ΜΑΤΙΕΣ Τζαννετάκος

Είπε, το βράδυ των εκλογών, μιλώντας σ’ ένα πάνελ, ο φίλος Νίκος Δήμου: «Το
1977, ο Καραμανλής κάλεσε στο γραφείο του δεκαεπτά νέους, που είχαν διακριθεί
ιδιαίτερα, ο καθένας στη δουλειά του, και τους ζήτησε να πολιτευθούν. Ήμουν κι
εγώ σ’ αυτήν την ομάδα. Όταν έφτασε η σειρά μου να του απαντήσω, του δήλωσα
ότι δεν θέλω να ασχοληθώ με την πολιτική – είναι δουλειά που δεν ξέρω κ.λπ. Ο
Καραμανλής με κοίταξε περίεργα και μου τόνισε ότι δεν είμαι θαρραλέος…».

Αν ήμουν φίλος του Γιάννη Τζαννετάκου, από τους στενούς, τους καθημερινούς, θα
τον συμβούλευα να μην κατεβεί στις εκλογές. Πράγματι, θα τού ‘λεγα, όπως
σημειώνεις, η πρόταση είναι τιμητική, αλλά εσύ, για ποιον λόγο πρέπει να
γίνεις υπερνομάρχης; Έχεις καμιά σχέση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση; Είσαι
άνθρωπος που ψοφάς για δόξες και για μεγαλεία; Σκέφτεσαι, μετά την
υπερνομαρχία, να βάλεις πλώρη για βουλευτής; Θα κερδίσει τίποτα το λεκανοπέδιο
αν εκλεγείς υπερνομάρχης, θα κερδίσεις εσύ κάτι απ’ αυτήν τη θέση;

Η Ν.Δ. ορθώς έπραξε, κατά τη γνώμη μου, που επέλεξε τον Τζαννετάκο. Πίστευε
ότι θα επαναληφθεί η επιτυχία Κατριβάνου. Και δεν φανταζόταν ότι η Εκκλησία θα
ήταν τόσο εκδικητική και τόσο ναρκισσιστική, όπως την χαρακτήρισε εύστοχα, στο
ίδιο πάνελ, ο Αλ. Αλαβάνος. Ο ίδιος ο Τζαννετάκος, όμως, γιατί δέχθηκε; Δεν
ήξερε ότι η πολιτική είναι μια μυλόπετρα, που έτσι και σε πάρει από κάτω, θα
σε λειώσει;

Δεν είναι τυχαίος ο Τζαννετάκος: φοιτητικό κίνημα, αντιδικτατορική πάλη,
δημοσιογραφία, ελεύθερη ραδιοφωνία. Αν κάπου, σώνει και καλά, θα έπρεπε να τον
εντάξεις, θα έλεγες ότι είναι ανεξάρτητο, μαχητικό πρόσωπο, στις παρυφές του
Συνασπισμού. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, με τις περγαμηνές, το θάρρος της
γνώμης, την εντιμότητα και την ειλικρίνεια, που είχε χειροκροτήσει τα
εκσυγχρονιστικά ανοίγματα του κ. Σημίτη, δέχθηκε να είναι υποψήφιος της Νέας
Δημοκρατίας!

Τον χτύπησαν σκληρά, οι πάντες. Αυτός, όμως, και ενώ βρισκόταν σε εξαιρετικά
δυσχερή θέση, παραμονές των εκλογών, δήλωνε, καθαρά και με γενναιότητα: «Δεν
ανήκω στη Ν.Δ. – δεν σκοπεύω να ενταχθώ στη Ν.Δ.»! Και δεν πήρε πίσω, σε καμιά
περίπτωση, τις απόψεις του περί ταυτοτήτων! Και ούτε για μια στιγμή δεν έκανε
το χατίρι, σ’ αυτούς που τον πίεζαν «να μαλακώσει λίγο τη στάση του», «να
γίνει πιο κομματικός», «να σπεύσει να φιλήσει το χέρι του Αρχιεπισκόπου»!

Από ένα σημείο και πέρα, βέβαια, και καθώς εβάλλετο από κάθε πλευρά,
αναγκάσθηκε να κάνει και εκπτώσεις. Να δεχθεί να πάνε στην Αρχιεπισκοπή, χωρίς
αυτόν, οι δύο υποψήφιοι νομάρχες. Να υποστηρίξει ως «ευρηματικές» δύο
διαφημίσεις, που σχολιάστηκαν δυσμενέστατα κ.λπ., κ.λπ. Κρίμα. Αλλ’ αυτό δεν
σημαίνει ότι ο Τζαννετάκος πάει, χάθηκε. Ο ίδιος πρέπει να το καταλάβει, πριν
απ’ όλους. Και να σταθεί όρθιος. Μόνος του. Χρειάζεται ο Τζαννετάκος. Ιδίως
αυτήν τη, γεμάτη «φούσκες», εποχή. Το λέω εγώ, που πολλές φορές έχω έρθει σε
σύγκρουση μαζί του.