Ο ευρηματικός κύριος Κοστέλο…

Τα τραγούδια του Έλβις Κοστέλο, ακονισμένα όλα, έτσι που βγάζουν σπίθες, απογείωσαν το κοινό στο Χάινεκεν Αρίνα του Άμστερνταμ

Μείναμε να κοιτάμε χωρίς κουβέντα για κάμποση ώρα ο ένας τον άλλον. Με έναν
κόμπο στον λαιμό και τη φόρτιση της πιο ψυχωμένης συναυλιακής εμπειρίας. Ο
Έλβις Κοστέλο μόλις είχε κατέβει από τη σκηνή. Το σημείο που στεκόταν πάνω από
δύο ώρες έκαιγε ακόμη. Σωστά… Ο κόσμος της ποπ είναι γεμάτος από υπερβολές,
αλλά είναι άδειος από… Κοστέλους. Ένας είναι και δεν τον προλαβαίνουμε. Ένας
άνθρωπος γεμάτος μουσική.

Πώς φτάσαμε ως εδώ: Επιμέναμε να διευκρινίζουμε στον οδηγό του ταξί πως
ο προορισμός είναι το Χάινεκεν Αρίνα. Ο άνθρωπος ήξερε… Εμείς (με τα εδώ
δεδομένα) δεν φανταζόμασταν ότι ο Κοστέλο θα έπαιζε σε «αρένα» και όχι σε
κάποιο «κόζι» κλαμπ. Στο καινούργιο γήπεδο του Άγιαξ, λοιπόν, αριστερά.

Πώς φτάσαμε ως εδώ Νο2: Ήταν το 1977, όταν διοπτροφόρος
κοστουμαρισμένος νέος έκανε την εμφάνισή του μέσα στις παραμάνες του πανκ (My
Aim is True και μετά This Year’s Model). Μικρές προσωπικές ιστορίες έφευγαν
σαν μπαλάκια του τένις προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζει να γράφει
τραγούδια-θησαυρούς, συνεργάζεται με τα έγχορδα του Bronsky Quartet, τη
μέτζο-σοπράνο Αν Σοφί Φον Ότερ, τον γκουρού του λάουντζ Μπερτ Μπάκαρα, τον
«ενορχηστρωτή» της κάντρι Τι-Μπόουν Μπουρνέτ, ενώ μέσα στη χρονιά (α, ναι,
it’s a good year for the roses) εκπόνησε το When Ι Was Cruel, με ροκ τσαγανό
και την τέχνη του τραγουδιού στην πρώτη θέση.

Στην είσοδο… και αλλού, σε μικρά διακριτικά σημειώματα, διαβάζουμε:
«Ο κ. Κοστέλο θα εκτιμούσε αν δεν καπνίζατε κατά τη συναυλία». Εγώ μαζί του.

Και 5.000 Ολλανδοί… όλων των ηλικιών αποδεικνύονται «Κοστελικοί» ως
το κόκαλο. Ουρές σχηματίζονται, όχι στα μπαρ, αλλά στα μηχανήματα για να
πάρεις κέρματα και μετά να πας στα μπαρ (μακριά από μας αυτή η ιδέα). Αντί για
την μπίρα του καταστήματος, προτίμησα ένα Ben&Gerry, με γεύση σοκολάτας.
Σωστές επιλογές – αυτό είναι το νόημα της ζωής.

Το νόημα του Έλβις… Πήρε στα χέρια την πρώτη από τις πολλές κιθάρες
που θα αλλάξει στη συναυλία – πίσω του οι πρώην Attractions, ο κιμπορντίστας
Στιβ Νιβ και ο ντράμερ Πιτ Τόμας, και ο νεοφερμένος Ντέιβ Φάραγκερ. Κι ενώ
κάποιος θα έπρεπε να πει «δέστε τις ζώνες» – δεν το είπαν – ο Κοστέλο
απογειώθηκε. Είναι 47, είναι πάνω σε ένα οργισμένο ροκ εν’ ρολ και είναι στα
καλύτερά του.

Τα τραγούδια. Ξεπηδάνε σαν ελατήρια απ’ όλη την ιστορία του. Ακονισμένα
όλα, έτσι που βγάζουν σπίθες. Έρχονται χωρίς ανάσα, το ένα μετά το άλλο μέσα
από τα δύο μπροστινά αραιά δόντια του Έλβις (από τα παλιά με δύναμη Watching
The Detectives, Oliver’s Army, The Other Side Of Summer, Pump It Up, Ι hope
You’ re happy now, Shipbuilding, Indoor Fireworks και από το τελευταίο άλμπουμ
με φόρα, Spookie Girlfriend, Tart, Alibi, 45 When Ι Was Cruel…) ή με μια
μικρή εισαγωγή («θυμάστε τον Τζεφ Μπρίτζες στο “Μπιγκ Λεμπόφσκι”; Λοιπόν, το
τραγούδι που είχε στα γουόκμαν του ήταν αυτό, το My Mood Swings») ή το ένα
μέσα στο άλλο, πλέκοντας το Alison με το κλασικό της κάντρι He’ll have to Go.
Ο Έλβις Κοστέλο κάνει μαγικά.

Και δεν είπαμε το καλύτερο ακόμη: Στο τρίτο ανκόρ, μόνος του πια, χωρίς
φώτα παρά μ’ έναν προβολέα πάνω του, έδωσε τη χαριστική βολή. Κράτησε για το
τέλος το Ι Want You – ο κόμπος στον λαιμό που λέγαμε – κανένα τραγούδι δεν
διεκδικεί σαν κι αυτό, κανένα δεν τα έχει καταφέρει τόσο. Υπήρχε ηλεκτρισμός
και ένταση στον αέρα για πολλή ώρα μετά… και δεν ήταν καν μεσογειακό το
κοινό από κάτω.

… και ο αειθαλής Λι Χέιζελγουντ

Ο Λι Χέιζλγουντ, πολλές συναυλίες δεν δίνει. Δεν δίνει και δεκάρα για τα μέσα
τη μουσικής βιομηχανίας, ούτε ανάγκη έχει ο άνθρωπος πίσω από τις Μπότες της
Νάνσι Σινάτρα (These Boots are Made for Walking) και κάμποσων άλλων ακόμη πιο
λαχταριστών κομματιών, να ενισχύσει τη φήμη του. Κατοικεί στη σφαίρα των
αληθινών αξιών και των απρόβλεπτων τύπων, καιρό πριν αφήσει το Τέξας για τη
Στοκχόλμη ή, στα 70 του, «αποθεωθεί» ξανά από τη νέα γενιά.

Στον ναό της ολλανδέζικης συναυλιακής σκηνής, στο Paradisio (παλιά
εκκλησία με βιτρό και ατμόσφαιρα), καρέκλες δεν είχα δει ποτέ. Είδα τώρα,
ειδικά για την περίσταση. Ακριβώς 9, που έλεγε το εισιτήριο.

Από τα βάθη της «εκκλησίας» ακούστηκε η φωνή του καουμπόη, βαριά και
γεμάτη ιστορίες, εισαγωγή σε ένα κοσμοπολίτικο γουέστερν. Ένα χέρι τράβηξε
σιγά σιγά την κουρτίνα… Με δυο δρασκελιές ο καουμπόη βρέθηκε μπροστά, χαλαρά
ακουμπισμένος σε ένα ψηλό σκαμνί.

Man in Black. Από την κορυφή ως τα νύχια. Μαύρο τζόκεϊ καπελάκι,
πουκάμισο, παντελόνι (με ολίγον από γουέστερν γαρνιτούρα) και μπότες, μαύρα γυαλιά-κλασικά!