεκάς μέγας,
πρωταθλητής, βουτάει κάθε Παρασκευή στ’ ανοιχτά, σε βάθος 30 μέτρων, και
βγάζει πάντοτε το ψάρι που θέλει! «Είχα ραντεβού μαζί του», λέει, χαμογελώντας
και ύστερα εξηγεί: «Υπάρχει ένα ναυαγισμένο ενετικό πλοίο, μια τεράστια
“πολυκατοικία”, όπου ζουν χιλιάδες σφυρίδες, μαγιάτικα, “βλάχοι” και δίκιλοι
σαργοί…».

Αμ, ο Νίκος ο Βιδάκης, ο έξοχος δημοσιογράφος, με το «μετόχι» του, τον
«παράδεισό» του, όπου μαζεύει την παρέα του, φτιάχνει τις ρακές του και
καμαρώνει τα τριάντα παγώνια του; Και ο Γιώργης ο Μηλιαράς, ο ταξίαρχος της
Αστυνομίας, που τα παράτησε κι έγινε αμέσως δήμαρχος στο Οροπέδιο Λασηθίου;
Και ο πάμπλουτος σε αισθήματα, ο πάντα γελαστός Μάρκος Καραναστάσης, που άφησε
τα ΤΕΙ (πρόεδρος) κι έγινε δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου;

Δεν είναι μία και δύο οι «κονσέρβες» μου σ’ αυτή την πόλη. Κι ανάμεσά τους, ο
Ανωγειανός Λουδοβίκος, ο ευαίσθητος, ο τρυφερός, με το μαντολίνο και τις
υπέροχες ιστορίες του, ο Λουδοβίκος, ο γιος της Λουλουδιάς, που πολλοί στίχοι
του έχουν τη δύναμη και τη γλύκα των δημοτικών τραγουδιών!..