Φλεγόμενο ροκ… τσιφτετέλι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Η Γαλλία ήταν μια απογοήτευση. Ο πατέρας μου έγινε ένας μοντέρνος σκλάβος», |
Αν είναι κάτι που εκτιμήσαμε ιδιαίτερα στην πρώτη εμφάνιση του Ρασίντ Ταχά στα
μέρη μας (στο φεστιβάλ Womad του καλοκαιριού) είναι ότι μας έκανε να
φύγουμε… ζαλισμένοι από τους μεγατόνους ενέργειας που έστελνε από σκηνής,
σαν ένας φλεγόμενος ρόκερ που ενίοτε λικνιζόταν και σε ρυθμούς τσιφτετελιού.
Σ’ εκείνο το «Ya Rayan» δε (το τραγούδι που τον έκανε γνωστό ανά τον κόσμο και
το οποίο τραγούδησε στα ελληνικά ο Γιώργος Νταλάρας ως «Κι αν σε θέλω κι αν με
θέλεις») βγάλαμε όλες τις… τσιφτετελίζουσες δεξιότητές μας, αναγνωρίζοντας
στο πρόσωπο του Ρασίντ Ταχά έναν από τους λίγους ρόκερ που δεν φοβούνται την
ανατολίτικη φλέβα τους.
Απ’ αυτή την άποψη, ήταν αναμενόμενη η θερμή υποδοχή του από το ελληνικό
κοινό. Είναι (βλέπετε) το κάτι τις που μας ενώνει. «Δεν συνηθίζω να βγάζω
συμπεράσματα από μία και μοναδική εμφάνιση σε ένα κοινό», λέει ο κ. Ρασίντ
απαντώντας στη σχετική ερώτηση για το πώς έζησε κι εκείνος την εμπειρία του
Womad.
«Θα απαντήσω στην ερώτησή σας μετά τη συναυλία του Σαββάτου. Βλέπετε, δεν
είμαι και πολύ ευκολόπιστος».
Ότι δεν είναι «και πολύ ευκολόπιστος» ούτε λόγος. Γιατί ο αλγερινής καταγωγής
ανερχόμενος σταρ, που φτιάχνει το δικό του ροκ μπλέκοντας βορειοαφρικανικά
ακούσματα στον σύγχρονο ηλεκτρονικό του καμβά, έγινε (και παραμένει) σύμβολο
για χιλιάδες Μαγρεμπίνους μετανάστες των γαλλικών μεγαλουπόλεων.
Η μουσική του, το πρόσωπό του και οι οργισμένοι στίχοι του (κυρίως στο
τραγούδι Douce France) εξόργισαν κατά καιρούς τους «καθαρόαιμους» Γάλλους και
το τραγούδι απαγορεύθηκε από το γαλλικό ραδιόφωνο.
Ο Ρασίντ γεννήθηκε το 1958 στο λιμάνι Οράν της Αλγερίας. Ο πατέρας του ήταν
εργάτης σε εργοστάσιο μπίρας και στη συνέχεια βοηθός σε κάποιο άσυλο μέχρι που
η οικογένεια αναζήτησε καλύτερη τύχη μεταναστεύοντας στην πόλη Epinal της
Αλσατίας. Τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στη Λυών κάνοντας τον dj σε
δευτεροκλασάτα κλαμπάκια της πόλης που όμως του έδωσαν την ευκαιρία να
ανακαλύψει τους μυστικούς κρίκους που συνδέουν φαινομενικά άσχετα είδη
μουσικής. Το αλγερινό ράι (rai) από τη μια και οι Led Zeppelin από την άλλη.
Οι Who και οι Sex Pistols. Οι Τζο Ντασέν και Oum Kalsoum.
Το βράδυ στα πλατό των κλαμπ και το πρωί εργάτης σε εργοστάσιο
θερμαντικών υλών στη Λυών. Μέσα στην καθημερινότητά του ο ρατσισμός κατά των
Αράβων. Και το φινάλε σχεδόν αναμενόμενο: όλοι οι Άραβες συνάδελφοί του (και ο
ίδιος) πήραν την άγουσα για τα σπίτια τους. Στη θέση τους προσελήφθησαν
Βιετναμέζοι.
«Ασφαλώς και η μουσική μπορεί να γίνει όπλο κατά του ρατσισμού», λέει σήμερα
απαντώντας στην ερώτηση των «ΝΕΩΝ». Θα μας εξέπληττε αν έλεγε κάτι
διαφορετικό. Γιατί από τότε, από τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι, η μουσική
του θα γίνει μέσο επικοινωνίας για να περάσει τις απόψεις του. «Voila Voila»,
ένα τραγούδι ενάντια στο Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν (πριν αποδειχθεί υπολογίσιμος
αντίπαλος στην πολιτική ζωή της Γαλλίας), αλλά και ρηξικέλευθες απόψεις για
τον «άλλο ρατσισμό» που κυριαρχεί στην πατρίδα του. «Στη χώρα μου οι άνθρωποι
είναι σαν φυλακισμένοι» είχε πει ένα χρόνο πριν στη γαλλική «Le Monde». «Οι
άντρες έξω από τα σπίτια και οι γυναίκες μέσα. Στην Αλγερία το 40% είναι
αναλφάβητοι, άνθρωποι που η εξουσία τούς κάνει ό,τι θέλει».
Χαρμάνι επιρροών
Το τελευταίο άλμπουμ του Made in Medina, ηχογραφημένο στο Παρίσι, στο
Μαρόκο και στη Νέα Ορλεάνη είναι η εφαρμογή του μουσικού οράματος του Ταχά μια
που αποτελεί ένα μοναδικό χαρμάνι διάφορων επιρροών. Το τραγούδι Barra Barra
(που συμπεριελήφθη στο σάουντρακ της ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ «Μαύρο Γεράκι: Η
κατάρριψη») είναι από τα κομμάτια που επαναλαμβάνονται τακτικά στο δικό μας
ραδιόφωνο Kosmos 93,6. Οι φίλοι του στην Ελλάδα – κάποιοι από τους οποίους
ήταν παρόντες στο καλοκαιρινό Womad – θα έχουν την ευκαιρία να τον δουν και
πάλι αύριο Σάββατο στον νέο χώρο Gagarin 205.
INFO
Ρασίντ Ταχά, αύριο, στον πολυχώρο Gagarin 205 (Λιοσίων 203, τηλ.
010.8547.600). Έναρξη: 10 μ.μ. Εισιτήριο: 25 ευρώ.
Google news
