ΑΛΟΝΑ ΚΙΜΧΙ «Ηττήθηκε η ισραηλινή Αριστερά»

«Στο φαντασιακό επίπεδο ο ισραηλινός κολεκτιβισμός έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα», λέει η Αλόνα Κίμχι

«Όσο πιο πολεμική γίνεται η ατμόσφαιρα στο Ισραήλ τόσο πιο προσωπικό και
εσωτερικό διαμορφώνεται το ύφος των νέων Ισραηλινών λογοτεχνών», λέει στα
«ΝΕΑ» η Αλόνα Κίμχι. Η 36χρονη συγγραφέας, που με το πρώτο της μυθιστόρημα –
ήδη μεταφράστηκε σε εννέα χώρες – χαρακτηρίστηκε ως εκπρόσωπος μαζί με τη
Ζερούγια Σάλεφ μιας δυναμικής νέας γενιάς που φιλοδοξεί να πλαισιώσει σιγά
σιγά λογοτέχνες όπως ο Άμος Οζ, ο Αβραάμ Γεοσούα και ο Ντέιβιντ Γκρόσμαν.

Γι’ αυτό και ο τίτλος του μυθιστορήματος στο πρωτότυπο «Η Σουζάνα που κλαίει»,
και στα ελληνικά (επί το εμπορικότερον) «Όχι άλλα δάκρυα Σουζάνα», δεν πρέπει
να παρεξηγηθεί. Η Αλόνα Κίμχι δεν γράφει αισθηματικό μυθιστόρημα του συρμού.
Γράφει πολύ προσωπικά, γράφει για θέματα σχέσεων, ωστόσο σταδιακά αναδεικνύει
μια βαθιά πολιτικοποίηση και μια εξίσου βαθιά αριστερή συνείδηση. «Το Ισραήλ
ήταν μια σοσιαλιστική χώρα στη γέννησή της αλλά σήμερα οι σοσιαλιστικές αξίες
έχουν υποχωρήσει και τη θέση τους έχει πάρει ο εθνικισμός», μας λέει. «Η
ισραηλινή Αριστερά ηττήθηκε. Όμως, παρ’ όλο που σήμερα δεν ακούγεται, είναι
σημαντικό να ξέρουμε ότι υπάρχει. Υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και δρουν
διαφορετικά», επιμένει. «Και που παρ’ όλα αυτά, νιώθουν ακόμη υπερήφανοι που
είναι Εβραίοι και Ισραηλινοί πολίτες».

Η Αλόνα Κίμχι γεννήθηκε στην Ουκρανία, ωστόσο η εβραϊκή οικογένειά της
μετακινήθηκε στο Ισραήλ το 1972, επί Μπρέζνιεφ, όταν εκείνη ήταν έξι ετών.
Σήμερα γυρνάει ξανά στις ρίζες εκείνες, στη ρωσική γλώσσα, στα ρωσικά
γράμματα. Και βλέπει ότι υπάρχει αυτή η τάση στους σκεπτόμενους,
απογοητευμένους Ισραηλινούς, να αναζητούν τις ρίζες των διάσπαρτων τόπων από
όπου ξεκίνησαν, διότι «στο φαντασιακό επίπεδο ο ισραηλινός κολεκτιβισμός έχει
δεχθεί ισχυρό πλήγμα». Και διότι «η γενιά μου είναι απογοητευμένη από την
κρατική πολιτική τής διατήρησης πάση θυσία των εδαφών που κατέλαβε το Ισραήλ».
Υπάρχει λύση; «Βεβαίως υπάρχει λύση, πρέπει να γυρίσουμε στις
διαπραγματεύσεις», λέει, κι ας μην αισιοδοξεί.

Στο βιβλίο της η ηρωίδα, η Σουζάνα Ράμπιν, είναι μια νευρωτική γυναίκα που
κλαίει εύκολα, που εξαρτάται από τη μητέρα της και που φτάνει σιγά σιγά, μέσα
από τον έρωτά της για έναν απατεώνα μακρινό εξάδελφο, στη συνειδητοποίηση και
την ελευθερία. Αναπόφευκτα, το ντεκόρ των προαστίων του Τελ Αβίβ αποτυπώνει τη
σημερινή κατάσταση του πολέμου. «Δεν πιστεύω στη διδακτική λογοτεχνία»,
διευκρινίζει. Υπάρχει βέβαια και πολύ καλή πολιτική λογοτεχνία, παράδειγμα στη
Νότια Αφρική. Αλλά χρειάζεται να περάσουν δέκα χρόνια, δεν μπορείς να ζεις
μέσα σε τόσο καταλυτικά γεγονότα και να γράφεις απ’ ευθείας γι’ αυτά. Μέσω της
λογοτεχνίας προσπαθώ να μιλήσω για την ίδια τη ζωή, για την αγάπη, την
απώλεια, την απογοήτευση. Και μόνο έμμεσα για την ίδια την πολιτική».

Σε μας, αντίθετα, προτιμάει να μιλήσει για την «προβληματική αμερικανική
ατζέντα στην περιοχή», για τους Παλαιστίνιους που αυτοκτονούν «όχι μόνο γιατί
τους βοηθάει η θρησκεία τους αλλά κυρίως γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν,
γιατί το Ισραήλ έχει πολύ ισχυρό στρατό και αυτοί τίποτα». Ποιος την ακούει;

INFO

Αλόνα Κίμχι, «Όχι άλλα δάκρυα Σουζάνα», μετάφραση Μπελίκα Κουμπαρέλη, Εκδόσεις
Ψυχογιός, σελ. 417, τιμή: 17,15 ευρώ.